Мақолаҳо
Мақолаи навМухаммас бар ғазали Бедил - Садриддин Айнӣ
Абри хат бебок чун бар рўи моҳе меравад, Ашки сурхам з-ин алам бар чеҳрагоҳе меравад. Гарчи имрўзат лақаб навхат паноҳӣ меравад, «Баъд аз инат сабзаи хат дар сиёҳӣ меравад, Эй зи худ ғофил, замони хушнигоҳӣ меравад». Нест ҳоҷат корвони ишқро бонги
Муҳаммад Сиддиқ Ҳайрат
Муҳаммад Сиддиқ Ҳайрат соли 1876 дар гузари Арўсони Бухоро таваллуд ёфтааст. Падари ӯ дар масҷиди ҳамон гузар муаззин будааст. Ҳайрат дар ҳафтсолагӣ аз модар ва дар синни 12-солагӣ аз падар ятим монда бошад ҳам, хондани худро давом додааст. Вай дар синни
Тошхоҷа Асирӣ
Тошхоҷа Асирӣ соли 1864 дар гузари Сангбуррони Хуҷанд таваллуд ёфтааст. Асирӣ аз падараш Эшонхоҷа ҳунари сангтароширо омӯхта ва тамоми умр бо ин ҳунар шуғл намудааст. Ӯ дар синни 16-солагӣ аз падар ятим мемонад. Асирӣ аввал дар мактаб ва пас чор сол дар
Табиб бисёр донишманд
Овардаанд, ки дар замони ҳукумати подшоҳ Маъмун аз шаҳри Рум ба назди ӯ табибе фиристоданд. Табиб бисёр донишманд буд, ба дараҷае, ки сесад касро ҷамъ оварданд ва ҳар яке аз онҳо ба шишаҳо пешоб карданд ва шишаҳоро бо якдигар иваз карданд. Яке шишаи
Оё медонед?
Пулҳои аввалин кай ба вуҷуд омаданд? Инсоният муддатҳои тӯлоние бе пул ҳам зиндагии худро пеш мебурд. ӯ аз системае, ки мо имрӯз онро бартерӣ меномем, истифода менамуд. Аввалин намудҳои «пул»-ро ки аз кадимулайём инсоният истифода менамуд, дар шакли ин
Салмони Форсӣ ҷӯёи ҳақиқат
Ин дафъа диловаре аз сарзамини Форс меояд. Аз сарзамини Форс дар оянда мӯъминони зиёде ба дини ислом пайвастанд ва ислом аз онҳо чунон шахсиятҳое тарбия намуд, ки дар имондорӣ, илм, дин ва дунё кам касе буд ба онҳо баробарӣ кунад. Ва дар ҳақиқат, ин яке
Силаи Раҳм ва ҳукми он дар шариъати Ислом
Ба номи Худованди бахшояндаву меҳрубон. Ҳамду сано Худовандро, ки аз обе инсон офарида байни онҳо қаробату хешӣ қарор дод. Ўро ҳамду шукр мегўем. Шаҳодат медиҳам, ки нест маъбуде ғайри Худованди ягонаи бешарик, ки илмаш ҳамаро фаро гирифтааст. Ва
ДАР ТАРБИЯИ ФАРЗАНДОН ДИҚҚАТ БОЯД ДОД
Ба номи Худованди бахшояндаву меҳрубон Бисёр мушоҳида кардаем, ки падару модарон дар аснои муошират калимаҳоеро ба забон меоранд ва онро нодида мегиранд, вале чунин суханон ба мақсадҳои тарбиявӣ латма ворид мекунанд. Сухан асоси тарбия ба ҳисоб меравад.
ИНСОНДЎСТӢ, ҲАМДИГАРФАҲМӢ, ДОНИШАНДЎЗӢ
Ба номи Худованди бахшояндаву меҳрубон Ҳамду сано Худовандеро, ки Паёмбари худро барои ҳидояти мардум мабъус гардонид. Шаҳодат медиҳам, ки нест маъбуде ғайри Худованди ягона, ки Ҳабибашро раҳмате бар оламиён қарор дод ва шаҳодат медиҳам, ки Муҳаммад (с)
МӮМИЁ ДАВОИ БИСЁР БЕМОРИҲОСТ
Мӯмиё моддаи сиёҳранги қирмонанде, ки дар баъзе ғорҳо аз дарзҳои санг таровида мебарояд ва хӯрдани он барои зуд пайванд ёфтан ва сиҳат шудани устухони шикаста нофеъ аст; ҷасади ба таври махсус бо доруҳо хушконидашуда, ки дер меистад; Баъди санҷиши
Хислатҳои шифобахши челон
Ин самари дарахтест баргаш дарозак, пӯстлохи чӯбаш сурхи холдор, инчунин чӯбаш ҳам сурхранг аст. Самараш ба самари санҷид шабоҳат дорад, баъди расидан, яъне баъди пухтан сурх мегардад, ширин мешавад. Мизоҷи навпухтаи он дар гармиву сардӣ мӯътадил, вале
Китобхонӣ оммавӣ мегардад
Тайи ду соли охир бо дастури Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон баргузор шудани озмуни ҷумҳуриявии «Фурўғи субҳи доноӣ китоб аст» барои баланд бардоштани маърифати китобхонии мактаббачагон тамоми шароитро фароҳам сохт.
Ба Ватан носипосӣ нашояд
Хиёнат ба давлату миллат носипосӣ ба обу хоки сарзамин мебошад. Бадрафторӣ, ҷоҳилию нотавонбинӣ ва амалҳои баду зиёновари баъзе нафарон метавонад раванди шукуфоиву пешрафт ва ҳаёти осоиштаи мардуми кишварро халалдор созад. Бо меҳнати ҳалол ҷўёи ризқ
Омўзгор – ҳуснбахши рўзгор
Омўзгор дар меҳвари соҳаи маориф қарор дорад ва сатҳу сифати дониши шогирдон ва тарбияи шоистаи онҳо маҳз ба донишу таҷриба, малакаву маҳорати касбӣ, усули таълим ва дигар паҳлуҳои фаъолияти омўзгор вобастагии зич дорад. Бачаҳо мактабро дўст медоранд ва
Китоби Тоҷикон дар ҳар хонадон
Дар ҳар давраи таърихӣ дар ҷомеаи башарӣ соҳибназароне зуҳур мекунанд, ки бо осори мондагори хеш нақши носутурдание бар ҷой мегузоранд. Офаридаҳои онҳо барои имрўзиёну бозояндагон ҳамчун дастуру роҳнамо ва намунаи намоёни дарси ибрату худшиносӣ ва
Дўстони болдор ба ғамхорӣ ниёз доранд
Тарғиби табиат ва дороиҳои он яке аз мавзўъҳои муҳими рўзгори инсон аст. Ҳамин заруратро ҳаётшиносон ва арбоби маориф борҳо таъкид кардаанд. Аз ҳамин сабаб дар мактаб дар баробари дигар фанҳо табиатшиносӣ, ҳаётшиносӣ (биология), зоология ва ҷуғрофия ба
НАҚШИ АФСОНА ДАР ТАШАККУЛИ ҶАҲОНБИНИИ ХОНАНДАГОНИ СИНФҲОИ ИБТИДОӢ
Ташаккули ҷаҳонбинии инсон дар давоми тамоми умр ҷараён мегирад. Ин ҷараён, дар раванди таълим бо дигаргуниҳои мунтазам ба инкишофи умумии хонандагони хурдсол вобастагӣ дорад. Дар зинаи аввал, ба хонандагони синфҳои ибтидоӣ вазифа ташаккули низоми
Фарзанд амонатест дар дасти падару модар
Бидон, ки фарзанд амонатест дар дасти падару модар ва он дили пок чун гавҳари нафис аст ва нақшпазир ва аз ҳамаи нақшҳо холист; Ва чун замин аст, то ҳар тухме, ки дар вай афканӣ, бирӯяд. Агар тухми хайр афканӣ, ба саодати дин ва дунё бирасад ва падару
Нуҳ ибни Марям
Нақл аст, ки Нуҳ ибни Марям, қозии шаҳри Марв буд. Ӯро духтаре буд, бузургони шаҳри Марв духтарро хостгорӣ мекарданд, аммо қозӣ хостгорҳоро рад мекард. Вай мегуфт, ки ман духтарамро танҳо ба ҷавони парҳезгор медиҳам ва барои духтараш ҷавони муносиб
Собит падари ҳазрати Имоми Аъзам
Собит падари ҳазрати Имоми Аъзам раҳматуллоҳу алайҳи буд. Дар вақти пеш аз оиладорияш рӯзе аз ҷӯйчае мегузашт, ки об себеро овард. Себро аз об гирифта газид, баъд аз он дар хотираш омад, ки ин себ моли дигар кас аст ва ман чаро онро бе иҷозати соҳибаш
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё