Иброҳим (а) ва марди маҷусӣ

Гуфта шудааст, ки рӯзе марди маҷусие назди Иброҳим Халилуллоҳ (алайҳиссалом) омад ва аз ӯ хоҳиш кард, ки ӯро меҳмон кунад.

Иброҳим (алайҳиссалом) ба ӯ гуфт:

— Агар мусулмон шавӣ, туро меҳмон мекунам.

Марди маҷусӣ аз назди ӯ гузашт ва ба роҳи худ рафт.

Пас Худованд ба Иброҳим (алайҳиссалом) ваҳй фиристод:

— Эй Иброҳим! Чаро ӯро танҳо ба шарти тағйир додани динаш ғизо додан хостӣ? Мо ҳафтод сол аст, ки ӯро бо вуҷуди куфраш ризқ медиҳем. Агар ту ӯро танҳо як шаб меҳмон мекардӣ, чӣ зараре ба ту мерасид?

Иброҳим (алайҳиссалом) ин суханро шунида, ба дунболи он мард шитофт ва ӯро бозгардонд. Сипас ӯро меҳмон кард.

Марди маҷусӣ пурсид:

— Чӣ шуд, ки назарат тағйир ёфт?

Иброҳим (алайҳиссалом) он чиро, ки Худованд ба ӯ ваҳй карда буд, баён кард.

Марди маҷусӣ гуфт:

— Оё Парвардигор бо ман чунин муносибат мекунад?

Сипас гуфт:

— Исломро ба ман биомӯз.

Иброҳим (алайҳиссалом) Исломро ба ӯ пешниҳод кард ва он мард мусулмон шуд.

Панди ҳикоя:
Ин ҳикоя инсонро ба меҳрубонӣ, саховат ва некӣ кардан ба дигарон, новобаста аз дину мазҳаби онҳо, даъват мекунад. Ҳамчунин нишон медиҳад, ки раҳмати Худованд нисбат ба бандагонаш васеъ аст.