Мақолаҳо
Мақолаи навЗан модар тоҷи офариниш
Обрӯи аҳли дин аз хоки пои модар аст, Ҳарчӣ доранд ин ҷамоат аз дуои модар аст. Он чӣ дар васфи биҳишт фармуд Қуръони Карим, Соҳиби Қуръон бигуфто, зери пои модар аст. Ривоят мекунанд, ки Худованд накҳат аз гул, нӯш аз ангубин, гармӣ аз офтоб,
КОНСТИТУТСИЯИ МАРДУМӢ
Ҳар сол рӯзи 6-уми ноябр мардуми сарбаланд, меҳнатдӯст, ватандӯст ва тоҷдори ҷаҳон, Тоҷикон ҷашни бошукӯҳу таърихӣ ва сарнавиштсози худ солгарди қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистонро бо як шукӯҳу шаҳомати хосса ҷашн мегиранд, зеро маҳз дар ҳамин руз
КОНСТИТУТСИЯ – САРМАНШАИ ҲУҚУҚ ВА ИФТИХОРИ МИЛЛАТ
Дар баробари соҳибистиқлол гардидани Ҷумҳурии Тоҷикистон зарурати қабули Конститутсияи нав пеш омад. Ҷомеа ва давлати Тоҷикистон ба марҳилаи сифатан нави таърихи инкишофи худ ворид шуда, дар кишвар давраи дигаргуниҳои куллӣ дар ҳамаи соҳаҳои ҳаёти ҷомеа
Ваҳдати мо – мароми мо.
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам, Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам. Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он, Даҳр бинмояд cитоиши мардуми барнодилам. Сулҳу ваҳдат ибораҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин ва бо лаҳни шево садо дода,
ҶАВОНОНРО БОЯД ДАР РУҲИЯИ ВАТАНДӮСТИВУ ХЕШТАНШИНОСӢ ТАРБИЯТ НАМУД!
Шахси бомаърифат гуфта шахсеро мегӯянд, ки аз ҷиҳати одобу рафтор, суханронӣ ва ақл бой бошад. Одобу рафтор дар ҷойҳои ҷамъиятӣ аз ҳар шахс маданияти баланди гуфтор, муомила ва ҳурмату эҳтироми махсусро талаб мекунад. Якчанд амалҳое ҳастанд, ки ҳангоми
Безории муаллим аз 5 ҳазор китобаш
Соли 2002, дараи Ромит, деҳаи Коху. Ҳафриёти қалъаи Ҳисорак. Муаллими Сафар гирди онҳо парвона аст: мехоҳад, бидонад, ки зодгоҳаш чӣ таърихе дорад, чӣ навъ одамоне онҷо ибтидо мезистанд, чӣ бозёфтҳое пайдо мешавад... Натиҷаҳои ҳафриёт барои баъд, инҷо
ИСТИҚЛОЛИ ДАВЛАТӢ – ТАШАККУЛИ РУКНҲОИ АСОСИИ ДАВЛАТДОРӢ
Истиқлолу озодӣ барои мо рамзи воқеии ифтихор аз Ватану ватандорӣ, бузургтарин имконияти давлатсозиву давлатдории мустақил, илҳомбахши азму талошҳои созанда ба хотири таъмин намудани рушди давлат, ободии Ватан, зиндагии осоиштаи мардуми Тоҷикистон ва
ИЛМ, ИТЕРНЕТ ВА ҶАВОНОН
“Илм ин кори тафаккури монданашавандаи асрҳост”. (Алберт Эйнштейн) Бо тамоюли ҷаҳонишавӣ илми муосир дорои имкониятҳои беназир мебошад ва пешрафти рӯзмарраи ҳаёти серҷабҳаи инсоният ба он вобастагӣ дорад. Воситаҳои иртиботӣ (коммуникатсионӣ)-ро дар ин
Боздошти як мард бо гумони фиреби хоҳишмандони кор дар Аврупо
Милитсияи шаҳри Душанбе мардеро боздошт кардааст, ки бо баҳонаи омода кардани раводид (виза)-и кишварҳои аврупоӣ шаҳрвандонро фиреб дода, аз онҳо аз 15 то 30 ҳазор сомонӣ пул гирифтааст. Раёсати Вазорати корҳои дохилӣ дар Душанбе аз ӯ Ҳалимҷон Ҷабборов
МАСЪУЛИ ТАРБИЯИ ФАРЗАНД БОШЕМ!
Мутаассифона, дар ҷомеаи мо инсонҳое ба сар мебаранд, ки аз оқибатҳои кирдорҳои хеш намеандешанд ва беҳтарин лаҳзаҳои умри худро сарфи амалҳои ношоиста намуда, ғанимату азиз намешуморанд. Аз ин кирдори ношоистаи чунин нафарон бештар фарзандони хурдсоли
АНДЕША ОИДИ ОДОБИ МУОШИРАТ
Ахлоқ дар ҳаёти мо аҳамияти бениҳоят калон дорад ва ин моро водор месозад, ки дар бораи нисбат ба ҳамдигар чӣ гуна муносибат доштанамон ҷиддӣ мулоҳиза кунем. Маданияти ҷомеа ҳар андоза тараққӣ кунад, услубу одобу рафтор ҳамон андоза бештар аҳамият пайдо
КОСТАШАВИИ АХЛОҚ ДАР ҶОМЕА ТАВВАҶҶУҲИ АМИҚРО МЕХОҲАД!
АНДЕША. Ахлоқ ибораест, ки маҷмӯи рафтору кирдор, гуфтор, хулқ ва сиратро дар як шахс инъикос менамояд. Ҳамзамон, мафҳумест, ки мо бо он сари ҳар қадам вомехӯрем ва онро дар ҳар ҷои ҷамъиятӣ зиёд мешунавем. Аммо кам нафароне пайдо мешаванд, ки дар кадом
Ҳусн ҳусн нест, одоб ҳусн аст!
Луқмони ҳакимро пурсиданд: “Адаб аз кӣ омӯхтӣ?” Гуфт: “Аз беадабон. Ҳар чи аз эшон дар назарам нописанд омад, парҳез кардам”. Аз ин андешаи орифона чунин хулоса меояд, ки барои дарки моҳияти адаб худи зиндагӣ моро чун устоди сахтгир таълим
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё