Мақолаҳо
Мақолаи навҲар роҳе, ки интихоб мекунӣ
Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар
ҒОЯ (ИДЕЯ)-И НЕКӢ
Ман фикр мекунам, ки инсон бояд мисли Замин бошад. Ба монанди он ки ҳама чизи хушкро Замин сабз месозад, инсон низ қобилияти дигаргун сохтани ҷаҳонбинии худ ва одамони дар як давр зиндагикунандаро дорад. Аммо боз ҳамин инсон аст, ки дар рӯи Замин тухми
Муносибат бо дигарон
Хислати воқеии инсон на аз суханони ӯ, балки аз муносибаташ ба дигарон маълум мешавад. Он чизе, ки инсонро дар назди касоне, ки наметавонанд ба ӯ фоида расонанд ва на қуввату имконият доранд, ки муқобила кунанд, нишон медиҳад, муҳим аст. Маҳз дар чунин
ОДОБИ МУОШИРАТ ВА РАФТОР ДАР СИНФХОНАВУ МАКТАБ
Мактаб барои ҳар як фард бисёр азиз аст, зеро вай хонаи муътабари дувуми ӯст. Мактаб муассисаест, ки ҳар як инсон дар он ҳам таълим ва ҳам тарбия мегирад. Модар ба мо ҳарфи аввалин, сухан гуфтан ва қадам гузош танро ёд медиҳад. Мактабу омӯзгор навиштану
Хоксорӣ камбудӣ нест, балки надоштани он камбудист”
Қамару Валӣ ҳарду бо ҳам дӯстони наздик буданд. Онҳо якҷо мактаби олиро хатм намуданду дар як муассисаи давлатӣ ба кор даромаданд. Бо гузашти солҳо Қамар аз рӯи мансаб зина ба зина болотар мерафт. Ниҳоят ӯ роҳбари корхона таъин гардид. Теъдоди умумии
12 МАСЛИҲАТ БАРОИ ТАРБИЯИ ФАРЗАНД
Кӯдакон аз муҳити зист хеле мутаасиранд. Дар замони имрӯза тарбияи фарзанд дар муҳиту фаҳмиши дурусти исломӣ, аз сабаби таъсири зиёди манфӣ расонидан, аз ҷониби воситаи ахбори омма, дӯстон ва дигар аъзоёни оила, хеле дӯшвор гардидааст. Телевизион,
Одамон ҳама чизро бо нархаш месанҷанд
Дар замони мо, одамон ҳама чизро бо нархаш месанҷанд, аммо кам касон метавонанд арзиши ҳақиқии чизҳоро дарк кунанд. Нарх танҳо як рақам аст, аммо қадршиносӣ — ин қобилияти дидани умқи маъно ва зебоӣ дар он чизҳост, ки моро иҳота мекунанд. Ҳар як лаҳзаи
ҲИКОЯИ КОҲАКӢ
Ҷамшед ҳамроҳи падару модар дар шаҳр мезист. Вай ҳар сол барои дидорбинӣ ба деҳа, назди бобою бибиаш мерафт. Вақтҳои охир барои он ҷо рафтан фурсати муносиб намеёфт. Падараш хоҳиши ӯро аз як вақт ба вақти дигар мемононд. Ниҳоят, амакаш аз деҳа ба хонаи
ҲИКОЯИ МОҲИХОР
Моҳихоре бар лаби обе ватан карда буд ва ба сайди моҳӣ рўз мегузаронд. Чун заъфи пирӣ ба ў роҳ ёфт, аз шикори моҳӣ боз монд ва ба доми ғам гирифтор шуда бо худ мегуфт: Дареғо қофилаи умр, к–он чунон рафтанд, Ки гардашон ба ҳавои диёри мо
МАНЗИЛИ ҒИЗО
Фарзона ва аҳли оилаи онҳо ба деҳаи дигар кӯчиданд. Шароити зисти онҳо бад буд ва сатилҳои об бесарпӯш дар замини ошхона нигоҳ дошта мешуданд. Бародари хурдии Фарзона ташна монда буду аз ҳама илтимос мекард, ки ба ӯ об диҳанд, вале ҳеҷ кас ба вай аҳамият
Омӯзиш заминаест ба сӯи қуллаҳои камолот ва арзишҳои абадӣ
Фардои шумо ба амали имрӯзаатон вобаста аст, рӯзи нав муборак. Барори кор, амали нек, тинҷии хонадон ва албатта, тани сиҳату хотири ҷамъ ҳамроҳатон бошад. Баъзе одамон дар ҳаёти ту мисли ҷуръаи об ҳастанд: онҳоро бе он ки фаҳмӣ, қабул мекунӣ. Аммо
Абдураҳмони Мушфиқӣ - Қасоид
АЗ ҚАСОИД То қалам шуд сунбули тар дар саводи бўстон, Лола бар нохун қалам бинҳод баҳри имтиҳон. Гавҳари назме, ки шабнам баҳри гул иншо намуд, Булбул азбар карду ҳамчун об мехонад равон. Бед хандон асту дастомўзи мурғ(они) чаман, Варна аз баҳри чӣ
Гиёҳи бӯймодарон...
Номи илмӣ: Achillea millefolium. Қисматҳои доруӣ: саршохаҳои гулдор ва барги он. Шохаи баргдор, реша, барг ва гоҳе гулҳо ба танҳоӣ низ мавриди истифода қарор мегиранд. Хосиятҳои доруии гиёҳи бӯймодарон: Дар кишварҳои аврупоӣ ба унвони дору барои
Маънои лаҳзаҳо
Дар зиндагӣ "нисфи дуюм" вуҷуд надорад. Ҳар як инсон барои худ як ҷаҳон аст, ва робитаҳо на ҳамчун қисматҳои гумшудаи ҷон, балки ҳамчун лаҳзаҳои зебоиву ҳамдигарфаҳмӣ таҷассум мешаванд. Ҳар як вохӯрӣ — ин танҳо як пораи вақт аст, ки дар он мо бо касе
Хӯрок ва хоб
Кадом хӯрокҳо хобро мепаронанд? Хоб кафили саломатии хуб аст. Агар хоб вайрон шавад, дар саломатӣ мушкилот сар мезанад. Диетологҳои олмонӣ муайян кардаанд, ки дар баробари реҷаи ҳаррӯза, ғизои мо ба сифати хобамон низ таъсир мерасонад. Камхобӣ
Худованд ба бисёриҳо молу мулк, шуҳрату эътибор, ёру дӯстон ва мақому манзалат додааст; барои баъзеҳо дарду фақр ва ғаму андӯҳ. Оё ин одамон бадие кардаанд ё Худованд аввалиҳоро бештар дӯст медорад?
Чунин суолро танҳо бо нияти омӯзиш пурсидан мумкин, вагарна гуноҳ аст. Аслан агар ин гуна масъалаҳо касеро нороҳат мекарда бошад, албатта, онро пурсиданаш беҳтар аст. Худованди Азза ва Ҷалла ба ҳар касе хоҳад аспу мошин, хонаву дар, имконоти молӣ ва ба
Се суол мекунам
Подшоҳе ба вазираш гуфт: – Се суол мекунам, фардо ҷавоб додӣ, дар мансаб бимонӣ ва илло аз мақомат барканор мешавӣ! Суоли аввал: Худованд чӣ мехӯрад? Суоли дуввум: Худованд чӣ мепӯшад? Суоли саввум: Худованд чӣ кор мекунад? Вазир, ки ҷавоби суолҳоро
1-и имрӯз аз 2-и пагоҳ беҳтар аст?
Касе, ки вақти худро боманфиат истифода бурда наметавонад, маҳз ӯ аз норасоии вақт шикоят мекунад. Ӯ рӯзҳоро дар хӯрдану пӯшидан, хоб, беҳудагӯиву беҳудагардӣ, афсонабофиҳо ва ё умуман бекорхӯҷагӣ сарф карда, вақтро мекушад. Аз нахустин гиряи тифл
Вақте хирадандешӣ тира мешавад...
Яке аз масъалаҳои баҳсноке, ки ҳамеша касро ба андешидан водор месозад, ин аст, ки чаро миллате, ки таърихи 8-уним ҳазорсола дорад ва барои кишварҳои ҷаҳон дар дунёи бостон тамаддун ва инсониятро омўхтааст, дар дарозои таърих ва махсусан, дар ҳазорсолаи
МАВЛОНО ДАР ҶУСТУҶЎИ ИНСОНИ ОРМОНӢ ВА ДУНЁМАДОР
Шоири тавоно ва файласуфу донишманди бузурги тоҷик Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ (1207-1273), ки зодаи Вахшонзамини Тоҷикистон аст, на танҳо дар шеъру адаб ва фалсафаву ирфон, балки дар тамоми соҳаҳои дигари фарҳангу маънавиёти инсоният низ дар кулли ақсои
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё