Мақолаҳо
Мақолаи навХусусияти ғазалҳои Камол
Камоли Хуҷандӣ асосан шоири ғазалсарост. Вай дар ин намуди шеър аз забардасттарин устодон ба шумор меравад. Вай шоири латиф, суханпардози аҷиб ва адиби ниҳоят бориксанҷ аст. Ҳар як байти ў як мазмуни баланд, хаёлоти нозук ва маонии бикре дорад.
Дар лирикаи ишқии Камол асосан се қаҳрамон амал мекунад
Ошиқ, ёр ва рақиб. Ошиқ, ки бештар дар симои образи лирикӣ (худи шоир) зоҳир мегардад, шахсест ниҳоят муассир, ҷонсупор, вафодор, ҳаётдўст, лаззатписанд, кўшо, барои ў ҷуз ёр ҳеҷ чизи дигар вуҷуд надорад, ў пайваста шефта ва мафтуни ёр аст, барои ба
Камоли Хуҷандӣ
Зиндагинома Номи ў Камолиддин, лақабаш Масъуд ва тахаллуси адабиаш Камол буда, соли 1318 таваллуд шудааст. Зодгоҳи Камолиддин Масъуд шаҳри Хуҷанд аст, ки ҳамеша аз шаҳрҳои ободу дилкушои пурмева, мардумаш некўихлос ва адабиётпарвари Осиёи Миёна буд.
Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ
Муҳамад Иқболи Лоҳурӣ аз зумраи шоъирони раддаи аввали адабиёти оламгири форсӣ аст, ки бо истеъдоди фитрӣ ва эъҷози сухани хеш шеъри Аҷамро нафаси тоза бахшида, забони форсии дариро дар сарзамини Ҳинду Покистон аз сари нав зинда гардонид ва ба мусалмонон
Камоли Хуҷандӣ - Шеваи нигориш
Шеваи нигориши Камол Сабку услуби Камол ниҳоят ҷолиби таваҷҷўҳ буда, ўро чун устоди бемонанди шеъри тоҷикӣ намудор мекунад. Камол ҳамчун давомдиҳандаи сабки саҳли мумтанеъ суханҳои ширин, иборатҳои зебо, калимаҳои мутаносиб, ташбеҳ, истиораҳои нодир,
Камоли Хуҷандӣ - Муқаттаот
АЗ МУҚАТТАОТ Чу девони Камол афтад ба дастат, Навис аз шеъри ў чандон ки хоҳӣ! Хаёлоти латифу лафзу ҳарфаш, Агар хоҳӣ ки дарёбӣ камоҳӣ, Зи ҳар лафзаш равон магзар чу хома, Ба ҳар ҳарфе фурў рав чун сиёҳӣ! Маро ҳаст аксар ғазал ҳафт байт, Чу
Барои оғози тарроҳи веб
Бисёре аз донишҷӯён аз мо мепурсанд, ки барои тарроҳии сомона аз кадом забон оғоз кунем ва беҳтарин забони барномасозӣ барои оғоз кадом аст? Қадамҳои омӯзиши тарроҳии сомона чӣ гунаанд ва чӣ тавр бояд дар ин роҳ пеш рафт? Дар воқеъ, нигаронии асосии
Ҳеҷ гоҳ қаламро раҳо накард. Нигоҳе ба рӯзгори ятимӣ ва нақди адабии Соҳиб Табаров
Имрӯз Соҳиб Табаров, адабиётшиноси шинохта, мунаққиди варзида ва омӯзгори машҳури тоҷик 100-сола шуд. Ӯ аз нахустин касоне буд, ки даст ба нақди адабӣ зад ва мактаби нақднигориии адабии тоҷикро бунёд гузошт. Соҳиб Табаров натанҳо осори адибони навроҳро,
МАВЗӮЪҲОИ БАЙНАЛХАЛҚӢ ВА СУЛҲУ ДӮСТӢ ДАР АШЪОРИ МИРЗО ТУРСУНЗОДА
Мавзӯи сулҳ ва дӯстӣ дар ашъори шоир. Сулҳу дӯстй - сарчашмаи хушбахтии тамоми миллатҳо. Устод Мирзо Турсунзода соли 1911 дар деҳаи Қаратоғ ба дунё омада, таҳсили ибтидоии худро дар мактаби кӯҳнаи Қаратоғ шурӯъ намудааст, вале аз сабаби нодурустии
Истиқлол – заминаи тарғибгари фарҳангу тамаддуни миллӣ
Дар воқеъ баҳри рушду такомули ҳар як миллат истиқлолу озодӣ ниҳоят муҳим ба шумор меравад. Маҳз таърих гувоҳӣ аз он медиҳад, ки ҳеҷ давлате то ҳанӯз дар масири тайкардаи хеш бидуни истиқлоли миллӣ ба аҳдофи худ ба содагӣ ноил нагаштааст. Билофосила ҳар
САРМОЯИ БУЗУРГ АҚЛУ АДАБ АСТ, НА АСЛУ НАСАБ
Бале, шахсони боадаб ҳамеша хислатҳои ҳамидаи инсониро доро мебошанд. Шахси соҳиби ақлу адаб саховатманду хайрхоҳ, дурандешу ҳимматбаланд мешавад. Адаб ин бахту саодат, давлати ноёб, роҳнамоӣ зиндагӣ ва шодиву фараҳ мебошад. Абдураҳмони Ҷомӣ барҳақ
Боадаб бош
Ҳар касе, ки бо техникаи муосир сарукор дорад, медонад, ки компютер баъд аз кору фаъолияти зиёд ва ё баъзан дар асари ба вай фармудани як чанд супориши рӯйҳам дармемонад ва корашро чунонки мебояд иҷро карда наметавонад. Баъд лозим мешавад, ки онро ба
АДАБ ҲУСНИ ИНСОН АСТ
Адаб ҳусни инсон аст. Оре шахси боадаб ҳамеша аз хислати ҳамида мисли фазлу дониш, заковат ва ҳунару фарханг бархӯрдор аст. Аслан ин қабила одамон фурутану боҳиммат ва дурандешу донишманд мешаванд. Манманиҳо пешаи шайтон бувад, Ҳар кӣ худро кам занад,
БА ПИРӢ ХИЗМАТИ МОДАР ПАДАР КУН!
Марде хонадор мешаваду бо мурури замон соҳиби се фарзанд: Сумая, Диловар ва Аюб. Ин мард дар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ кор мекард. Вай фарзандонашро бениҳоят дӯст медошт ва ҳар чизе, ки мехостанд, ба онҳо муҳайё менамуд. Рӯзе Сумая аз падараш маблағ барои
Масъулияти модарӣ
Махфират Умаровна, аввало шуморо ба муносибати Рўзи модар муборакбод мегўем. -Ташаккур. Хоҳишмандам оид ба мақому мартабаи зан модар дар ҷомеа назари хешро баён кунед. -Марҳилаи феълии бунёди давлатдории миллӣ айёми тақдирсоз буда, мо, насли имрўза,
Модар азизтарин вуҷуди рўйи замин мебошад
Модарону хоҳарони азиз! Мулоқоти имрўзаи мо бо шумо – намояндагони арҷманди занону модарони мамлакат дар айёме баргузор мегардад, ки ба кишварамон фасли баҳор бо қадамҳои сабзи Наврўзи фаррухпай фаро мерасад. Шумо хуб медонед, ки Наврўз рамзи эҳёи
Ташаккули шахсияти кўдакони синни томактабӣ. Нақши оила ва муҳити иҷтимои дар ташаккули шахсияти кудак.
1.Хусусиятхои ташаккулёбии шахсияти кудакони сини томактаби. 2.Таъсири калонсолон ба инкишофи шахсияти томактабиён. Шахс хастии бошуур ва фаъоли табиату ҷамъият мебошад ва он дорои хусусиятхои фарди-психологи мебошад,ки як шахсро аз шахси дигар бо
МУҲАББАТИ МОДАР
Маъмури давлатӣ дари хонаашонро тақ-тақ кард. Пиразан дарро боз намуд. Маъмур пурсид: — Дар хона чанд нафар ҳастед? Шиносномаҳоятонро биёваред, то сабти ном кунам. Пиразан аз дарвоза берун баромад, ба охири кӯча нигоҳ кард ва бо чашмони пур аз ашк
ЭҲТИРОМИ ПАРЧАМ – ЭҲТИРОМИ МИЛЛАТ АСТ
Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон яке аз рукнҳои асосии муқаддасоти миллӣ буда, ифодагари рамзи ҳаёти осоишта, меҳнатдӯстӣ, бахту иқболи сафед, умед ба ояндаи нек ва лоиқи эҳтироми пиру барнои кишвар гардидааст. Парчами миллат дар қатори дигар
Парчами мо – фарҳанги бостонии мо.
«Бигзор, парчами пурҷилло ва нурафшони Истиқлолият дар дилу дидаи ҳар як сокини Тоҷикистон ин Ватанро афзунтар намояд ва асрҳои аср дар фазои озоди кишварамон парафшонӣ намояд. Парафшонии Парчами озодиву саодати давлати соҳибистиқлоли мо ҷовидон
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё