Мақолаҳо
Мақолаи навТАЪСИРИ НУРИҲОИ МИНЕРАЛӢ БА МАҲСУЛНОКИИ НАВЪҲОИ ШОЛӢ ДАР ШАРОИТИ ИҚЛИМИИ ВОДИИ ҲИСОР
Шолӣ яке аз зироатҳои ғалладонагии муҳим ва асосии нонӣ ба ҳисоб рафта, дар таъмини амнияти озуқавории кишвар нақши муҳим дорад. Баланд бардоштани ҳосилгнокии он дар шароити тағйирёбии иқлим ва маҳдудияти захираҳои табиӣ аз истифодаи самароноки нуриҳои
Мавзӯи издивоҷ
Мавзӯи бисёриздивоҷии Паёмбари Акрамро (саллаллоҳу алайҳи васаллам) зиёд баррасӣ мекунанд. Масъалаи мазкурро чӣ гуна тавзеҳ медиҳед? Пеш аз ҳама он нафароне, ки дар ин мавзӯъ суханҳои пасту баланд мегӯянд, ба гумон аст, ки дар роҳи мутолиаву
Ғазали «Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд»-и Ҷомӣ.
Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд, Ростон майл бад-он қомати дилҷӯй кунанд. Ғамзаҳоро макун ангез паи ғорати дин, Кофиронанд, мабодо, ки бад-ин хӯй кунанд, Чун хати сабзи ту нозук натавонанд навишт, Хушнависон ба масал гар қалам аз мӯй
Симои Зулайхо.
Зулайхо низ образи мусбат ва намунавист, ки қиёс надорад. Ӯ ҳанӯз Юсуфро(а) дар хоб дида ошиқ мешавад ва аз пайи ана ҳамин орзуяш ҳастии худро ба гарав мегузорад. Вайро ғайри хоҳиш ба Азизи Миср хонадор мекунанд, вале ӯ устувориро якумрӣ нигоҳ медорад.
Образҳои достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Образҳои достон низ хеле ҷолибанд. Ду образи марказии асар-нақшхои Юсуф (а) ва Зулайхо аст. Образҳои фаъоли дигар Яъқуб(а), хоҳари бузурги Яъқуб(а), ки ӯ низ сидқан Юсуфро (а) ҳамчун модар дӯст медорад ва ҳастиашро бе ҳастии бародарзодааш тасаввур карда
Cабаби назми китоб.
Нахли баёни фазилати ишқ бастан ва шохчаи оғози сабаби назми китоб ба он пайвастан Дили фориғ зи дарди ишқ дил нест, Тани бедарди дил ҷуз обу гил нест. Зи олам рӯят овар дар ғами ишқ, Ки бошад оламе хуш олами ишқ. Ғами ишқ аз дили кас кам мабодо, Дили
Дар фазоили сухан.
Дастаи гул аз чамани фазоили сухан чидан ва риштаи тамом сабаби назми китоб бар он печидан. Сухан дебочаи девони ишқ аст, Сухан навбоваи1 бӯстони ишқ аст. Хирадро кору боре чун сухан нест, Ҷаҳонро ёдгоре чун сухан нест. Ба олам ҳар чӣ аз навву куҳан
Мазмуни мухтасари достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Шоир ёде аз пайғамбарон намуда: Одам, Шис, Идрис, Нӯҳ, Халилуллоҳ, Исҳоқ, Яъқуб, Юсуф, ки ёздаҳ бародар дорад, дар ибтидо зикр мекунад. Баъд аз ҳамин лаҳза достон оғоз мешавад, ки чун Яъқуб(а) аз Шом ба Канъон омаду муқимӣ шуд, завҷааш фарзанди
Тавзеҳи достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Шояд дар олам мисли қиссаи «Юсуф ва Зулайхо» қиссаи ҷонгудозу ҷигарсӯзе набошад, зеро ба таъсирнокии ин қисса китобҳои муқаддаси «Таврот» ва ба хусус «Қуръон» таъсири бештаре зам намуд ва баъд ба эҷоди бадеъ роҳ ёфт. Маснавии «Юсуф ва Зулайхо» асари ишқӣ
Тавзеҳи «Тӯҳфат-ул-аҳрор»-и Ҷомӣ.
Ин достон сеюмин достони «Ҳафт авранг»-и Ҷомӣ буда, он дар пайравии «Махзан-ул-асрор»-и Низомӣ ва «Матлаъ-ул-анвор»-и Хусрави Деҳлавӣ навишта шудааст. Ҳамчунон ки аз номи маснавӣ пайдост, асар ба Хоҷа Аҳрор эхдост ва дар баҳри сареъи мусаддаси матвии
Панди Ҷомӣ ба писараш Юсуф.
Эй шаби уммеди маро моҳи нав! Дидаи бахтам ба ҷамолат гарав. Аз паси сӣ рӯз барояд ҳилол, Рӯй намудӣ ту пас аз шаст сол. Соли ту чор аст ба вақти шумор, Чори ту чил боду чилат бод чор... Мекунам аз хомаи ҳикматнигор Баҳри ту ин номаи ҳикмат нигор. Гарчи
«Дар ишорат ба ишқ»-и Ҷомӣ.
Дар ишорат ба ишқ, ки шӯри он намаки хони ҷигархӯрон аст ва ҷароҳати он роҳати ҷони дилфигорон Равнақи айёми ҷавонист ишқ, Мояи коми ду ҷаҳонист ишқ. Майли таҳаррук ба фалак ишқ дод, Завқи таҷарруд ба малак ишқ дод. Чун гули нон бӯи таашшуқ гирифт, Бо
Ҳикояти «Ошиқи булҳавас».
Булҳавасе бар сари роҳе расид, Ҷилвакунон чордамоҳе1 расид. Ҳола шуда гирди қамар маъҷараш2, Хайма зада бар маҳу хур3 чодараш. Нағмасаро ҷунбиши халхоли4 ӯ, Нофакушо зулф зи дунболи ӯ. Наъра баровард, ки : «Эй худпараст! Пой макун тез, ки рафтам зи
Ҳикояти «Кашаф ва ду бат»
Баст ба сад меҳр бар атрофи Шат1 Ақди муҳаббат кашафе2 бо ду бат3. Шуд ба фароғат зи ғами рӯзгор Қоидаи сӯҳбаташон устувор. Рӯзе аз он ҷо фалаки ростхӯй Гашт зи бемеҳриашон кинаҷӯй. Табъи батон аз лаби дарё гирифт, Рои сафар дар дилашон ҷо гирифт. Кард
Тавзеҳи «Саломон ва Абсол»-и Ҷомӣ.
Яке аз шевотарин достонҳои адабӣ-ишкии форс-тоҷик, ки дар зарфи панҷ карни охир мавриди таваҷҷуҳи доимии аҳли адаб будааст, маснавии «Саломон ва Абсол»-и Нуриддин Абдураҳмони Ҷомӣ мебошад. Достони «Саломон ва Абсол», ки матни чопи он соли 1913
«Саломон ва Абсол»-и Ҷомӣ
Ишорат ба он ки мурод аз ин қисса сурати қисса нест, балки мақсуд аз он маънии дигар аст, ки баён карда хоҳад шуд. Бошад андар сурати ҳар қиссае, Хӯрдабинонро зи маънӣ ҳиссае. Сурати ин қисса чун итмом ёфт, Боядат аз маънии он ком ёфт. Вазъи инро
«Сабҳат-ул-аброр»(«Донаҳои накӯкорон»)-и Ҷомӣ
Маснавии мазкур достони чаҳоруми «Ҳафт авранг» буда, дар баҳри Рамали мусаддаси махбуни махзуф ё мақсур навишта шуда, аз 2885 байт иборат аст ва таълифи он соли 1482 иттифоқ афтодааст. Шоир ба хусус дар васфи сухан хеле ҷаҳд кардааст ва муқаддас будани
Сидқ — ростӣ, росткорӣ (сабҳат-ул-аброр).
ДАР СИДҚ1 Эй гарав2 карда забонро ба дурӯғ, Бурда бӯҳтон3 зи каломи ту фурӯғ4! Ин на шоистаи ҳар дидавар5 аст, Ки забонат дигару дил дигар аст. Аз раҳи сидқу сафо дурӣ чанд? Дили қирӣ6, рухи кофурӣ7 чанд? Рӯй дар қоидаи эҳсон8 кун! Зоҳиру ботини худ
Дар насиҳати фарзанди арҷманд Зиёуддин Юсуф.
Дар насиҳати фарзанди арҷманд Зиёуддин Юсуф Эй тозаназар ба лавҳи кавнайн, Чун мардуми дида қурратулайн1 Соли ту агарчи ҳафту ҳашт аст, Дилро ба ҳавот бозгашт аст. Ин лутф, ки дар сиришт дорӣ, Дорам ба Худой умедворӣ, К-он рӯз, ки сарбаланд гардӣ,
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё