Мақолаҳо
Мақолаи навҚаҳрамонӣ асрҳо зинда мемонад!
9-майи соли 1945 – Рӯзи Ғалаба ба таври ҳамешагӣ рӯзи шодиву нишот ва ифтихормандии миллатҳои музаффар хоҳад буд. Бо гузашти солҳо шукӯҳ ва азамати Ғалабаи Бузург барои халқи советӣ ва мардуми олам торафт аёнтар мегардад, зеро ин ғалаба мақсадҳои ботили
Бадриддин Ҳилолӣ - Ҳикоятҳо
Ҳикояти Маҷнун Чу Маҷнун дур монд аз кӯи Лайлӣ, Ба оҳу нола гуфто: Вои Лайлӣ! Надонам бо ғами Лайло чӣ созам, Ба чандин оҳу вовайло чӣ созам? Зи кӯяш сад ғаму андӯҳ бурдам, Ба зери меҳнати чун кӯҳ мурдам. агар боди сабо ояд зи кӯяш, Ки бозам
Бадриддин Ҳилолӣ - Ҷифотулошиқин
«Сифотулошиқин» БАЁНИ СУХАН ВА ДАРАҶОТИ ОН Сухан сардафтари девони ишқ аст, Сухан ганҷинаи султони ишқ аст. Зи дил файзе, ки ҷӯӣ, ҷуз баён нест, Забони теғ чун теғи забон нест. Сухан зоҳир кунад сӯзи ниҳонро, Зи шамъи дил барафрӯзад ҷаҳонро.
Бадриддин Ҳилолӣ - Маснавиёт
Маснавиёти Ҳилолӣ Баъди он ки Ҳилолӣ шоири машҳури ғазалсаро гардида, дар байни аҳли илму адаб эътибори сазовор меёбад, баъзе адибон ӯро таъна мекунанд, ки ҳамаи ин шӯҳрату дағдаға танҳо дар ғазал аст ва иқтидори ӯ ба сароидани маснавӣ намерасад. Пас аз
Бадриддин Ҳилолӣ - Эҷодиёт
Эҷодиёти Бадриддин Ҳилолӣ аз ғазал шурӯъ шудааст. Ӯ аз аввали ҷавонӣ то охири ҳаёти худ ғазал мегуфт ва дар ҳамин жанри лирикӣ истеъдоди фавқулоддае дошт. Ба гуфти Саид Нафисӣ, «беҳтарин шоири ғазалсарои рӯзгори худ буд». Ин мулоҳизаро ҳамаи муаллифони
Бадриддин Ҳилолӣ - Ғазалҳо
Аз маснавии «Шоҳу дарвеш» Рӯзе аз рӯзҳои фасли баҳор, Ки тафовут надошт лайлу наҳор, Ҷамъе аз аҳли табъ дар чамане, Маҷмае сохтанду анҷумане. Гуфтугӯи суханварӣ карданд, Даъвии нуктапарварӣ карданд. Нуктадоне, ки дошт маърифате, Хост то
Бадриддин Ҳилолӣ - Мероси адабӣ
Мероси адабии Ҳилолӣ Бадриддин Ҳилолӣ, асосан, дар байни хосу ом ҳамчун шоири ғазалсаро машҳур гардидааст. Дар ин бора худи адиб чунин мегӯяд: Нақди ганҷинаи сухан ғазал аст, Шукри борӣ, ки назми ман ғазал аст. Он, ки назми ғазал тавонад гуфт, Маснавиро
Бадриддин Ҳилолӣ
Шарҳи ҳоли шоир Барои мардуми Ҳирот шаби ҷумъаи соли 1529 як умр шаби бехосият хоҳад монд. Дору гир, доду фарёд, гиряю лобаи кӯдакону занон хомӯшии шабро халалдор мекард. Ясавулон ва сарбозони Убайдуллохон хонаҳои мардумонро талаю тороҷ мекарданд,
Сайидои Насафӣ - БАҲОРИЁТ
...Мехоҳам аз вуҳуш замоне сухан кунам, Дафъи малол то шавад аз табъи мардумон. Рӯзе мани ғариб дар айёми навбаҳор Аз кунҷи хона ҷониби саҳро шудам равон. Дидам нишаста бар дари сӯрох мушаке, Мекард худ ба худ сифати хешро баён. МУШ Дорам
Сайидои Насафӣ - БАҲОРИЁТ
...Мехоҳам аз вуҳуш замоне сухан кунам, Дафъи малол то шавад аз табъи мардумон. Рӯзе мани ғариб дар айёми навбаҳор Аз кунҷи хона ҷониби саҳро шудам равон. Дидам нишаста бар дари сӯрох мушаке, Мекард худ ба худ сифати хешро баён. МУШ Дорам
Санъатҳои бадеӣ дар эҷодиёти Сайидо
Санъату бадеиёти шеъри шоир хеле олист. Маҳорати шоир, пеш аз ҳама, дар он аст, ки ӯ мазмунҳои олиро бо забони хушобуранг, фасеҳ ба қалам медиҳад. Ягонагии шаклу мазмун бо тамоми ҷузъиёташ дар асарҳои шоир нигоҳ дошта шудааст. Ӯ вобаста ба мазмун ва
Сайидои Насафӣ - Баҳориёт
Мазмун ва мундариҷаи идеявии «Баҳориёт» «Баҳориёт» ё «Ҳайвонотнома» яке аз асарҳои мукаммали Сайидо буда, дар он беҳтарин ақидаҳои сиёсиву иҷтимоии адиб ифода ёфтаанд. Асар аз ҷиҳати сохт тамсилист, зеро персонажҳои он ҳайвонотанд. Аз тарафи дигар,
Сайидои Насафӣ - Мухаммас
Мухаммас чист? Мавзӯи мухаммасҳои Сайидо Мухаммас шакли шеъриеро мегӯянд, ки ҳар банди он аз панҷ мисраъ иборат бошад. Мухаммас мувофиқи мазмун ва салоҳдиди шоир 5-6 банд шуда метавонад. Тарзи қофиябандии он чунин аст: мисраъҳои банди аввал ҳамқофияанд
Сайидои Насафӣ - Панду ахлоқ
Фикрҳои панду ахлоқии шоир Андешаҳои ахлоқии Сайидо бештар дар ғазалҳояш ба тарзи пароканда баён шудаанд. Шоир таъкид менамояд, ки инсон бояд меҳнат кунад ва бо обилаи кафи даст нон хӯрад. Боғбон ҳам, ки ризқи худро ё нони худро ба воситаи меҳнат аз
Шоҳнома - Ҳалоки Рустам
Барои мо ровии достонҳои қадимаи халқҳои эронинажод Фирдавсии бузург аст. Ба навбати худ ӯ низ ровиён доштааст, ривоятҳои аксари ровиёни шоир пеш аз ӯ дар "Шоҳнома"-и мансур дарҷ шуда будаанд, ки сарчашмаи асосии асари ҷовидонии Фирдавсӣ ҳамон китоб
Шоҳнома - Фоҷиаи Маздак
Дар замони подшоҳии Қубод дар Эрон аз байни халқ Маздак ном марди доно ва суханваре падид омад, шоҳ ӯро вазири худ кард. Боре хушксолӣ рӯй дод, зимистони камбарф омад, баҳору тобистон дар ҳаво тиккаи абре пайдо набуд, қатра бороне наборид; тухми ҷаву
Сухан ганҷинаи бузургест.
Бо сухан мардум омадааст падид, Бо сухан ҷони ӯ расад ба ҷинон. Сухан ганҷинаи бузургест, ки баробари аз забон падид омаданаш чун дурри гарон ва ҷилобахши шунавандаро ба худ ҷалб менамояд. Хоҳ ҷолиб бошад, хоҳ не. Сухан тиреро мемонад, ки баробари аз
Зан-модар ҳастии зиндагӣ.
Модар – модар ту беҳтарин армонӣ, Шодӣ ба дилу ба хонадон эҳсонӣ. Аз меҳру навозишат мунаввар олам, Дар даҳр ҳамеша ҷовидон мемонӣ. Модар беҳтарин армон, азизтарин ҳастӣ, муқаддастарин муъҷиза ва арзандатарин сарватест, ки ҳамагонро ҳаёт
Султони Қалбам
Як дил мега бирав бирав, Як дилам мега нарав нарав. Тоқат надорад дилам дилам, Бе ту чи кунам? Пеши ишқи зебо зебо, Хаёли кучаки дунё дунё. Бо ёди туам ҳарҷо ҳарҷо, Таркат накунам. Султони қалбам ту ҳасти ту ҳасти, Дарвозаҳои диламро
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё