Мақолаҳо
Мақолаи навАНТАРКТИДА
Антарктида ноҳияи қутбии ҷанубиест, ки ҷазираҳои ба он ҳамшафат ва қисмҳои ҷанубии уқёнусҳоро тақрибан то 48–60° а. ҷ. дар бар мегирад. Номи «Антарктида» аз калимаи юнонии «анти» — муқобил пайдо шудааст, яъне дар муқобили ноҳияи қутби шимолии кураи Замин
НАҚШИ ПАСВАНДҲО ДАР ТАШАККУЛИ ИСМҲОИ ҶОМЕЪ
Маълум аст, ки забон бо ҷамъият ва фаъолияти ҷамъиятии инсон алоқаи ногусастанӣ дошта, таркиби луғавии он ҳамеша тағйирпазир аст. Ин тағйирёбии доимии забон, ки пеш аз ҳама ба вожаҳо марбут аст, яке аз сабабҳои пайдоиш ва ташаккули калимаҳои нав дар
КАЛИМАСОЗӢ ТАВАССУТИ ПАСВАНДИ «-ВОР» ДАР ЗАБОНИ ТОҶИКӢ ВА МУРОДИФОТИ ОН ДАР ЗАБОНИ ФАРОНСАВӢ
Забонҳои тоҷикӣ ва фаронсавӣ аз ҷумлаи забонҳое маҳсуб меёбанд, ки дар онҳо истифодаи пасвандҳо барои сохтани калимаҳои нав ба таври фаровон дида мешаванд. Аз ин хотир, ақидаи забоншиносони фаронсавию тоҷик бар он аст, ки забон ҳамсафари ҳамешагии
ОБ МАНБАИ ҲАЁТ АСТ
Об асту ҳаёт пойдор аст, Об асту замину кишту кор аст. Маҳсули ҳамаи ҷаҳони ҳастӣ, Аз ҳастии оби файзбор аст. Оре, об манбаи ҳастии ҳамаи мавҷудоти олам аст. Об захираи бузургест, ки воқеияти он ҷаҳонро таровату зебоӣ ва сарсабзиву озодӣ мебахшад.
МАКТАБ — МАКОНИ ИЛМУ МАЪРИФАТ
Чашмаи саршори илм аз остони мактаб аст, Мурғи масти орзу аз ошёни мактаб аст. Ақлу дониш, илму ирфон, дафтару меҳри китоб, Баҳри мо хидматрасон аз ганҷи кони мактаб аст. Мактаб бузургдаргоҳест, ки баробари дар остонааш қадам гузоштан хурдон бузург,
КАСБИ МАН — ИФТИХОРИ МАН
Айб аст, ки дар ҳунар на кӯшӣ, Сад айб ба як ҳунар накӯшӣ. Соҳибҳунаре, ки ботамиз аст, Дар дидаи мардумон азиз аст. Оре, ҳар як инсон бояд дар зиндагӣ ҳамеша бар он ҷаҳд намояд, ки соҳибақлу соҳибхирад ба воя бирасад. Байни дӯстону наздикон обрӯю
ЗИНДА БОШ, ЭЙ ТОҶИКИСТОНИ АЗИЗ!
Тоҷикистон, меҳри покат дар дилу ҷони ман аст, Офтоби шуълапошат сон бар сад гулшан аст. Меҳри поки мардумат меҳри бузурги модарон, Мардуми меҳмоннавозат фахри даврони ман аст. Тоҷикистон кишвари бузургест, ки саропо меҳрофарину дилнишин,
ДОНИШ ТАЛАБУ БУЗУРГИ ОМӮЗ
Дониш андар дил чароғи равшан аст, В-аз ҳама бад бар мани ту ҷавшан аст. Оре, дониш чароғи ақл, қуввати дил, дороиву сарват ва ҷавшани бузургест, ки касро аз ҳама гуна ранҷу азоб, кулфату дард ва афсурдагиву эҳтиёҷ дур месозад. Дониш барои инсон мояи
ҲУНАР ОМӮЗ, К-АЗ ҲУНАРМАНДӢ
Дар ҳунар кӯш, ки зар чизе нест, Ганҷу зар пеши ҳунар чизе нест. Ҳунаре неҳ, ки диҳад симу зарат, Ҳунари аз дилу ҷон ранҷбарат. Ҳунар сармояи гаронест, ки онро бо ягон дороӣ, сарват, симу зар иваз кардану харидан номумкин аст. Ҳунар инсонро бузургию
ВАҲДАТИ МИЛЛӢ — ПОЯИ СУЛҲ АСТ
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам, Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам. Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он, Даҳр бинмояд ситоиши мардуми барнодилам. Сулҳу ваҳдат ибораҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин ва бо лаҳни шево садо дода,
ЗАН, МОДАР — ҲАСТИИ ЗИНДАГӢ
Модар — модар, ту беҳтарин армонӣ, Шодӣ ба дилу ба хонадон эҳсонӣ. Аз меҳру навозишат мунаввар олам, Дар даҳр ҳамеша ҷовидон мемонӣ. Оре, модар беҳтарин армон, азизтарин ҳастӣ, муқаддастарин муъҷиза ва арзандатарин сарватест, ки ҳамагонро ҳаёт
УСТОД — БЕҲТАРИН ПАДАР
Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллим ва чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда — ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт бе заҳмат, бемашаққату
КИТОБ — МАНБАИ ДОНИШ
Аниси кунҷи танҳоӣ китоб аст, Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст. Оре, китоб ёр, беҳтарин дӯстдору ғамхор, нишондиҳандаи ҳаёти осоиштаву мададгори инсон аст. Китоб манбаи ягонаи пайдоиши илму дониш ва фазлу эҳсони инсони комил ба шумор меравад. Агар кас як
НОН — НЕЪМАТИ БЕБАҲОСТ
Дар ҳама дунё ба ҳар давру замон, Эҳтироми нон бувад аз ҳад калон. Он зи ҷумла нозу неъмат беҳтар аст, Қадри нон болотар аз симу зар аст. Нон қиматтарин ганҷ, бебаҳотарин амвол ва муқаддастарин ганҷинаи пурарзишу бебаҳост. Бе нон ҳаёт нест. Бе нон
ЗАБОНИ МОДАРИЯМ – ИФТИХОРАМ
Забон ояд ба кас чун шири модар, Аз ин рӯ асли ҷон аст, асли ҷон аст. Забони модарӣ лафзи бузург, ширину муқаддасест, ки барои ҳар як инсони комил баробари пайдо шудани ҷон дар бадан пайдо мешавад. Ҳанӯз тифле, ки нав ба олами ҳастӣ чашм боз
УСТОДИ АВВАЛИНИ МАН
Агар дар ҷаҳон набвад омӯзгор, Шавад тира аз бехирад рӯзгор. А. Ҷомӣ Агар барои қабои сабз ба бар намудани замин баҳор лозим бошад, пас барои сабз гаштани таманнои инсонӣ устод рамзи баҳор аст. Оре, бе устод кас наметавонад аз доираи тафаккури маҳдуд
МУҚАДАСОТИ МО
Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба
Мирзо Турсунзода
Ба хотири шоири бузург, ки роҳи моро дар адабиёт бо нури илҳом ва эъҷози сухан мунаввар кардааст, сари таъзим фуруд меорам. Мирзо Турсунзода соли 1911 дар оилаи устои сангтарош, чармгару чармдӯз — Турсун таваллуд ёфтааст. Таваллуди Мирзо барои усто
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё