Мақолаҳо
Мақолаи навҚиссаи ҳазрати Мошита ва ҳазрати Осия (р.а.) — ду зани мӯъмин дар муқобили зулми Фиръавн
Рӯзе Мошита мӯйҳои духтари Фиръавнро шона мекард. Ногоҳ шона аз дасташ ба замин афтод. Ҳангоме ки барои бардоштани шона хам шуд, беихтиёр гуфт: — Бисмиллоҳ! Яъне: «Ба номи Худованд!» Духтари Фиръавн аз шунидани ин сухан ҳайрон шуд. Ба сӯи Мошита
БА ВУҶУД ОМАДАН (ҲАСТӢ)
Худованд ё қудрати офаринанда на сабаби аввал аст ва на сабаби охир. Ӯ дар ҳар марҳилаи офариниши ҳастӣ ягона сабаб ва ягона офаринандаву таъсиргузор аст. Ба вуҷуд омадан розест, ки аз тавоноии баёни калимаҳо бисёр фаротар аст. Ҳамаи таъбирҳое, ки барои
Ҳазрати Хизр (алайҳиссалом) — зиндагии пур аз асрор ва ҳикматҳои илоҳӣ
Подшоҳе шуҷоъ, ки ба шарқу ғарби ҷаҳон лашкаркашӣ мекард ва лашкари азиме, ки то уфуқ доман паҳн карда буд... Зери парчами ҳазрати Зулқарнайн (алайҳиссалом) на танҳо сарбозони зиреҳпӯш, балки олимон ва мушовирон низ қадам мезаданд. Дар миёни онҳо шахсе
«Худо ҳар киро хоҳад, ҳидоят мекунад» чист?
Ин савол яке аз масъалаҳои амиқи ақидаи исломӣ аст, ки ба адолати Худованд, ихтиёри инсон ва тақдири илоҳӣиртибот дорад. Ҷавоби кӯтоҳ: Аз нигоҳи Қуръон, Худованд нисбат ба ҳеҷ бандае зулм намекунад. Аммо ин маънои онро надорад, ки ба ҳамаи инсонҳо
Магар муносибати Худованд бо бандагонаш яксон нест?
Дар яке аз оятҳои Қуръони Карим гуфта мешавад: «Худо ҳар киро хоҳад, ҳидоят мекунад». Магар муносибати Худованд бо бандагонаш яксон нест? Аввалан, агар Худованд яксон муносибат накунад ҳам, кӣ ҳаққи чунин пурсишро дорад, ки «Чаро Ту ба ҳама баробар
Абӯалӣ ибни Сино — Панду андарзҳо
Пинҳон раҳи дуруст бувад баҳри ҷоҳилон, Он сон, ки офтоб ба кӯрон аён нашуд. Ҳар кӣ хоҳад мубтало нашавад, Пушт нанҳад ба тобаи ҳаммор. Чун пир шудӣ, кори ҷавон натвон кард, Пирӣ ба кофарӣ ниҳон натвон кард, Дар зулмати шаб ҳар он чи
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Пандҳо
Пандҳои Рӯдакӣ Зиндагӣ дар назари Рӯдакӣ якнавохт нест. Ӯ дар кӯҳаншуданҳо, навшавиҳо, ҷои вайрониҳоро гирифтани ободониҳо ва баръакс, ба харобиҳо мубаддал гардидани ободиҳо ва тазоди табиат ҳаракати доимии ҳаёт ва мавҷудотро мебинад. Ӯ қонуни
Убайди Зоконӣ - Аз рисолаи "Сад панд"
Агар шарбате боядат судманд, Зи лой шунав нӯшдоруи панд. Зи парвезани(ғарбел) маърифат бехта, Ба шаҳди зарофат баромехта. Эй азизон, умр ғанимат шумаред! Вақт аз даст мадиҳед! Айши имрӯз ба фардо маяндозед. Рӯзи нек ба рӯзи бад
Чаро Худованд бандагонашро якзайл наофаридааст? Чаро баъзеҳоро кӯр, баъзеҳоро ланг офаридааст?
Аввалан, Худованд Молики ягонаи коинот аст. Касе наметавонад бо Ӯ сарукор бигирад, ба офаридаҳояш дахолат кунад. Худованд шуморо аз зарраҳои кӯчак халқ карда, ҳуввияти инсонӣ бахшидааст. Шумо, то замоне ки Худованд ҳамаи ин неъматҳоро ба шумо ато
Бахшиш ва адолат
Оё касе буд, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ӯро барои бадие, ки шахсан ба худашон карда буд, набахшида бошанд? Ҳангоми мутолиаи сирати Паёмбар (с) мебинем, ки бахшиш яке аз хусусиятҳои барҷастаи ахлоқи эшон буд. Ҳазрати Оиша (р) дар бораи
Қалби инсон
Аммо ту аз ин ҷо ба Хуҷанд рафтанӣ ҳастӣ. Мошине аз роҳ мегузарад ва ронанда ба ту ишора карда мегӯяд: — Бародар, куҷо меравӣ? Ту мегӯӣ: — Ака, ҳамин роҳ рост меравам. Ӯ мегӯяд: — Ман ҳам ба ҳамон тараф меравам, биё, туро мебарам. Оё нисбат ба ин
Таслим шудан
Баъзан инсон дар зиндагӣ ба ҳолатҳое рӯ ба рӯ мешавад, ки онҳоро танҳо бо тасодуф шарҳ додан душвор аст. Гӯё дар лаҳзаи зарурӣ роҳе кушода мешавад, шахси лозимӣ пайдо мегардад ё мушкиле, ки ҳалнашаванда менамуд, ба осонӣ ҳал мешавад. Дар чунин ҳолатҳо
Сабабҳо пардаанд
Дар зиндагӣ инсон ҳар рӯз бо сабабҳои гуногун рӯ ба рӯ мешавад. Аз дарахт мева мегирад, аз гов шир, аз занбӯр асал ва аз мурғ тухм. Азбаски мо натиҷаро ҳамеша аз роҳи ҳамин сабабҳо мебинем, баъзан гумон мекунем, ки худи сабаб офарандаи натиҷа аст. Аммо
Оё ин одамон бадие кардаанд ё Худованд аввалиҳоро бештар дӯст медорад?
Худованд ба бисёриҳо молу мулк, шуҳрату эътибор, ёру дӯстон ва мақому манзалат додааст; барои баъзеҳо дарду фақр ва ғаму андӯҳ. Оё ин одамон бадие кардаанд ё Худованд аввалиҳоро бештар дӯст медорад? Чунин суолро танҳо бо нияти омӯзиш пурсидан
Дар ин ҳол барои чӣ Ӯ моро ба ин дунё фиристода, мавриди озмоиш қарор медиҳад?
Худованди Карим медонад, ки мо дар дунё чӣ гуна рафтор мекунем. Ҳамчунин медонад, ки фармудаҳои Ӯро ба ҷой меорем ё не. Дар ин ҳол барои чӣ Ӯ моро ба ин дунё фиристода, мавриди озмоиш қарор медиҳад? Бале, Худованд медонад, ки мо чӣ гуна рафтор мекунем,
Чаро Худованд оламро офарид ва бо чӣ сабаб онро пештар наофарид?
Ин суол ду паҳлӯ дорад. Якум: Худованд барои чӣ коинотро офарид? Дувум: Бо чӣ сабаб онро пештар наофарид? Пеш аз ҳама мехоҳам зикр кунам, ки мо инсонҳо ҳама чизро бо паймонаи худ андоза карда, аз ҳамин нуқтаи назар андеша меронем. Масалан, ҳама корро он
Баъзе нафарон суол мекунанд: «Худо ҳама махлуқотро офарид, вале Худоро кӣ офарид?» Инро чӣ гуна тавзеҳ бояд дод?
Ин яке аз суолҳоест, ки зиёд пурсида мешавад. Ман пайдоиши суоли мазкурро аз аломатҳои паёмбарии Расули Акрам (саллаллоҳу алайҳи васаллам) медонам ва дар назди таҳаққуқи хабарҳои ғайбии ӯ сар фуруд оварда, «Ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ» мегӯям:
Дунё ҳамчун ҷойи озмоиш ва зиндагии муваққатӣ
Замоне ду нафар ба кишваре рафтанд, ки мисли ҷаннат зебо буд. Ин кишвар ишорае ба ҳамин дунёст. Онҳо диданд, ки мардум дарҳои хонаҳо ва мағозаҳои худро боз гузоштаанд ва чандон аз онҳо муроқибат намекунанд. Молу сарват дар ин ҷо ва он ҷо гӯё бесоҳиб
Таснифи услуби илмӣ аз рӯйи омилҳои ғайрилингвистӣ ва лингвистӣ
Таснифи услуби илмӣ аз рӯйи омилҳои ғайрилингвистӣ ва лингвистӣ Маънои истилоҳии услуб аз маънои луғавии он бармеояд: услуб, умуман, равиши хосаеро мефаҳмонад, ки соҳиби амал ҳангоми офаридани чизе зоҳир мекунад. Дар забоншиносӣ истилоҳи «услуб» ба
Илму дониш
Яке аз шартҳои асосии тарбия ва камолоти маънавии инсон омӯхтани илму дониш мебошад. Вақте ки инсон аз донишҳои гуногуни замона баҳра мебардорад, дар навбати аввал худро мешиносад ва баъдан ба фалсафаи зиндагӣ ва арзишҳои фарҳанги башарӣ таваҷҷӯҳ зоҳир
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё