Зеҳн
1 пайгир · аз 15 июли 2026 дар Зеҳн
Ақл ва ишқ
Ақл гӯяд: "Шаш ҷиҳат ҳадд асту берун роҳ нест", Ишқ гӯяд: "Роҳ ҳасту рафтаам ман борҳо" Ин байти зебои Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ яке аз маъруфтарин байтҳост, ки муқоисаи “ақл” ва “ишқ”-ро ба таври рамзӣ нишон медиҳад. Агар мо ин байтро ба
Мегӯянд, ки бо гузашти замон Қуръони Карим ҷавонтар мешавад. Инро чӣ гуна шарҳ медиҳед?
Қуръон аз азал омадааст ва то абад боқӣ мемонад. Қуръони муъҷизулбаён, ки аз илми азалии Худованд сарчашма мегирад, масъалaҳои замони мо ва замони ояндаро бо вазъи феъливу аҳволи ояндаи инсон ба таври хориқулода шарҳ медиҳад. Муъҷизаи Қуръон аз ҳамин
Рисолат
Баъзе нафарон даъво доранд, ки рисолати пайғамбарии Расули Акрам (саллаллоҳу алайҳи васаллам) танҳо хоси он замон ва барои арабҳо буд. Ин масъаларо чӣ гуна шарҳ медиҳед? Ҳеҷ як васиқа ё ҳатто ишорате дар хусуси он ки рисолати Паёмбари Худо
Мавзӯи издивоҷ
Мавзӯи бисёриздивоҷии Паёмбари Акрамро (саллаллоҳу алайҳи васаллам) зиёд баррасӣ мекунанд. Масъалаи мазкурро чӣ гуна тавзеҳ медиҳед? Пеш аз ҳама он нафароне, ки дар ин мавзӯъ суханҳои пасту баланд мегӯянд, ба гумон аст, ки дар роҳи мутолиаву
ЗИКР — ЧӢ ГУНА ЁДИ ХУДОВАНД ЗИНДАГИИ МОРО ТАҒЙИР МЕДИҲАД?
Оё боре эҳсос кардаед, ки зиндагии шумо ба як садои беохири иттилоотӣ табдил ёфтааст? Стресс, изтироб ва ҳазорон андешаи беҳуда дар зеҳни мо як навъ бесарусомонии квантиро ба вуҷуд меоранд. Донишмандон чунин ҳолати бесарусомониро бо мафҳуми «энтропияи
ИСТИҒФОР
Ҳар як амали инсон дар фазои ҳастӣ асаре боқӣ мегузорад. Гуноҳҳо ва хатоҳое, ки инсон содир мекунад, воқеияти зиндагии ӯро тағйир медиҳанд. Аммо Худованди Мутаол ба инсонҳо василаи нодир ва муассире ато кардааст. Мо имконият дорем, ки аз гуноҳҳои худ
ИНСОН ВА ТАБИАТ
Табиат маҷмӯи ягонаи офаринишро ифода мекунад, ки аз олами ҳастӣ, замону макон ва ҳаракату тағйирот иборат аст. Азбаски дар ин олам ҳеҷ ҷисме наметавонад комилан беҳаракат бошад, пас чизе, ки мутлақо беҳаракат аст, табиат ҳам надорад. Ҳар мавҷуде, ки
Ният — рамзи квантии қалб
Дӯстони азиз, лутфан фикр кунед. Се нафар айнан як амали ҷисмониро анҷом медиҳанд: ҳар се аз тиреза ба дохили хона медароянд. Барои дурбини назоратӣ ё як раҳгузари одӣ амали ҳар се як хел менамояд. Аммо аз нигоҳи майдони квантӣ воқеиятҳои онҳо комилан
Низом ва меъёр дар Коинот
Яке аз хушктарин ва беобу гиёҳтарин минтақаҳои ҷаҳон биёбони Саҳрои Кабир аст. Аммо ин биёбон бо ҷангалҳои Амазонка, ки дар қитъаи дигар — Амрикои Ҷанубӣ ҷойгиранд, чӣ робита дорад? Чӣ
Қиссаи ҳазрати Мошита ва ҳазрати Осия (р.а.) — ду зани мӯъмин дар муқобили зулми Фиръавн
Рӯзе Мошита мӯйҳои духтари Фиръавнро шона мекард. Ногоҳ шона аз дасташ ба замин афтод. Ҳангоме ки барои бардоштани шона хам шуд, беихтиёр гуфт: — Бисмиллоҳ! Яъне: «Ба номи Худованд!» Духтари Фиръавн аз шунидани ин сухан ҳайрон шуд. Ба сӯи Мошита
БА ВУҶУД ОМАДАН (ҲАСТӢ)
Худованд ё қудрати офаринанда на сабаби аввал аст ва на сабаби охир. Ӯ дар ҳар марҳилаи офариниши ҳастӣ ягона сабаб ва ягона офаринандаву таъсиргузор аст. Ба вуҷуд омадан розест, ки аз тавоноии баёни калимаҳо бисёр фаротар аст. Ҳамаи таъбирҳое, ки барои
Ҳазрати Хизр (алайҳиссалом) — зиндагии пур аз асрор ва ҳикматҳои илоҳӣ
Подшоҳе шуҷоъ, ки ба шарқу ғарби ҷаҳон лашкаркашӣ мекард ва лашкари азиме, ки то уфуқ доман паҳн карда буд... Зери парчами ҳазрати Зулқарнайн (алайҳиссалом) на танҳо сарбозони зиреҳпӯш, балки олимон ва мушовирон низ қадам мезаданд. Дар миёни онҳо шахсе
«Худо ҳар киро хоҳад, ҳидоят мекунад» чист?
Ин савол яке аз масъалаҳои амиқи ақидаи исломӣ аст, ки ба адолати Худованд, ихтиёри инсон ва тақдири илоҳӣиртибот дорад. Ҷавоби кӯтоҳ: Аз нигоҳи Қуръон, Худованд нисбат ба ҳеҷ бандае зулм намекунад. Аммо ин маънои онро надорад, ки ба ҳамаи инсонҳо
Магар муносибати Худованд бо бандагонаш яксон нест?
Дар яке аз оятҳои Қуръони Карим гуфта мешавад: «Худо ҳар киро хоҳад, ҳидоят мекунад». Магар муносибати Худованд бо бандагонаш яксон нест? Аввалан, агар Худованд яксон муносибат накунад ҳам, кӣ ҳаққи чунин пурсишро дорад, ки «Чаро Ту ба ҳама баробар
МАФҲУМИ ФАЪОЛИЯТИ СОҲИБКОРӢ ДАР СОҲАИ ИДОРАКУНИИ МУҲИТИ ЗИСТ
Пеш аз баррасии мафҳум ва моҳияти фаъолияти соҳибкорӣ, ки бо истифодаи захираҳои табиӣ алоқаманд мебошад, ба мафҳуми умумии фаъолияти соҳибкорӣ таваҷҷуҳ зоҳир кардан зарур аст. Соҳибкорӣ фаъолияти мустақил буда, бо мақсади гирифтани фоидаи мунтазам аз
МАХСУСИЯТИ РУШДИ БОЗОРИ КОҒАЗҲОИ ҚИМАТНОК ДАР ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН
Бозори молиявӣ ин ташкили ҳаракати махсуси маблағҳои пулӣ дар хоҷагиҳо аз соҳибони онҳо ба истифодабарандагони онҳо мебошанд. Зарурати объективии амал намудани бозори молиявӣ ин мувофиқат накардани талабот ба захираҳои молиявӣ ва сарчашмаи қонеъ намудани
МАХСУСИЯТҲО ВА АСОСҲОИ ҲАМКОРИИ БАЙНИ ДАВЛАТҲО ДАР ТИҶОРАТИ БАЙНАЛМИЛАЛӢ
Яке аз тамоюлҳои асосии рушди иқтисодиёти ҷаҳонӣ ин ба роҳ мондани муносибатҳои байнидавлатӣ ва тиҷорати байналхалқӣ дар самти воридшавии сармоя ба сохтори хусусии мамлакат аст. Тоҷикистон баъди ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ ҳамкориҳои
МЕХАНИЗМҲОИ ДАВЛАТӢ ДАР ТАНЗИМИ РАВАНДҲОИ ИСТЕҲСОЛӢ ВА ИҶТИМОӢ ДАР ДЕҲОТИ ВИЛОЯТИ ХАТЛОН
Дар натиҷаи ислоҳоти аграрии феълан амалишаванда дар комплекси агросаноатии Ҷумҳурии Тоҷикистон падидаҳои мусбат ва ҳам манфӣ пайдо шуданд, ки аз ҷумла, ба асосҳои ташкилӣ ва ҳуқуқии он таъсир мерасонанд. Бахусус, сохтор ва идораи КАС (комплекси
ДИВЕРСИФИКАТСИЯИ САВДОИ БЕРУНА ҲАМЧУН УНСУРИ МУҲИМИ ПАСТ КАРДАНИ ХАВФҲО
Ҳолати кунунии иқтисодиёти Ҷумҳурии Тоҷикистон бо сатҳи пасти рушди иқтисодиёти миллӣ, вобастагии зиёди давлат аз савдои беруна махсусан, воридоти молу хизматрасониҳо, вобастагии зиёд аз муҳоҷирони меҳнатӣ, ноустуворӣ дар бозори дохилӣ,
ШИФОЕ, КИ ДАР МИКРОБИ МАРГОВАР НУҲУФТААСТ
Аввали солҳои ҳаштодум буд. Ман донишҷӯи факултети тиббӣ будам ва дар беморхона таҷрибаомӯзии худро дар шуъбаҳои гуногун оғоз карда будам. Дар беморхона як ҳодисаи муҳим рух дода буд ва ҳамаи устодони мо дар бораи он сухан мекарданд. Як оила аз




