Мақолаҳо
Мақолаи навСултони Қалбам
Як дил мега бирав бирав, Як дилам мега нарав нарав. Тоқат надорад дилам дилам, Бе ту чи кунам? Пеши ишқи зебо зебо, Хаёли кучаки дунё дунё. Бо ёди туам ҳарҷо ҳарҷо, Таркат накунам. Султони қалбам ту ҳасти ту ҳасти, Дарвозаҳои диламро
САРҚОНУН - САНАДИ МУҚАДДАСУ ТАҚДИРСОЗИ МИЛЛАТ
«Ҳадафи сиёсиси мо барпо кардани давлати демократию ҳуқуқбунёд аст. Дар ин ҷода, Сарқонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун санади воломақоми миллат ва шоҳсутуни устувори сулҳу ваҳдат, раҳнамои ҳамешагии мо хоҳад буд», – гуфтааст Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ
Адаб осоиши аҳвол бошад
Одамизод агар ки беадаб аст, одам нест, Фарқ дар байни бани одаму ҳайвон адаб аст. Адаб бузургтарин нишонаи инсони комил, дурахшонтарин ва арзантарин пояи зиндагист. Он тоҷи бузургест, ки ҳамаро сазовору лоиқ нест. Шахси боадабро ҳамагон ҳамчун шахси
Ваҳдати миллӣ пояи сулҳ аст.
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам, Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам. Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он, Даҳр бинмояд ситоиши мардуми барнодилам. Сулҳу ваҳдат ибораҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин ва бо лаҳни шево садо дода,
ХИСЛАТҲОИ НОМАТЛУБ - ДОҒИ ҶОМЕА
Адаб тоҷест аз нури Илоҳӣ, Бинеҳ бар сар, бирав ҳарҷо ки хоҳӣ. Инсон бузургтарин насли бошуурест, ки маҳз тавассути ақлу хирад, илму маданият, фарҳангу адаби худ аз дигар офаридаҳои Офаридгори бузург тафовут дорад. Инсон – фардиятест, ки дорои ақлу
Савоҳои тестӣ аз фанни таърихи халқи тоҷик қисми 2 (10)
Як таланти давраи Ҳахоманиши чӣ миқдор арзиш дошт? А) Аз 26 кг тилло ё 40 кг нуқра; В) Аз 25 кг тилло ё 33-34 кг нуқра; С) Аз 30 кг нуқра ё 35 кг биринҷӣ; D) Аз 50 кг мис ё 27 кг биринҷӣ; Е) Аз 15 кг тилло ё 20 кг биринҷӣ; Дар муҳорибаи
Оё медонед?!
-Компакт-дискҳо аз марказ ба канор хонданро анҷом медиҳанд ва аз канор ба марказ сабт мекунанд. -Як дарахт метавонад дар тӯли як сол аз ҳаво 27 кг ифлосиро тоза намояд. -Инсон ба ҳисоби миёна дар як дақиқа 6-8 литр ҳаворо нафас мегирад. Мағзи сари
Савоҳои тестӣ аз фанни таърихи халқи тоҷик қисми 1 (10)
Таърих чист? А) Калимаи арабӣ буда, саргузаштро меомӯзад; В) Калимаи форсӣ буда, қиссаҳои гузаштаро меомӯзад; С) Калимаи арабӣ буда, гузашта, саргузашт, ҳодиса, моҷаро, ҳикоя, қиссаҳоро меомӯзад; D) Калимаи тоҷикӣ буда, таърихи заминро
Мафҳуми барномаи компютерӣ
Мафҳуми барномаи компютерӣ. Барномаи компютерӣ ин маҷмӯи фармонҳои ба компютер ба намуди матнӣ додашаванда мебошад. Барномаҳои компютерӣ ба сатҳи баланд ва паст тақсим мешаванд. Дар барномаҳои компютерии сатҳи паст дар ҳар як сатри барнома яктогӣ фармон
Авзои Мовароуннаҳру Хуросон пас аз давлати Сомониён
Давлати Сомониён феодали, яъне ҷомеаи ашрофи буд. Сардори давлат амир ба ҳисоб мерафт. Ҳам ҳокимияти дунявӣ ва ҳам дини дар ихтиёри ӯ буд. Амир аз ҷумлаи шахсони маъруфу донишманд шӯрои маслиҳати дошт, ки он ба ӯ тарзу усулҳои самароноки идораи
Васфи занону модарон дар ашъори М.Турсунзода
Мавзӯи занону модарон дар эҷодиёти М.Турсунзода ба пояи баланди ғоявию бадеӣ расидааст. Силсилаи Модарномаи Турсунзода дар маҷмӯаи «Посбони оташ» гирд омадааст. Тасвири мукаммалу муфассали образи модари тоҷик ба давраи баркамолии эҷодиёти шоир рост
Садриддин Айни-омӯзгор ва тарбиятгари насли наврас
Устод дуруст мефармояд. Танҳо тавассути дониш ва тарбияи дуруст мо метавонем фотеҳи қуллаҳои баланди инсонӣ шавем. Тарбия чӣ маъно дорад? Кадом шахс тарбиятгар буда метавонад? Посухи ин суханҳоро фанни педагогика кайҳо ба мо гуфтааст. Беҳтараш аввал ба
Қобилияти хонандагон
Қобилият гуфта, хусусияти фардӣ – психологии шахсро мефаҳманд, ки ба талаботи фаъолияти додашуда ҷавобгӯ буда, имконияти иҷрои бомуваффақияти онро таъмин менамоянд ва шарти ба осонӣ аз худ гаштани донишу маҳорат ва малакаҳо мебошанд. Б.М. Теплов се
Тарбия дар эҷодиёти Абулқосим Фирдавсӣ-Омӯзиш ва аҳамияти тарбиявии «Шоҳнома»
Омӯзиш ва аҳамияти тарбиявии «Шоҳнома» Пеш аз он ки ақидаҳои педагогии «Шоҳнома»-ро баррасӣ ва таҳлил намоем, бояд дар бораи «Шоҳнома» ва пешгузаштагони Фирдавсӣ маълумот бидиҳем. Чунки бе донистани таърих, сарчашмаҳо ва пешгузаштагони Фирдавсӣ доир ба
Шеърҳо аз китоби Интизор-и Шаҳриёр
ТОҶИКИСТОН, ВАТАНАМ Ҳаст дар рӯйи замин гӯшаи зебо чу биҳишт, Сифаташ кас натавонист ба як бор навишт. Рӯдакӣ, Айниву Лоиқ ба сифоташ гуфтанд, Шукр дорам, ки маро низ ҳамин хок сиришт. Тоҷикистон, ту равонӣ ба танам, эй Ватанам, Балки ҷониву
Душанбе пойтахти мо.
Шаҳри паймони ман, Душанбе, Фахри даврони ман, Душанбе. Пояи ваҳдати тоҷикон, Дар дилу ҷони ман, Душанбе. Душанбе шаҳри калонтарини ҷумҳурӣ, маркази илму фарҳанг, пойтахти Тоҷикистон мебошад. Ин шаҳри зебову дилоро таърихи худро дорад. Баъди
Ташаккул ва инкишофи ташвиқи тарзи ҳаёти солим дар Тоҷикистон
Одамонро ба тарзи ҳаёти солим боваркунондан – асоси саломатии хуб, яке аз вазифаҳои онҳоест, ки дарди мардумро кам кардананд. Тарзи ҳаёти солим ҳамчун усули пешгирӣ кардани бемориҳо то соли 1920 вуҷуд надошт. Унсурҳои соддалавҳонаи риояи беҳдошт ҳамчун
Нашъамандӣ – вабои аср
Нафсу шайтон мебаранд аз раҳ туро, То биандозанд андар чаҳ туро. Фармудаи Фаридуддини Аттор. Кору кирдори ношоиста, амали номатлуб касро аз роҳи дурусти ҳаёт гардонда, ӯро рӯ ба табоҳиву заволӣ меорад. Нашъа низ чун моддаи мадҳушкунанда, бадтаъсир рӯ
Мазмун ва мундариҷаи «Гулистон»-и Саъдии Шерозӣ
Саъдии Шерозӣ яке аз шоирони ғазалсарои адабиёти классикии форсу тоҷик ба шумор меравад. Ӯ дар таърихи адабиёт ҳамчун устоди ғазал эътироф гардидааст. Падар ва гузаштагони шоир аз аҳли форс буда, аз амалдорони хурди дарбори Саъд бини Зангӣ ҳисоб
Зарбулмасал-мақол
Ҳамсафари нобино шудӣ, як чашматро бипӯш. Мо ҳафт бародар будем; баъзеашон мурданду мурданд, ҳафт кас шудем. Дар ҷойҳои худӣ одамро ҳурмат мекунанд, дар ҷойҳои бегона – пӯстини мӯинаи одамро. Барои мардум – коргар, барои хонавода –
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё