Мақолаҳо
Мақолаи навДЕВОРҲОИ БОБИЛ
Ҷанговари куҳансол Банзар роҳеро, ки ба қуллаи деворҳои бостонии Бобил мебурд, посбонӣ мекард. Дар болои сараш муҳофизони шуҷоъ бо душман меҷангиданд. Ояндаи шаҳри бузург ва садҳо ҳазор сокини он аз далерӣ ва маҳорати онҳо вобаста буд. Аз болои деворҳо
ПАНҶ ҚОНУНИ САРВАТ
Тилло ба касе ҷалб мешавад, ки даҳяки даромади худро ҷудо карда, ояндаи худ ва оилаашро таъмин мекунад. Тилло барои соҳиби оқиле, ки онро ба тиҷорати фоидаовар сармоягузорӣ мекунад, бо тамоми қувва кор мекунад. Тилло ба муҳофизат ниёз дорад ва
БОЙТАРИН ОДАМ ДАР БОБИЛ
Замоне дар Бобили қадим марди хеле сарватманде бо номи Аркад зиндагӣ мекард. Дар бораи сарвати ӯ ривоятҳо мегуфтанд. Ӯ инчунин бо саховатмандии худ шуҳрат дошт. Ба камбағалон садақа медод, нисбат ба аҳли оилааш саховатманд буд ва зиндагии бошукӯҳе дошт.
Се ҳикоя — Саидмурод Искандарӣ
Саидмурод Искандарӣ НИШОНА Модбузи чанбаршохи кабудчарангро дар хонаи Содиқино қариб ҳама дӯст медоштанд. Агар ба кампири Зебӣ барои ҳар сол дугоник зойиданаш маъқул бошад, ба набераи ҳаштсолааш Содиқҷон гапфаҳмию зиракии буз хеле маъқул буд. Аксар
Гаҳворабандон
Фирӯзa додарaкaшро хобондa буд, ки очааш аз дap дaромад. Фирӯзa ба истикболи ӯ ба долон баромад ва ангушташро ба лабаш бурда бо овози паст гуфт: — Хомӯ-ш-ш… Яъне овоз набароред, то додаракаш бедор нашавад. Бо вуҷуди ин модар бо навозиш гуфт: — Қадатба
Баҳориёт Сайидои Насафӣ
Аввал ба номи он, ки мубаррост аз макон, Халлоқи ваҳшу тайру Худованди инсу ҷон. Он сониъе, ки шоҳиди ӯянд ҳар вуҷуд, Он қодире, ки дар сифати ӯст ҳар забон. Пири фалак ҳамеша бувад дар суроғи ӯ, Бар каф гирифтааст асое зи Каҳкашон. Хуршед
Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст
Шабҳое ҳастанд, ки гузашта мисли сояи дарахтони балут бар рӯи хотир меафтад. Номи ман Элеллена Уитмор аст ва рӯзе буд, ки ҷомеаи Вирҷиния маро ҳукм кард: «Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст». Дар ҳаштсолагӣ, вақте аспам тарсидаву маро ба замин
РИВОЯТИ УСТОДИ ПӮШИДА
Замоне дар як шаҳри дур донишманде зиндагӣ мекард бо номи Ҳазрати Саъдӣ. Ӯ дар хирад, илму фазилат машҳур буд ва шогирдони зиёде дошт. Як рӯз ҷавоне ба назди ӯ омад ва гуфт: — Эй устод, ман мехоҳам доно ва донишманд шавам, то мардум ба ман эҳтиром
БЕҲТАРИН ҶОЙИ ДУНЁ
Меҳрафзун аз садои парандаҳо бедор шуд. Офтобаки хандонрӯ нав баромада, оламро равшан мекард. Вай суруру шодии парандагонро шунида, хушҳол шуд: – Хуш омадед, эй мурғакони зебо! Падараш гуфт: – Баҳор омад. Парастуҳо ба Ватан баргаштанд. – Падарҷон,
ҲИКОЯИ КОҲАКӢ
Ҷамшед ҳамроҳи падару модар дар шаҳр мезист. Вай ҳар сол барои дидорбинӣ ба деҳа, назди бобою бибиаш мерафт. Вақтҳои охир барои он ҷо рафтан фурсати муносиб намеёфт. Падараш хоҳиши ӯро аз як вақт ба вақти дигар мемононд. Ниҳоят, амакаш аз деҳа ба хонаи
ҲИКОЯИ МОҲИХОР
Моҳихоре бар лаби обе ватан карда буд ва ба сайди моҳӣ рўз мегузаронд. Чун заъфи пирӣ ба ў роҳ ёфт, аз шикори моҳӣ боз монд ва ба доми ғам гирифтор шуда бо худ мегуфт: Дареғо қофилаи умр, к–он чунон рафтанд, Ки гардашон ба ҳавои диёри мо
Се суол мекунам
Подшоҳе ба вазираш гуфт: – Се суол мекунам, фардо ҷавоб додӣ, дар мансаб бимонӣ ва илло аз мақомат барканор мешавӣ! Суоли аввал: Худованд чӣ мехӯрад? Суоли дуввум: Худованд чӣ мепӯшад? Суоли саввум: Худованд чӣ кор мекунад? Вазир, ки ҷавоби суолҳоро
ҲИКОЯИ БӮИ МОДАР
Модарҷон, модари ширинам. Туро ёд кардам. Нони нав аз танӯр кандаву шири навдӯшидаатро ёд кардам, мехоҳам болои зонувони нармат сар монаму чун даврони пешин ҳаловат барам. Аммо… – Поям дард кард. Як зани калони соҳиби панҷ фарзанд, мисли кӯдак ноз
Муҳаммад 0симӣ
1-уми сентябр зодрӯзи устод Муҳаммад 0симӣ(01-09-1920 - 29-07-1996) Рӯҳашон шод бод! ...Намедонам ба устод чӣ маъқул шуд: шеър ё тарзи хониши ман, ки маро ба оғӯш гирифта аз пешониам бӯсиданд ва гуфтанд, ки пагоҳ ба наздашон ба меҳмонхонаи шаҳр
АФСОНАИ КУҲНА
Дар шифти хонаи ӯ нони хушкидаву қадимае овезон. Нигоҳи чашмони обрави кампир меравад ҳар рӯз ҷониби он. Аслан, дар хонаҳои мардуми кӯҳистон чунин нони овезонро бубинанду ба хулосае расанд, ки нишони солҳои ҷанг аст, зеро он солҳо ҷавонмардоне, ки ба
АБДУСАТТОРИ РАҲМОН - Ҳикоя
Ин ҳодиса чандин сол пештар рўй додаст. Вале як умр дар хотирам нақш баст. Аҷибаш ин ки ин ҳодиса аз сари худам нагузаштааст. Ман як нафар шоҳид будам. Он замон дар синфи чорум таҳсил мекардам. Хоҳарам Аниса дар синфи дуюм мехонд. Як нисфирўз Аниса аз
Фарзандони қуллаҳои баланд
Мошини мо аз роҳи пурпечутобе гузашта, ба канори Сурхоб фаромад ва қад-қади рӯд ба самти боло ҳаракат кард. Ба ҷое расидем, ки Хингобу Сурхоб чун ошиқу маъшуқи ба висол расида нидои шодмонӣ сар медиҳанд. Ду рӯди масти ишқ яке мешаванду дигар замину
Ҳалли одилонаи моҷарои асп
Ман инро замоне эҳсос кардам, ки одам буданамро ҳис намудам. Бод, оташ, об, ҳатто хок гоҳе бо ман мувофиқ ҳастанду гоҳе душманам мешаванд. Мегӯянд, ки одамро аз хок офаридаанд, вале ман намедонам, ки хоки маро аз куҷои замин гирифтаанд ва бо кадом об
Ёддоштҳо - Қисми 2
Шаб шуд. Ман чароғи сиёҳро даргиронда бар болои чароғпояи чӯбин мондам. Ғайр аз ман ҳама масти хоби беморӣ буданд. Ҳанўз аввали шаб буд, ки падарам нафасҳои сахт кашидан гирифт ва баъд гулўяш хир-хир кард. Амакамро ҷеғ задам. Ӯ омада ба гулўи бемор бо
Ёддоштҳо - Қисми 1
Ёддоштҳо Куллиёти Садриддин Айнӣ дар асоси қарори Совети Вазирони РСС Тоҷикистон аз 15-уми январи соли 1955, рақами 12, чоп карда мешавад. Аз рўи корҳои тайёрие, ки ҳайати таҳририя пешакӣ бурд, мероси адабии нависандаро ба 15 ҷилд тақсим кардан лозим
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё