Мақолаҳо
Мақолаи навОб : Аз хусусият то захира
Матнро аз ҷиҳати имло, услуб ва мазмун ислоҳ кардам. Иддаоҳои беасоси илмӣ, аз ҷумла полимер ё «биокомпютер» будани обро, бо шарҳи дақиқтар иваз намудам. Дар фалсафаи Юнони Қадим андешаҳои амиқ доир ба об ва аҳамияти он барои табиат ва ҳаёти инсон вуҷуд
Дар базми бодагусорон
Чаро бузургтарин шуаро, амсоли Хайём ва тавонотарин абармардони тавсифкардаи шуарои яздонқудрат дар лаҳзаҳои дар чорсӯи зиндагӣ ҳайрону «нотавон» монданашон, дар ҳолатҳои дар ҷисми худ гунҷида натавонистан, заминро сахту осмонро баланд пиндоштан, додрасу
Бадое-ул-вақое-Қисми 5
ДАР БОРАИ МУБОРИЗА КАРДАНИ ПАҲЛАВОН МУҲАММАДИ МОЛОНӢ БО ФИЛ Восифӣ аз Мирмуҳаммад Юсуф нақл карда мегӯяд: — Дар соли 900 ҳиҷрӣ (1495), вақте ки султон Ҳусайнмирзо дар яйлоқи Чилдухтарон хайма ва саропарда зада буд, аз подшоҳи Деҳлӣ ба ӯ як фил бо
Убайди Зоконӣ - Рисолаи дилкушо қисми 1
Ҳикоят Талҳакро ба муҳимме пеши Хоразмшоҳ фиристоданд. Муддате он ҷо бимонд, магар Хоразмшоҳ риояте, чунон ки ӯ мехост, намекард. Рӯзе пеши Хоразмшоҳ ҳикояти мурғон ва хосияти ҳар яке мегуфтанд. Талҳак гуфт: -Ҳеҷ мурғе аз лаклак зирактар нест. Гуфтанд:
Бадое-ул-вақое-Қисми 2
ЁДДОШТИ ВОСИФӢ ДАР БОРАИ МУАММОӢ ШУДАНИ ХУД ВА РАСИДАНАШ БА ҲУЗУРИ МИР АЛИШЕР Восифӣ мегӯяд: — Камина дар синни шонздаҳсолагӣ рӯзе бо ҷамъе аз шуаро ва фузало дар бозори Малики Ҳирот сайр мекардем, ки фитнагари пурошӯб Ҳофиз Ҳусайн, ки ӯро «Ҳофиз
Чаро дар баъзе ҳадисҳо фармони куштани сагҳо омадааст?
Дар баъзе китобҳои ҳадис ривоятҳое ҳастанд, ки дар онҳо аз фармони куштани сагҳо сухан меравад. Ҳамчунин ривоятҳое вуҷуд доранд, ки дар онҳо дар бораи саги сиёҳ сухан гуфта шудааст. Барои бисёре аз одамон фаҳмидани чунин ҳадисҳо душвор аст. Саволе ба
Қиссаи Бузургмеҳр
Дар замонҳои қадим дар шаҳри Мадоин подшоҳе бо номи Қубод зиндагӣ мекард. Ӯ подшоҳи одил ва ғамхори мардум буд. Дар дарбори ӯ вазирону донишмандон ва сарбозони бисёр хизмат мекарданд. Аз байни ҳамаи вазирон марде бо номи Алкиш машҳур буд. Ӯ вазири доно
Дарси охирини устод
Рӯзе шогирде пас аз солҳои зиёд таҳсил кардан, хондани тафсир, ҳадис ва илмҳои динӣ назди устодаш омад. Бо хушҳолӣ гуфт: — Устод, таҳсиламро ба поён расондам. Агар иҷозат диҳед, мехоҳам ба байни мардум равам ва бо илме, ки омӯхтаам, онҳоро ҳидояту
Оё ин одамон бадие кардаанд ё Худованд аввалиҳоро бештар дӯст медорад?
Худованд ба бисёриҳо молу мулк, шуҳрату эътибор, ёру дӯстон ва мақому манзалат додааст; барои баъзеҳо дарду фақр ва ғаму андӯҳ. Оё ин одамон бадие кардаанд ё Худованд аввалиҳоро бештар дӯст медорад? Чунин суолро танҳо бо нияти омӯзиш пурсидан
Дар ин ҳол барои чӣ Ӯ моро ба ин дунё фиристода, мавриди озмоиш қарор медиҳад?
Худованди Карим медонад, ки мо дар дунё чӣ гуна рафтор мекунем. Ҳамчунин медонад, ки фармудаҳои Ӯро ба ҷой меорем ё не. Дар ин ҳол барои чӣ Ӯ моро ба ин дунё фиристода, мавриди озмоиш қарор медиҳад? Бале, Худованд медонад, ки мо чӣ гуна рафтор мекунем,
ПАРДОХТПАЗИРИИ БОНК ВА ОМИЛҲОИ ТАЪСИРРАСОН БА ОН: НАЗАРИЯ ВА АМАЛИЯ
Пардохтпазирии ҷории ташкилоти қарзӣ қобилияти ташкилоти қарзӣ ҷиҳати сари вақт иҷро гардидани уҳдадориҳои он дар назди пасандоздорон ва қарздеҳон мебошад. Пардохтпазирӣ муҳимтарин тавсифи сифати фаъолияти бонк буда, аз эътимоднокӣ ва устувории он дарак
МАХСУСИЯТИ НИЗОМИ ҚАРЗДИҲИИ БОНКӢ ВА МУАММОҲОИ ОН ДАР СОҲАИ КИШОВАРЗИИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН
Аз давраи ҷамоаи ибтидоӣ сар карда, то замони мо дар қатори беҳтарин кашфиётҳои дар ҷамъият аз тарафи инсон бавуҷудомада ин пул ва қарз мебошанд. Ба вуҷуд омадани пул ҳамчун кашфиёт имконияти пайвастагии доимии истеҳсолот, муомилот ва истеъмолот, ки
САМАРАНОКИИ ИСТИФОДАБАРИИ ЗАМИНҲОИ НАВ ДАР ШАРОИТИ КЎҲСОР ВА КАМЗАМИНӢ
Дар мақола масъалаҳои гузаштан ба заминдории алтернативӣ бо таваҷҷуҳ ба иқтидори захираи табиии кишвар ва то ҳадди ақал коҳиш додани таъсиррасонӣ ба муҳити зист баррасӣ карда шудаанд. Ташкилу инкишофи заминдории алтернативӣ дар Тоҷикистон дар шароити
Чаро Худованд оламро офарид ва бо чӣ сабаб онро пештар наофарид?
Ин суол ду паҳлӯ дорад. Якум: Худованд барои чӣ коинотро офарид? Дувум: Бо чӣ сабаб онро пештар наофарид? Пеш аз ҳама мехоҳам зикр кунам, ки мо инсонҳо ҳама чизро бо паймонаи худ андоза карда, аз ҳамин нуқтаи назар андеша меронем. Масалан, ҳама корро он
Баъзе нафарон суол мекунанд: «Худо ҳама махлуқотро офарид, вале Худоро кӣ офарид?» Инро чӣ гуна тавзеҳ бояд дод?
Ин яке аз суолҳоест, ки зиёд пурсида мешавад. Ман пайдоиши суоли мазкурро аз аломатҳои паёмбарии Расули Акрам (саллаллоҳу алайҳи васаллам) медонам ва дар назди таҳаққуқи хабарҳои ғайбии ӯ сар фуруд оварда, «Ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ» мегӯям:
Дунё ҳамчун ҷойи озмоиш ва зиндагии муваққатӣ
Замоне ду нафар ба кишваре рафтанд, ки мисли ҷаннат зебо буд. Ин кишвар ишорае ба ҳамин дунёст. Онҳо диданд, ки мардум дарҳои хонаҳо ва мағозаҳои худро боз гузоштаанд ва чандон аз онҳо муроқибат намекунанд. Молу сарват дар ин ҷо ва он ҷо гӯё бесоҳиб
Оё зеҳни сунъӣ қобилияти тафаккури инсонро заиф мекунад?
Вақте ҷавоби тайёр ҷойи фикр карданро мегирад То ҳамагӣ чанд сол пеш барои пайдо кардани ҷавоби як савол бояд ҷустуҷӯ мекардем, чанд манбаъро мехондем, маълумотро бо ҳам муқоиса мекардем ва дар ниҳоят ба хулосае мерасидем. Имрӯз кофист саволеро дар
Манзури Хайём аз шароби ноб чӣ чизе буда?
Дар эҷодиёти Хайём тавсифи май мақоми хоса дорад. Ин суханвари барҷаста аз образи май барои баёни озодандешӣ ва танқиди мутаассибоне истифода мебарад, ки мекӯшиданд ақли инсонро занҷирбанд кунанд, дилашро аз хушиҳои ҳаёт сард созанд ва ӯро дар интизори
Рози сипеҳр
Рози сипеҳр мавзӯи доманадор, мураккаб ва пурмаъноест, ки дарку шарҳи он осон нест. Дар бораи ин мавзӯъ ҳар ҷо сухане ба чашм мехӯрад, вале муаммои он ҳамоно ҳалнашуда боқӣ мондааст. Мо низ ҳалли онро бар дӯш намегирем, зеро ҳар кас дар ин бора пиндору
Қаноат ва некукорӣ
Мавзӯи дигаре, ки дар ашъори Хайём ба назар мерасад, панду андарз дар бораи қаноатпешагӣ, парҳез аз ҳирси молу сарват ва ба даст овардани дили инсонҳост. Ҳангоми мутолиаи рубоиёти Хайём гӯё ба осорхонаи хаёл, тасвирхонаи мунаққаш, сеҳрхонаи қалами
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё