Мақолаҳо
Мақолаи навМарди бегуноҳ ва ҷаллод
Рӯзе марди бегуноҳеро ба қатл айбдор карда, ба марг маҳкум намуданд. Ҷаллодеро вазифадор карданд, ки сари он бечораро аз тан ҷудо кунад. Ҷаллод мардро ба қатлгоҳ бурд ва ба сутуне баст, то ҳукми қатлро иҷро намояд. Марди бечора бо гиряву зорӣ ва
Султон Маҳмуди Ғазнавӣ ва Ҳаким Абӯрайҳони Берунӣ
Рӯзе Султон Маҳмуди Ғазнавӣ дар хонае, ки чор дар дошт, нишаста буд. Ӯ Ҳаким Абӯрайҳони Беруниро ба назди худ даъват карда, гуфт: — Толеи ин лаҳзаро муайян кун ва бигӯ, ки ман аз кадоме аз ин чор дар берун хоҳам рафт. Агар пешгӯии ту нодуруст барояд,
Ҳикояти «Ошиқи булҳавас».
Булҳавасе бар сари роҳе расид, Ҷилвакунон чордамоҳе1 расид. Ҳола шуда гирди қамар маъҷараш2, Хайма зада бар маҳу хур3 чодараш. Нағмасаро ҷунбиши халхоли4 ӯ, Нофакушо зулф зи дунболи ӯ. Наъра баровард, ки : «Эй худпараст! Пой макун тез, ки рафтам зи
Ҳикояти «Кашаф ва ду бат»
Баст ба сад меҳр бар атрофи Шат1 Ақди муҳаббат кашафе2 бо ду бат3. Шуд ба фароғат зи ғами рӯзгор Қоидаи сӯҳбаташон устувор. Рӯзе аз он ҷо фалаки ростхӯй Гашт зи бемеҳриашон кинаҷӯй. Табъи батон аз лаби дарё гирифт, Рои сафар дар дилашон ҷо гирифт. Кард
Ғазали «Ҷон аз он лабҳо ҳикоят мекунад»-и Ҷомӣ.
Ҷон аз он лабҳо ҳикоят мекунад, Тӯтӣ аз шаккар ривоят мекунад. Ҳар кӣ мегӯяд ҳадиси салсабил, 3-он лаби нӯшин киноят мекунад. Аз рақибон мекунад паҳлӯ тиҳӣ, Ҷониби моро риоят мекунад. Чашми шӯхаш мекашад теғи ҷафо, Лаъли ҷонбахшаш ҳимоят мекунад. Дур аз
Мавлоно — Ҳикоятҳо
Марди аблаҳ ва хирс Аждаҳое хирсро дармекашид, Шермарде рафту фарёдаш расид. Шермардонанд дар олам мадад, Он замон, к-афғони мазлумон расад. Бонги мазлумон зи ҳар чо бишнаванд, Он тараф чун раҳмати Ҳаққ медаванд. Он сутунҳои халалҳои ҷаҳон,
Мавлоно — Ҳикоятҳо
ҚИССАИ МУРҒ ВА САЙЁД Он яке мурғе гирифт аз макру дом, Мурғ ӯро гуфт: «К-эй хоҷа(и) ҳумом1, Ту яке мурғе заифе ҳамчу ман, Сайд карда хӯрда гир, эй некзанн2; Ту басе говону мешон хӯрдаӣ, Ту басе уштур ба қурбон кардаӣ. Худ нагаштӣ сер з-онҳо
Мавлоно — Ҳикоятҳо
Ҳикояти зоҳир шудани фазл ва ҳунари Луқмон Хоҷаи Луқмон чу Луқмонро шинохт, Банда буд ӯрову бо ӯ ишқ бохт. Ҳар таоме, к-оваридандӣ ба вай, Кас сӯи Луқмон фиристодӣ зи пай, То ки Луқмон даст сӯи он барад Қосидан1, то хоҷа пасхӯрдаш хӯрад.
Мавлоно - Ҳикоятҳо
ҲИКОЯТИ БОҒБОН, СӮФӢ, ФАҚЕҲ ВА АЛАВӢ Боғбоне чун назар дар боғ кард, Дид, чун дуздон, ба боғи худ се мард. Як фақеҳу як шарифу сӯфие. Ҳар яке шӯхе, фузуле, йӯфие2. Гуфт: «Бо инҳо маро сад ҳуҷҷат аст, Лек ҷамъанду ҷамоат раҳмат аст. Барнаёям
Мавлоно - Маснавии маънавӣ, ҳикоят
Қиссаи бозаргон ва тӯтии маҳбуси ӯ Буд бозаргону ӯро тӯтие, Дар қафас маҳбус, зебо тӯтие. Чунки бозаргон сафарро соз кард, Сӯйи Ҳиндустон шудан оғоз кард. Ҳар ғулому ҳар канизакро зи ҷуд Гуфт: «Баҳри ту чӣ орам? Гӯӣ зуд». Ҳар яке аз вай
Бӯйи Азроил
Ҳеҷ гоҳ нафаҳмидам, вақте шунид, чӣ кор кард. Он ҷо набудам. Ҳамин ки суханони духтур тамом шуданд, аз ҷо бархостам, ташаккур гуфтам, шояд ҳатто табассум ҳам карда бошам. Баъд бо ҳамин лифт поён фаромадам. Он рӯз ба ҷойи он ки ба мошинам савор шавам,
Силсилаи шеърҳои «Қиссаи Ҳиндустон» ва «Ман аз шарқи озод»
Мазмун ва мундариҷаи ғоявии шеърҳои ин силсила Устод Турсунзода солҳои тӯлонӣ раиси Кумитаи сулҳи мамлакатҳои Осиё ва Африқо буд. Чунон ки худаш мегӯяд: «Ними умрам дар сафар бигзашт». Барои устод одат шуда буд, ки пас аз ҳар як сафар барои
АМИР ВА МОРИ СИЁҲ
Рӯзе амире ба шикор рафт. Ногоҳ море тарсон пеши ӯ расид ва гуфт: «Эй амир, маро ҷой бидеҳ, ки пинҳон шавам». Амир гуфт: «Чаро тарсон ҳастӣ?» Мор гуфт, ки душман барои куштани ман чӯбе гирифта, дунболи ман меояд. Амир бар мор раҳм намуд ва дар
АЗ ҲАМА ШИРИНТАР ЧИСТ?
БОЛИШТ Дар кишвари Чин як болишт дар як меҳмонхона хидмат мекард: меҳмонону мусофирон болиштро ба зери сарашонро гузошта хоб мерафтанд. Аммо болишт бисёр шўху шайтон буд, ҳамин ки меҳмонро ғанаб мебурд ё дар айни ширинии хобаш, якбора шўру валвала
ЗАРФҲОИ ГИЛИН АЗ БОБИЛ
Коллеҷи Сент-Свитин, Донишгоҳи Ноттингем, Нюарк-на-Трент, Ноттингем 21 октябри соли 1934 Профессор Франклин Колдуэлл, роҳбари экспедитсияи илмии Бритониё, Ҳилл, Месопотамия. Профессори азиз! Панҷ лавҳаи гилине, ки ҳангоми кофтуковҳои
ТОҶИРИ ШУТУР АЗ БОБИЛ
Одам ҳар қадар гурусна бошад, фикраш ҳамон қадар равшантар кор мекунад ва бӯи хӯрокро ҳамон қадар тезтар ҳис мекунад. Таркад, писари Азур, чунин фикр мекард. Дар тӯли ду рӯз ӯ танҳо ду дона анҷир хӯрда буд. Онҳоро аз шохае гирифта буд, ки аз болои
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё