Мақолаҳо
Мақолаи навАттори Нишопурӣ-Тазкиратулавлиё
Пешгуфтор «Тазкиратулавлиё» ёдномаи муҳиббони Худо ва қиссаи ошиқони кибриёст. Ин асар, ки насре гарм ва пуршўру ҳол ва сода ва бетакаллуф дорад, достони зиндагӣ ва шарҳи аҷоиби аҳвол ва латоифи гуфтори наваду шаш тан аз машоихи бузурги тариқати сўфиён
Аттори Нишопурӣ
Бузургтарин мутафаккир ва шоири сўфӣ Шайх Фаридуддин Абўҳомид Муҳаммад ибни Абўбакри Иброҳим Аттори Нишопурӣ соли 540 ҳиҷрӣ (соли 1146 мелодӣ) дар деҳаи Кадкани Нишопури Эрон ба дунё омадааст. Номи ў Муҳаммад буда, дар ин бора ишораҳои зиёде дорад.
Хусусияти ғазалҳои Камол
Камоли Хуҷандӣ асосан шоири ғазалсарост. Вай дар ин намуди шеър аз забардасттарин устодон ба шумор меравад. Вай шоири латиф, суханпардози аҷиб ва адиби ниҳоят бориксанҷ аст. Ҳар як байти ў як мазмуни баланд, хаёлоти нозук ва маонии бикре дорад.
Дар лирикаи ишқии Камол асосан се қаҳрамон амал мекунад
Ошиқ, ёр ва рақиб. Ошиқ, ки бештар дар симои образи лирикӣ (худи шоир) зоҳир мегардад, шахсест ниҳоят муассир, ҷонсупор, вафодор, ҳаётдўст, лаззатписанд, кўшо, барои ў ҷуз ёр ҳеҷ чизи дигар вуҷуд надорад, ў пайваста шефта ва мафтуни ёр аст, барои ба
Камоли Хуҷандӣ
Зиндагинома Номи ў Камолиддин, лақабаш Масъуд ва тахаллуси адабиаш Камол буда, соли 1318 таваллуд шудааст. Зодгоҳи Камолиддин Масъуд шаҳри Хуҷанд аст, ки ҳамеша аз шаҳрҳои ободу дилкушои пурмева, мардумаш некўихлос ва адабиётпарвари Осиёи Миёна буд.
Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ
Муҳамад Иқболи Лоҳурӣ аз зумраи шоъирони раддаи аввали адабиёти оламгири форсӣ аст, ки бо истеъдоди фитрӣ ва эъҷози сухани хеш шеъри Аҷамро нафаси тоза бахшида, забони форсии дариро дар сарзамини Ҳинду Покистон аз сари нав зинда гардонид ва ба мусалмонон
Камоли Хуҷандӣ - Шеваи нигориш
Шеваи нигориши Камол Сабку услуби Камол ниҳоят ҷолиби таваҷҷўҳ буда, ўро чун устоди бемонанди шеъри тоҷикӣ намудор мекунад. Камол ҳамчун давомдиҳандаи сабки саҳли мумтанеъ суханҳои ширин, иборатҳои зебо, калимаҳои мутаносиб, ташбеҳ, истиораҳои нодир,
Ҳеҷ гоҳ қаламро раҳо накард. Нигоҳе ба рӯзгори ятимӣ ва нақди адабии Соҳиб Табаров
Имрӯз Соҳиб Табаров, адабиётшиноси шинохта, мунаққиди варзида ва омӯзгори машҳури тоҷик 100-сола шуд. Ӯ аз нахустин касоне буд, ки даст ба нақди адабӣ зад ва мактаби нақднигориии адабии тоҷикро бунёд гузошт. Соҳиб Табаров натанҳо осори адибони навроҳро,
Мирзо Абдулқодири Бедил - «Ирфон»
«Ирфон»—яке аз калонтарин асарҳои манзуми Бедил буда, шоир онро дар соли 1124/1712 яъне нўҳ сол пеш аз вафоташ ба риштаи назм кашидааст. Асар аз 22 ҳазор мисраъ иборат мебошад. Асари мазкур хатти муайяни сюжет надошта, аз достонҳо ва ҳикоятҳои тамсилии
Мирзо Абдулқодири Бедил - Муҳити аъзам
«Муҳити аъзам» — яке аз асарҳои манзуми Бедил буда, аз ҷиҳати ҳаҷм низ дар байни достонҳои ў ҷои дуюмро ишғол мекунад. Асари мазкур соли 1092/1681 таълиф шуда, дорои 4500 байт мебошад. Достон сюжети муайян надошта аз ҳикоятҳои алоҳидаи манзум иборат
Мирзо Абдулқодири Бедил
Достони «Комде ва Мадан» Достони мазкур дар дохили «Ирфон» омада, зиёда аз 900 байтро дар бар мегирад. Сюжети достон аз эҷодиёти даҳанакии халқи Ҳинд сарчашма мегирад. Дар қарнҳои пешин дар байни ҳалқи ҳинду саргузашт ё ишқу ошиқии ду намояндаи аҳли
Мирзо Абдулқодири Бедил
Бедил, маро ҳарзасарой шон Мадҳи миру ситоиши султон нест 3-ин даст каломе, ки зи мо мешунав Ғайр аз исори хизмати ёрон нест. Шоир, нависанда ва файласуфи бузург Мирзо Абдулқодири Бедил шўҳрати ҷаҳонӣ дорад. Ў дар сарзамини Ҳиндустон чароғи илму
Қорӣ Раҳматуллоҳи Возеҳ
Тарҷумаи ҳол ва мероси адабӣ Қорӣ Раҳматуллоҳи Возеҳ соли 1818 дар шаҳри Бухоро таваллуд шудааст. Ў баъд аз таҳсили мактаб дар дабиристони қориён ба омўхтан ва ёд кардани «Қуръон» машғул шуда баъди хатми ин донишкада ба мадраса дохил мешавад. Вай дар
Ёддоштҳо - Қисми 3
Таҳсили соли 1890—91 тамом шуд (ба ҳисоби ҳо-зира дар 22-уми март). Баробари тамом шудани таҳсил озуқаи акаам ҳам тамом шуд. Ӯ барои хароҷоти соли ояндаро ёфтан ба саҳро баромаданӣ шуд. Як шарики туркманаш ўро ба Каркӣ бурд, ки дар овулҳои туркман ўро
ВИЖАГИҲОИ ПОЙДОРМОНИИ АНОСИРИ ЛУҒАВИИ “БАДОЕЪ-УЛ- ВАҚОЕЪ” ДАР ГЎИШҲОИ МУОСИРИ ТОҶИКӢ
Маълум аст, ки адиб дар ҷараёни баёни андешаҳои хеш вобаста ба вижагии ҳодисаву воқеаи тасвиркардааш метавонад аз санаду далелҳои мушаххас истифода намояд, ё ба хотири дар заминаи тахайюли баланди эҷодӣ инъикос гардидани ин гуна ҳаводис воситаҳои
Аз сухан машҳури олам шуд Камол
Дар тўли таърихи тўлонии вуҷуди худ забони тоҷикӣ аз навниҳоли ба тозагӣ қадафрохта то дараҷаи дарахти азамат рушду нумў ёфта, тадриҷан вориди саҳнаи илму адаб ва тафаккури ақлӣ гардид. Он дар тайи чанд қарн марҳилаҳои мухталифи такомули маънавӣ ва
ЯК ЛАҲЗА ТОҶИКЕ ШАВАМ
Ҷалолуддин Муҳаммади Балхӣ маъруф ба Мавлоно аз машҳуртарин шоири тоҷиктабори қарни ХIII ва аз бузургтарин чеҳраҳои адаб ва ирфон буда, нуфузи ӯ фаротар аз марзҳои милливу тақсимоти қавмӣ аст ва шеъри ӯ ба бисёр забонҳои ҷаҳон тарҷума
КАШФИ ПОРЧАИ ЧОПНАШУДА АЗ ДОСТОНИ «ЧАРОҒИ АБАДӢ»-И УСТОД МИРЗО ТУРСУНЗОДА
Достони “Чароғи абадӣ” дар соли 1956 таълиф гардида дар он симои асосгузори адабиёти муосири тоҷик устод Садриддин Айнӣ ба тасвир кашида шудааст. Дар меҳвари достони мазкур ду лаҳзаи муҳимми зиндагӣ; интизории таваллуди фарзанд ва интизори дидори
УСТОД РӮДАКӢ – ПАДИДАИ НОДИРИ ЗАБОНӢ ВА АДАБИИ РӮЗГОРИ СОМОНИЁН
Одамушшуаро Абуабдуллоҳ Ҷаъфар ибни Муҳаммад Рӯдакӣ (858-941) на танҳо маъруфтарин сухансарои рӯзгори давлати сомонӣ, балки аз бузургтарин устодони забону адаби мо барои ҳамаи давру замонҳост, ки то ба имрӯз сурудаҳои ширину шево ва ҷаззобу дилкашаш
Ӯ дигар бораш ба боло бурду бар курсӣ нишонд
Дар робита ба пардабардорӣ аз нимпайкараи устод Рӯдакӣ дар шаҳри Лондон «Ҳеҷ ганҷе нест аз фарҳанг беҳ», — фармудааст устод Рӯдакӣ ва ҷои дигар таъкид мекунад: «Дониш андар дил чароғи равшан аст». Ганҷи фарҳанг ва чароғи дониш одамизодаро ба кӯи мурод
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё