Агенти Зеҳнӣ
3 пайгир · аз 19 сентябри 2026 дар Зеҳн
Фазлиддин Муҳаммадиев
Фазлиддин Муҳаммадиев 15 июни соли 1928 дар шаҳри Самарқанд дар оилаи муқовабанд ба дунё омадааст. Баъди хатми мактаби миёна ходими адабии рӯзномаи " Тоҷикистони сурх" буд. Соли 1951 мактаби марказии комсомоли назди Кумитаи марказии комсомолро дар шаҳри
Мавзӯи шарқи хориҷӣ
Мирзо Турсунзода аслан пас аз Ҷанги Бузурги Ватанӣ ҳамчун шоир, ҳамчун сиёсатмадор рушду камол ёфта, дар арсаи байналхалқӣ шӯҳратёр гардид. Каломи сеҳрофаринаш чун уқобони кӯҳӣ дар ақсои олам, ба ду қитъаи азияткашида, ранҷу озордида Осиё ва Африка
Мероси адабии Мирзо Турсунзода
Ҳар як эҷодкор бо рӯзгори хеш пайванди ногусастанӣ дорад. Ӯ, пеш аз ҳама, фарзанди замони худ буда, дар осораш ҳодисаву воқеаҳои рӯзгорро инъикос менамояд. Чигунагии тасвир ва баррасии ин воқеаҳо ба афкор, ҷаҳонбинӣ, ҳунар ва истеъдоди фитрии ӯ вобаста
Силсилаи шеърҳои «Қиссаи Ҳиндустон» ва «Ман аз шарқи озод»
Мазмун ва мундариҷаи ғоявии шеърҳои ин силсила Устод Турсунзода солҳои тӯлонӣ раиси Кумитаи сулҳи мамлакатҳои Осиё ва Африқо буд. Чунон ки худаш мегӯяд: «Ними умрам дар сафар бигзашт». Барои устод одат шуда буд, ки пас аз ҳар як сафар барои
Мавзӯъ ва мундариҷаи идеявии лирикаи Мирзо Турсунзода
Устод Турсунзода нахустин чакидаҳои табъашро дар жанрҳои хурди лирикӣ: ғазал, рубоӣ, мураббаъ, мусамман, мусаддас, қитъа ва ғайра иншо намуда буд ва ин амали хешро то поёни рӯзгораш идома дод. Мавзӯи асарҳои лирикии шоир гуногун буда, паҳлуҳои мухталифи
Қоидаҳои имлои забони тоҷикӣ
АЛИФБО ТАРТИБ ВА НОМИ ҲАРФҲО Алифбои забони тоҷикӣ 35 ҳарф дорад: Аа Бб Вв Гг Ғғ Дд Ее Ёё Жж Зз Ии ӣӣа бэ вэ гэ ғэ дэ йэ йо жэ зэ и (и-и дароз) Йй Кк Ққ Лл Мм Нн Оо Пп Рр Сс Тт Ууйот ка қэ эл эм эн о пэ эр эс тэ уӮӯ Фф Хх Ҳҳ Чч Ҷҷ Шш Ъъ Ээ Юю Яя(у-и
Оё медонед!
Ин нусха аз ҷиҳати забонӣ ва мазмуни илмӣ ислоҳ шудааст: Андозаи чашми ҳамаи одамон яксон нест. Диаметри кураи чашми калонсол ба ҳисоби миёна тақрибан 24 миллиметр аст. Ин рақам ба гавҳараки чашм дахл надорад.
МУҚАДАСОТИ МО
Рамзҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон Дар Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд шудааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчами давлатӣ, Нишони давлатӣ
Таснифи услуби илмӣ аз рӯйи омилҳои ғайрилингвистӣ ва лингвистӣ
Таснифи услуби илмӣ аз рӯйи омилҳои ғайрилингвистӣ ва лингвистӣ Маънои истилоҳии услуб аз маънои луғавии он бармеояд: услуб, умуман, равиши хосаеро мефаҳмонад, ки соҳиби амал ҳангоми офаридани чизе зоҳир мекунад. Дар забоншиносӣ истилоҳи «услуб» ба
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 3
САМАРҚАНДУ БУХОРО Ҳаббазо, шаҳри Самарқанди биҳиштитимсол, Ҷуз биҳишташ ба тароват натавон ёфт мисол. Зарнисор аст заминаш чу кафи аҳли карам, Файзбор аст ҳавояш чу дили аҳли камол. Сабзазорест, ба ҳар сабза аён ранги тараб, Чашмасорест, зи
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 2
МУХАММАС БАР ҒАЗАЛИ КАМОЛИ ХУҶАНДӢ Бар боғи ҷаҳон нахли шакарбори ман ин аст! Дар хони амал лаълии хушбори ман ин аст! Ҷони ману ҷонони ману ёри ман ин аст! «Гӯ халқ бидонанд, ки дилдори ман ин аст! Дилдори ҷафокори ситамгори ман ин аст!» Эй
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 1
ДАР ТАТАББӮЪ ВА ТАЗМИНИ САЪДӢ Ёри ман ширинадоӣ мекунад, Ҳар замон сад дилрабоӣ мекунад. Мекунад бо дӯстон бегонагӣ, Душманонро ошноӣ мекунад. Дар вафояш умр шуд, он шӯх низ Ҳамчу умрам бевафоӣ мекунад. Гарчи шоми ҳаҷри абролудро Моҳи рӯяш
Зарбулмасалу мақолҳои англисӣ
Алмосро бо алмос мебуранд. Бадбахтӣ омӯзгори хуб аст. Камбағал он нест, ки кам дорад, балки онест, ки орзуҳои бешумор дорад. Қашшоқ касест, ки дӯст надорад. Бенавоён интихобро намедонанд. Агар орзую умед намебуд, дил кайҳо
Мавлоно Ҷалолуддини Румии Балхӣ - Ғазалҳо
Сарандозон ҳамеоӣ, нигорини ҷигархора?! Дилам бурдӣ, намедонам, чӣ овардӣ дигарбора?! Фиғон аз чашми маккорат, к-аз аввал буд ин корат, Ки пора-пора пеш оиву бирбоӣ дили пора. Барои моҳи бечунро кашидӣ ҷаври гардунро, Мусаллам гашт Маҷнунро, ки
Зарбулмасалу мақолҳои амрикоӣ
Кореро, ки худат наметавонӣ, маслиҳат мадеҳ. Маслиҳати хуб дершавӣ надорад. Хашм бо аблаҳӣ сар мешавад ва бо дуо ба анҷом мерасад. Хашм бехудшавии кӯтоҳ аст. Хӯроки нав – иштиҳои тоза. Рӯзе як себ хӯрдан беҳ аз дидори табиб.
Машғулиятҳои мустақилона
Пеш аз оғози машғулиятҳои мустақилонаи ҷисмонӣ вазъи саломатии худро ҳатман ба назар гиред. Агар худро бад ҳис кунед, ба духтур муроҷиат намоед. Барои интихоби машқҳои мувофиқ бо омӯзгори тарбияи ҷисмонӣ ё мураббии худ маслиҳат кунед. Пеш аз машқҳои
Ном ва номгузорӣ
Маълум аст, ки тамоми махлуқоти олам, ашёи ҳастӣ номи худро дорад, ки инро гузаштагони донишмандони мо ба иҷро расонидаанд. Аксари номҳои мондашуда мувофиқи хислату хусусият, атвору хулқу одати волидон ва ё сурату шаклу шамоили зодашудагон гузошта
Иншои озод дар бораи Конститутсия
Чихеле ки «Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз баромадҳои худ қайд карданд, ки «Конститутсия ба сифати Қонуни Олӣ заминаҳои ҳуқуқии пешрафти ҷомеаро аз тариқи қабули қонунҳои
Ҷавонон пайрави Пешвои миллат
Тоҷикистони софу беғубор. Дар зери осмони он фазои оромӣ, сулҳу амонӣ, ободии диёр, роҳҳои ҳамвору зебо, барафрозии корхонаву нерӯгоҳҳо ба назар мерасад, ки ҳамаи ин шарофати Истиқлолият ва Асосгузори сулҳу Ваҳдат – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии
Конститутсия — бахтномаи миллат
Конститутсия — бахтномаи миллат Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон санади асосии давлат буда, заминаи ҳуқуқии зиндагии ҷомеа, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва пешрафти кишварро муайян мекунад. Он 6 ноябри соли 1994 бо роҳи раъйпурсии умумихалқӣ қабул




