Мақолаҳо
Мақолаи навРаҳнамоӣ намудани инсонҳо ба роҳи рост
Расули Акрам (с) ва таблиғ Аз даме ки вазифаи муқаддаси таблиғ ба дӯши Расули Акрам (саллаллоҳу алайҳи васаллам) вогузор гардид, тамоми ҳаёти Ӯ бо таблиғ гузашт. Ў ба остонаи ҳар хона омада, дари хонаҳоро ба он умед мекӯфт, ки дили ҳамдарду симои ошное
Меҳмондорӣ
Пайғамбар ҳазрати Иброҳим (а) меҳмонҳоро бисёр дӯст медошт ва ривоятҳое ҳаст, ки ӯ бе меҳмон хӯрок намехӯрд. Барои ҳамин ӯ ба унвони “Ҳалилуллоҳ” (яъне дӯсти Худо) буд ва медонист, ки меҳмон амонати Парвардигор аст. Ҳатто агар меҳмоне намеомад, ӯ назди
Касе, ки даҳшатҳоро ба масхара мегирад
БИЛОЛ ИБНИ РАББОҲ Вақте ки Умар ибни Хаттоб (р) Абубакрро (р) ёд мекард, мегуфт: –Абубакр (р) хоҷаи мо ва озодибахшандаи хоҷаи мост. Ӯ бо таъбири охир Билолро дар назар дошт. Мардеро, ки Умар (р) бо калимаи хоҷаи мо ном бурд, марди бузург ва
Мақсад ва аҳдофи нубувват
Бо вуҷуди фарқи мақому манзалат, ҳамаи паёмбарон шахсиятҳои баргузидае ҳастанд, ки ба таҷаллиёти Зоти Худованди Таборак ва Таъоло мазҳар гаштаанд. Худованд (ҷалла ҷалолуху) онҳоро ба Худ маҳрам қабул дошта, дар мақомҳои ба ағёр дастнорас тарбият намуда,
Сайре дар олами маърифат
Овони кӯдакии Сайрам дар мулки хушбоду ҳаво ва зебоманзаре гузашт, ки он ба диёри афсонавӣ шабоҳат дошт. Байни шаш фарзанди падар ягона духтар буд. Тинати мардонагиро аз падару бародарон ва назокату нафосати занонаро аз модар омӯхт. Дар оила ҳама ба
Меҳри падар
Абдулқодири Раҳим аз зумраи адибони хушсалиқа ва навҷӯи мост. Нигоштаҳои ӯ дар тамоми жанрҳои адабӣ бо мазмун ва сабку услуби хос фарқ мекунанд. Хонанда ба китобҳои вай, аз ҷумла «Чароғи ошноӣ», «Дурӯғи шабнам», «Духтари афсонаҳо» ва ғайра, ошно гашта,
Ман кистам? Рисолатам чист? Қисми 1
Мо чаро инсон ном дорем? Рисолати инсонии мо дар чӣ зоҳир мешавад? Чаро моро ашрафи махлуқот мегӯянд? Тамаддун ва фарҳанги тоҷик аз чӣ сарчашма об мехӯрад? Чаро хондан, омӯхтан ва шинохти «Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсӣ муҳим аст? Суннатҳо ва арзишҳои
Ман кистам? Рисолатам чист? Қисми 2
Мо одат накардаем, ки ба садои даруни худ гӯш диҳем. Садои мани маҷозиамонро не, садои мани ҳақиқиамонро бишнавем. Бигзоред, ин маъниро ба забони боз ҳам сода аз тариқи як афсона равшан бисозам. Ҳамаи мо афсонаи «Шоҳзода — қурбоққа»-ро шунидаем. Ҷодугаре
Султони қалбҳо
Бечорагии инсонҳои замони мо дар он зуҳур меёбад, ки бисёре аз меъёри арзишҳои маънавияшонро аз даст дода, бар замми ин нисбат ба паёмбарон, бахусус, нисбат ба Сарвари анбиё, Ҳазрати Муҳаммади Мустафо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фикру тасаввуроташон
Ҳақки ҳамсоя
Молики Динор раҳматуллоҳу алайҳи шахси бузург буд ва ҳамсояи ҷухуд дошт. Молик ибодатхонае дошт ва дар он ибодатхона даричае ба сӯи хонаи он ҷуҳуд буд. Ҷуҳуд донист, ки Молик дар ҳамин ҷо ибодат мекунад, қасдан ба сабаби кинае, ки ҷуҳудонро бо мусулмонон
Модараш розӣ нашуд
Овардаанд, ки шайхе буд, ба фазлу бузургӣ машҳур. Рӯзе он шайх қасди зиёрати Маккаи Муаззама намуд. Модаре дошт, иҷозат талабид, модараш розӣ нашуд. Шайх майл накарда равонаи сафар гардид. Модараш гирякунон аз ақиби писар афтода ҳарчанд зора кард, писар
Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст
Нақл аст, ки Абдуллоҳи Муборак соле ба ҳаҷ рафта буд. Баъд аз адои ҳаҷ дар хоб дид, ки ду фаришта аз осмон фуруд омаданд. Яке аз дигаре пурсид, ки имсол чанд нафар ба ҳаҷ омадаанд? Гуфт: шашсад ҳазор. Боз он фаришта пурсид, ки ҳаҷи чанд нафар кабул
Табиб бисёр донишманд
Овардаанд, ки дар замони ҳукумати подшоҳ Маъмун аз шаҳри Рум ба назди ӯ табибе фиристоданд. Табиб бисёр донишманд буд, ба дараҷае, ки сесад касро ҷамъ оварданд ва ҳар яке аз онҳо ба шишаҳо пешоб карданд ва шишаҳоро бо якдигар иваз карданд. Яке шишаи
Салмони Форсӣ ҷӯёи ҳақиқат
Ин дафъа диловаре аз сарзамини Форс меояд. Аз сарзамини Форс дар оянда мӯъминони зиёде ба дини ислом пайвастанд ва ислом аз онҳо чунон шахсиятҳое тарбия намуд, ки дар имондорӣ, илм, дин ва дунё кам касе буд ба онҳо баробарӣ кунад. Ва дар ҳақиқат, ин яке
Силаи Раҳм ва ҳукми он дар шариъати Ислом
Ба номи Худованди бахшояндаву меҳрубон. Ҳамду сано Худовандро, ки аз обе инсон офарида байни онҳо қаробату хешӣ қарор дод. Ўро ҳамду шукр мегўем. Шаҳодат медиҳам, ки нест маъбуде ғайри Худованди ягонаи бешарик, ки илмаш ҳамаро фаро гирифтааст. Ва
ИНСОНДЎСТӢ, ҲАМДИГАРФАҲМӢ, ДОНИШАНДЎЗӢ
Ба номи Худованди бахшояндаву меҳрубон Ҳамду сано Худовандеро, ки Паёмбари худро барои ҳидояти мардум мабъус гардонид. Шаҳодат медиҳам, ки нест маъбуде ғайри Худованди ягона, ки Ҳабибашро раҳмате бар оламиён қарор дод ва шаҳодат медиҳам, ки Муҳаммад (с)
Ба Ватан носипосӣ нашояд
Хиёнат ба давлату миллат носипосӣ ба обу хоки сарзамин мебошад. Бадрафторӣ, ҷоҳилию нотавонбинӣ ва амалҳои баду зиёновари баъзе нафарон метавонад раванди шукуфоиву пешрафт ва ҳаёти осоиштаи мардуми кишварро халалдор созад. Бо меҳнати ҳалол ҷўёи ризқ
Фарзанд амонатест дар дасти падару модар
Бидон, ки фарзанд амонатест дар дасти падару модар ва он дили пок чун гавҳари нафис аст ва нақшпазир ва аз ҳамаи нақшҳо холист; Ва чун замин аст, то ҳар тухме, ки дар вай афканӣ, бирӯяд. Агар тухми хайр афканӣ, ба саодати дин ва дунё бирасад ва падару
Ҳурмати меҳмон нигаҳ дор, эй писар!
Эй бародар меҳмонро нек дор, Ҳаст меҳмон аз атои Кирдигор. Меҳмон рӯзӣ зи худ меоварад, Пас, гуноҳи мизбонро мебарад. -Оре, меҳмон фардест, ки бо ризоияти Офаридгори бузург ба хони касе падид ояд. Он фардро мебояд бо нармию хушӣ пазируфт. Расму
Агар китоб нахонем, мумкин аст ба паёмадҳои мухталифе дар зиндагии шахсӣ ва ҳирфаӣ мувоҷеҳ шавем.
Дар идома ба 20 иттифоқе, ки дар натиҷаи китоб нахондан мумкин аст рух диҳанд, ишора мекунем: Коҳиши доираи луғот. Нахондани китоб боиси маҳдуд шудани вожаҳову қудрати баён мешавад ва дар натиҷа имкон дорад ба хубӣ ғояву эҳсосоти худро интиқол дода
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё