Мансури Амор ва ғуломи сиёҳ

Овардаанд, ки Мансури Амор (раҳматуллоҳи алайҳ) рӯзе бар минбар нишаста, ваъз мегуфт.

Дар ҳамин ҳангом соиле омад ва гуфт:

— Эй шайх, чаҳор дирҳам ба ман бидеҳ, ки муҳтоҷ ҳастам.

Мансури Амор гуфт:

— Ҳар касе, ки ба ин талбанда чаҳор дирҳам диҳад, ман дар ҳаққи ӯ чаҳор дуо мекунам.

Дар он маҷлис ғуломи сиёҳе ҳозир буд. Ӯ аз ҷой бархоста гуфт:

— Эй шайх, ман ғулом ҳастам ва хоҷаи ман яҳудӣ аст. Ман дар бисоти худ чаҳор дирҳам дорам. Агар ин чаҳор дирҳамро ба ин талбанда диҳам, шумо ба ваъдаи худ вафо карда, дар ҳаққи ман чаҳор дуо мекунед?

Шайх гуфт:

— Чаҳор дирҳами худро ба ин талбанда бидеҳ. Ман низ ба ваъдаи худ вафо мекунам ва барои ҳар чӣ хоҳиш кунӣ, дуо менамоям.

Ғулом чаҳор дирҳами худро ба талбанда дод ва сипас гуфт:

— Эй шайх, аввалин дуои ман ин аст, ки аз ғуломӣ озод шавам.

Дуюм, хоҷаи ман яҳудӣ аст; дуо кунед, ки ӯ мусулмон шавад.

Сеюм, дуо кунед, ки Худованд маро сарватманд гардонад.

Чаҳорум, дуо кунед, ки Худованд гуноҳони маро биёмурзад.

Мансури Амор дар ҳаққи ӯ чаҳор дуо кард.

Ғулом ба хона баргашт ва тамоми воқеаро ба хоҷаи худ нақл кард.

Хоҷааш, ки яҳудӣ буд, ғуломро озод кард ва калимаи шаҳодатро ба забон оварда, мусулмон шуд. Сипас гуфт:

— Ман туро дар тамоми молу дороии худ шарик мегардонам. Се дуои шайх дар ҳаққи ту ба ихтиёри ман ва дар назди чашми ман амалӣ шуданд, аммо дуои чаҳорум — мағфирати гуноҳон — дар дасти ман нест.

Дар ҳамин ҳангом аз гӯшаи хона овозе ба гӯш расид:

— Аллоҳ таъоло шуморо ва Мансури Аморро аз оташи дӯзах наҷот дод ва гуноҳони ҳамаи шуморо мағфират кард.

Сипас гуфтаанд:

Монеъҳои қабули дуо панҷ чизанд:

1. Хӯрдани моли ҳаром.

2. Зулм кардан ба мардум.

3. Риёкорӣ дар ибодат.

4. Дуо кардан бе таваккал ба Худованд.

5. Бепарвоӣ нисбат ба ҳаққи дигарон.