Мақолаҳо
Мақолаи нав«Тӯҳфа аҳли Бухоро»
Мирзо Сироҷиддин ҳарчанд дар шеър забардаст ва адиби пурмаҳсул буд, аммо шӯҳрати ӯ дар адабиёти аввали асри бист ҳамчун нависанда интишор ёфт. Ғайр аз мақолаҳои публисистӣ асари калони ӯ «Тӯҳафи аҳли Бухоро» аз ҷиҳати мазмуну мундариҷава шакли сиёсӣ аз
Забони тоҷикӣ Синфи 8
Ҷиҳати овозии забонро кадом бахши илми забоншиносӣ меомӯзад? А) синтаксис; Б) морфология; В) фонетика; Г) фразеология; Таркиби калима аз кадом қисматҳо иборат аст? А) мубтадо, хабар, муайянкунанда, пуркунанда, ҳол; Б) пешоянд, мубтадо,
Мавлоно - Ҷaлолуддин Муҳаммади Румӣ
Рӯзгор ва осори Мавлоно Шашуми рабеъулаввали соли 604 ҳиҷрӣ, баробар бо 30 сентябри соли 1207 милодӣ дар яке аз хонадонҳои мӯътабари Балх, хонадони фақеҳи маьруфу машҳури вақт Баҳоуддин Валад тифлаки маъсуме дида ба олами ҳастӣ кушуд, ки бо мурури замон
Забоншиносӣ (аз форсӣ: زبانشناسی)
Забоншиносӣ (аз форсӣ: زبانشناسی) ё Лингвистика (аз лотинӣ: Linguistica), илм дар бораи забони инсон буда, қонуни мавҷудият ва инкишофи таърихии онро меомӯзад. Забоншиносии ҳозира серсоҳа ва бо дигар соҳаҳои улуми гуманитарӣ алоқаманд аст. Забоншиносии
Аҳмади Дониш
«Аҳмади Дониш» Аҳмади Дониш нависандаи маъруф, мутафаккири барҷаста, шоир, рассом ва хаттоти номдор, меъмор ва олими намоёни нимаи дуюми асри 19, саромади ҷараёни маорифпарварии Осиёи Миёна ва бунёдгузори равияи маорифпарварии адабиёти тоҷик аст. Номи ӯ
Мероси Адабӣ - Саъдии Шерозӣ
Эҷодиёти Саъдӣ аз замони донишҷӯи мадрасаи Низомияи Бағдод буданаш шурӯъ шуд. Даставвал ӯ ҳам ба форсӣ-тоикӣ ва ҳам ба арабӣ шеър мегуфт. Шеърҳои форсӣ-тоҷикии ӯро, ки дар оғози эҷодиёташ ғазалу қитъа ва навъҳои дигари хурди лирика ташкил мекарданд, ба
Мероси адабии Мирзо Сироҷиддин
Мирзо Сироҷиддин ҳарчанд умри кӯтоҳе дид, аммо дар назму наср ва жанри нави адабиёти мо — публисистикаи матбуотӣ маҳсули бое аз худ боқӣ гузоштааст. Чунон ки худи Мирзо Сироҷиддин гуфтааст, вай дар шеърнависӣ аз ҷавонӣ машғул буд ва бад шоире ҳам
Мирзо Сироҷиддини Ҳаким
Мирзо Сироҷиддин соли 1877 дар Бухоро таваллуд шудааст. Падари ӯ Ҳоҷӣ Абдурауф Мирзохурд аз шахсони давлатманди Бухоро буд ва дар ҳамон шаҳр ба саррофӣ машғул буд. Ҳоҷӣ Абдурауф, ки аз табақаи савдогарон буд, мехост, ба писараш ба тарзи нав таълим диҳад
Фотеҳ Ниёзӣ Вафо (роман, китоби 1-боби сездаҳум)
Китоби якуми романи «Вафо»-и Нависандаи Халқии Тоҷикистон Фотеҳ Ниёзӣ қаҳрамонии ҷанговаронро дар ҷабҳаи Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва ҳаёти ақибгоҳ тасвир кардааст. Китоби 1 БОБИ СЕЗДАҲУМ Саҳрои васеи Дон. Офтоби саратон заминро оташвор метасфонад. На
Низомии Ганҷавӣ - Хамса
Аз рӯи илми назарияи адабиёт, аслан «Хамса» жанри адабӣ нест ва ҳеҷ гуна хусусиятҳои махсуси шаклӣ ва мундариҷавӣ надорад. Воқеан худи калимаи хамса аз лафзи арабии «хамс»-панҷ ё панҷгона буда, аслан ифодаи рақами панҷ шумораи миқдорӣ аст, вале аз
Низомии Ганҷавӣ — Достони «Хусрав ва Ширин»
Панди Ширин ба Хусрав дар доду дониш Ба нузҳат буд рӯзе бо дилафрӯз, Сухан дар доду дониш мешуд он рӯз. Замин бӯсид Ширин, к-эй худованд, Зи ромиш сӯи дониш кӯш якчанд. Басе кӯшидаӣ дар комронӣ, Басе дигар ба коми дил биронӣ. Ҷаҳонро кардаӣ
Низомии Ганҷавӣ - Достони «Хусрав ва Ширин»
Тавзеҳ Достони «Хусрав ва Ширин» дуввумин маснавии Хамсаи Низомии Ганҷавӣ буда, шоир ба сурудани он соли 1177 оғоз намуда, соли 1180 ба итмом расонд. Ҳаҷми достон 6500 байт аст. Шоир баъди тамом шудани достон онро ба ҳокими Озарбойҷон Атобак Шамсиддин
Низомии Ганҷавӣ
Табарро кун, дило, аз худпарастӣ, Чу андар ҳалқаи мардон нишастӣ. Шароби шавқ андар ҷамъи мардон Чу кардӣ нӯш, фориғ шав зи ҳастӣ. Маҷӯ ёрӣ зи ҳар кас андар ин роҳ ва агар ҷустӣ, дари ёрӣ бубастӣ. Зи ёр инсоф ҷустан ҳаст пиндор. Зи худ инсоф деҳ,
Мавлоно — Ҳикоятҳо
Марди аблаҳ ва хирс Аждаҳое хирсро дармекашид, Шермарде рафту фарёдаш расид. Шермардонанд дар олам мадад, Он замон, к-афғони мазлумон расад. Бонги мазлумон зи ҳар чо бишнаванд, Он тараф чун раҳмати Ҳаққ медаванд. Он сутунҳои халалҳои ҷаҳон,
Мавлоно — Ҳикоятҳо
ҚИССАИ МУРҒ ВА САЙЁД Он яке мурғе гирифт аз макру дом, Мурғ ӯро гуфт: «К-эй хоҷа(и) ҳумом1, Ту яке мурғе заифе ҳамчу ман, Сайд карда хӯрда гир, эй некзанн2; Ту басе говону мешон хӯрдаӣ, Ту басе уштур ба қурбон кардаӣ. Худ нагаштӣ сер з-онҳо
Мавлоно — Ҳикоятҳо
Ҳикояти зоҳир шудани фазл ва ҳунари Луқмон Хоҷаи Луқмон чу Луқмонро шинохт, Банда буд ӯрову бо ӯ ишқ бохт. Ҳар таоме, к-оваридандӣ ба вай, Кас сӯи Луқмон фиристодӣ зи пай, То ки Луқмон даст сӯи он барад Қосидан1, то хоҷа пасхӯрдаш хӯрад.
Мавлоно - Ҳикоятҳо
ҲИКОЯТИ БОҒБОН, СӮФӢ, ФАҚЕҲ ВА АЛАВӢ Боғбоне чун назар дар боғ кард, Дид, чун дуздон, ба боғи худ се мард. Як фақеҳу як шарифу сӯфие. Ҳар яке шӯхе, фузуле, йӯфие2. Гуфт: «Бо инҳо маро сад ҳуҷҷат аст, Лек ҷамъанду ҷамоат раҳмат аст. Барнаёям
Панду андарзҳои Фирдавсӣ.
Агар ду бародар ниҳад пушт, пушт, Тани кӯҳро хок молад ба мушт. Бузургӣ саросар ба гуфтор нест, Дусад гуфта чун ними кирдор нест. Чу некӣ кунад кас, ту подош кун ва агар бад кунад, низ пархош кун. Ба ранҷ андар аст, ай хирадманд, ганҷ, Наёбад касе
Мавлоно - Ғазалҳо
Ҷалолуддини Румӣ то зуҳури Шамси Табрезӣ дар уфуқи Қуния ба шеъру шоирӣ сару коре надошт. Шиносоӣ бо ин марди соҳибиродаву маҳкамақида, ки ба расмиёти динию мазҳабӣ бо чашми ҳақорат менигарист ва ҷозибаи умумиҷаҳонии ишқро асоси ҳастӣ ва мояи зиндагӣ
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё