Мақолаҳо
Мақолаи навНақши Абўалӣ ибни Сино дар ташаккули истилоҳоти илмӣ
Мақсади дарс: Ба донишҷўён дар бораи нақши Абўалӣ Сино, Абурайҳони берунӣ, Ахавайнии Бухороӣ ва дигаронро дар сохтани истилоҳ маълумот додан. Хусусиятҳои истилоҳсозии Сино. Натиҷаҳои ниҳоӣ: Ҳосил намудани дониши амалӣ оид ба сохтани истилоҳоти илмӣ
ЗАБОНИ МОДАРИЯМ – ИФТИХОРАМ
Забон ояд ба кас чун шири модар, Аз ин рӯ асли ҷон аст, асли ҷон аст. Забони модарӣ лафзи бузург, ширину муқаддасест, ки барои ҳар як инсони комил баробари пайдо шудани ҷон дар бадан пайдо мешавад. Ҳанӯз тифле, ки нав ба олами ҳастӣ чашм боз
УСТОДИ АВВАЛИНИ МАН
Агар дар ҷаҳон набвад омӯзгор, Шавад тира аз бехирад рӯзгор. А. Ҷомӣ Агар барои қабои сабз ба бар намудани замин баҳор лозим бошад, пас барои сабз гаштани таманнои инсонӣ устод рамзи баҳор аст. Оре, бе устод кас наметавонад аз доираи тафаккури маҳдуд
Мирзо Турсунзода
Ба хотири шоири бузург, ки роҳи моро дар адабиёт бо нури илҳом ва эъҷози сухан мунаввар кардааст, сари таъзим фуруд меорам. Мирзо Турсунзода соли 1911 дар оилаи устои сангтарош, чармгару чармдӯз — Турсун таваллуд ёфтааст. Таваллуди Мирзо барои усто
НАҚШИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ ЭМОМАЛӢ РАҲМОН ДАР ОМЎЗИШ ВА ЭҲЁИ ТАЪРИХИ БОСТОНИ ХАЛҚИ ТОҶИК
Фазои озоди замони Истиқлолият ба пажуҳиши таърихи пурошўбу пурҳаводиси тоҷикон роҳи фароху муҳити созгорро баҳри рў овардан ба ғояҳо ва арзишҳои миллӣ, оину суннатҳои аҷдодӣ, эҳёи низоми давлатдории миллӣ ва пайдо шудани назари жарф ба таъриху тамаддуни
СИРОҶИДДИН МАХДУМИ СИДҚӢ
Сироҷиддин Махдум ибни Мулломирзоҳиди Охунд мутахаллис ба Сидқӣ шоири нимаи дуюми асри XIX ва аввали асри ХХ буда, соли 1884-1885 дар мавзеи Хандақлиқи наздикии Тошканд таваллуд ёфтааст. Бино ба маълумоти А. Муродов (ходими илмии Институти ховаршиносии
ПАНДНОМАИ НИСБАТИИ САЪДӢ
Ростӣ муҷиби ризои Худост, Кас надидем, ки гум шуд аз раҳи рост. Саъдӣ Шайх Муслиҳиддин Саъдии Шерозӣ дар арсаи илму адаби классикии форсу тоҷик бузургтарин мураббӣ ва сарояндаи ахлоқи ҳамида дар дилҳо ҷой гирифтааст. Андешаву ақидаҳои вай саросар
ҒИЁСУДДИН ИБНИ ЭШОН МИРЗИЁУДДИН
Мавқеи иҷтимоӣ ва ҷараёни зиндагии Ғиёсуддин ибни Эшон Мирзиёуддин ҳанўз пурра муайян нагардидааст. Тадқиқоти илмии ояндаро интизор аст. Аз «Одоб-ул- мубин» ном асараш ошкор гардид, ки муаллиф форсзабони зодаи Мовароуннаҳр буда, дар миёнаҳои асри
МЕБОЯД ПИСАНДИД
Бо ҳар кас маросими пояшиносӣ ба ҷой овардану бисоти буқаламун меҳмондорӣ биёростан шеваи хирадмандон асту тариқаи ҳунарпарварон. Агар бахт бедор асту иқбол ёвар, то тавонӣ, дили аҳли ҷаҳон аз талаттуфу мадор хуш дор, ҳин-ул-васеъ ба зўру бозуи
МЕБОЯД ПИСАНДИД
Созу сомони ҷаҳон зар асту зебу зиннати инсон зар, аз заркори олам фуруғ мебояд... ва аҳли қалам шабро ба рўз меорад, душмани ҷон ба ғамгусорӣ гирояд ва сангдил аз дуруштӣ боз ояд. Зар бар сари фўлод ниҳӣ, нарм шавад. Алҳақ, зар муҷиби истиқомати
МЕБОЯД ПИСАНДИД
Ҳар ки бинои мулку давлат бар зулм ниҳод ва шеваи ҷабру ситам ихтиёр намуд, анқариб мулкаш завол ёбад ва давлаташ интиқол, шери найистон чун даҳан ба хунхорагии бечорагон олуда гардонид, бедареғ аз дами теғ оби мамот чашид. Шавад золим зи зулми худ
МЕБОЯД ПИСАНДИД
«...сарвати зиёд инсонро аз ҳадди одамӣ бароварда, ба ҳайвони ваҳшӣ табдил медиҳад. Агар майли одам ба танпарварӣ вусъат ёбад, қобилияти идроку фаҳмиш ва дониш мемирад». Абўалӣ ибни Сино Дар таҳсили илму ҳунар кўшидан кошонаи димоғро аз шамъи
МЕБОЯД ДИД
Дунё золест фиребанда ва шавҳаркуш, ки бисёр таҳамтанонро бежанвор дар чоҳи лаҳад муқайяд сохта ва ҷоест гузоштанӣ ва гузаштанӣ. Аксар соҳиби иқболро аз авҷи давлат дар хоки мазаллат анбошта ва гулест ҷуз хор бўй надиҳад, саробест, ки ҷуз намоиши беш
МЕБОЯД ДИД
Аломати аҳмақӣ панҷ чиз аст: аввал, талаби манфиати хеш дар мазаррати дигарон кардан; дувум, савоби охиратро бе риёзати ибодат чашм доштан; севум, ба дуруштгўӣ ва тундхўӣ бо занон ишқбозӣ намудан; чаҳорум, бе вафодорӣ ва риояти ҳуқуқи ёрӣ таваққуи
МЕБОЯД ДИД
Ин панҷ хислатро хўи худ созӣ, то ба дину дунё хуш бошӣ: яке муҳофизати амонат; дувум, ростӣ; севум, ҳусни хулқӣ ва нектинатӣ; чаҳорум, парҳезкорӣ; панҷум, ҳаё бо Худованди таоло. МЕБОЯД ДИД: Пойдории мулку миллат ва иззату ҳурмат аз мол аст ва мол
МАВЛАВӢ МУҲАММАД ҲУСАЙН ТОЛИБИ ПУРӢ
Оид ба ҷараёни зиндагӣ ва маҳсули эҷодии Мавлавӣ Муҳаммад Ҳусайн Толиби Пурӣ маълумоти илмӣ дар айни замон дар сарчашмаҳои илмӣ-адабӣ пурра ба назар намерасад. Дар бораи мусанниф ва асарҳои вай О.П.Шеглова каме маълумот дода ва гуфтааст, ки асарҳои
ХУСУСИЯТҲОИ СОХТОРИЮ МАЪНОИИ ИСТИЛОҲОТИ ҲАРБИЮ БАҲРӢ ДАР ЛУҒАТИ ДУЗАБОНАИ А.В. СТАРЧЕВСКИЙ
Мақолаи мазкур ба баррасии усулҳои ташаккули сохтору маънои калимаҳои ҳарбию баҳрии луғати дузабонаи русӣ ба форсии А.В. Старчевский тахассус гирифтааст. Усули калимасозии вандиву маъноӣ дар мақола хусусиятҳои сохториву маъноии лексикаи ҳарбию баҳрии
УМУМИЯТ ВА ТАФОВУТИ НАСРИ СОТИМ УЛУҒЗОДА ВА АБЎМАНСУР САОЛИБИИ НИШОПУРӢ
Дар мақолаи мазкур сохт ва мазмуну мундариҷаи “Достонҳои Шоҳнома”- Сотим Улуғзода ва “Шоҳнома” – и Абулқосими Фирдавсӣ мавриди таҳлилу таҳқиқи қиёсӣ қарор гирифтааст. Дар мақола ҷиҳатҳои умумиву хусусиятҳои ҷудогонаи фарқкунандаи сюжети ҳар ду асар,
ШАРҲИ ВОЖАҲОИ ЗАБОНИ САНСКРИТӢ ДАР “МАҶМАЪ-УЛ- БАҲРАЙН” ВА “СИРРИ АКБАР”-И МУҲАММАДИ ДОРОШУКЎҲ
Дар бораи осори Муҳаммади Дорошукўҳ маълумот дода шудааст. Зикр гардидааст, ки Муҳаммади Дорошукўҳ яке аз донандагони забони санскритӣ ва ирфони ҳиду мебошад. Истифода ва шарҳи вожаҳои забони санскритӣ дар “Сирри акбар” ва “Маҷмаъ-ул-баҳраён” таҳлил
ЧАНД МУЛОҲИЗА ДАР БОРАИ ИСТИЛОҲОТИ “ДОД”-У “ДОДВАРӢ” ДАР ДАВРОНИ КУҲАН
Таҳлили маъноии истилоҳот на танҳо муносибати системавии таркиби луғавии забонро таҷассум менамояд, балки муносибати изоморфию алломорфии системаи истилоҳоти забони тоҷикиро возеҳ мегардонад. Дар мисоли калимаҳои дод ва додварӣ ба исбот расонида шудааст,
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё