Мақолаҳо
Мақолаи навКонститутсия — бахтномаи миллат
Конститутсия — бахтномаи миллат Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон санади асосии давлат буда, заминаи ҳуқуқии зиндагии ҷомеа, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва пешрафти кишварро муайян мекунад. Он 6 ноябри соли 1994 бо роҳи раъйпурсии умумихалқӣ қабул
Артиши миллӣ — сипари боэътимоди Ватан
Артиши миллӣ — сипари боэътимоди Ватан Ватан барои ҳар як инсон азизтарин макон, сарчашмаи меҳру муҳаббат ва мояи ифтихору сарбаландист. Обу хоку ҳавои он бо ҳастии мо пайванди ногусастанӣ доранд. Муҳаббат ба Ватан аз эҳтироми модар, гиромидошти забону
Тоҷикистон - Ватани азизи ман
Силсилакӯҳҳои баланде, ки сарчашмаи бештари дарёҳои Осиёи Марказӣ мебошанд, дараҳои зебоманзар, водиҳои дорои иқлими муътадил, ки дар онҳо пахтазорҳо, ангурзорҳо ва боғҳои меваҳои шаҳдбор доман паҳн кардаанд, инчунин биёбонҳое, ки сардиву сармои онҳо аз
Сулҳ пойдори мо
Сулҳ баҳорест, баҳор оварад, Равнақи шодиву барор оварад. Сулҳ диҳад шаршараи ҷӯи об, Сулҳ диҳад ҳусни пур аз обутоб. Оре, сулҳ мафҳуми бузургу пурмаъноест, ки амният, осоиштагӣ ва зиндагии ороми мардумро ифода мекунад. Он заминаи ободии давлату
Ваҳдати мо – мароми мо.
Сулҳу ваҳдат — ифтихори миллати соҳибдилам, Васфи онҳоро намояд решаи ҷону дилам. Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он, Даҳр бинмояд ситоиши мардуми барнодилам. Сулҳу ваҳдат мафҳумҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин садо дода, шунавандаро ба андеша
Чаро баъзеҳо барои муваффақ шудан ба ҳар кор даст мезананд?
Гоҳе барои ба чашм расидан танҳо хуб будан кофӣ нест. Бояд фарқ дошта бошӣ. Бояд қиссае дошта бошӣ. Бояд ба мардум таъсир расонӣ. Ва гоҳе инсон барои сохтани ин қисса аз марзҳое мегузарад, ки шояд замоне фикр мекард ҳаргиз аз онҳо нахоҳад
Ҳама чиз дорам, пас чаро хушбахт нестам?
Як рӯз пай мебарӣ, ки дигар ҳатто ҳавсалаи асабонӣ шудан ҳам надорӣ. На ин ки дигар чизе нороҳатат намекунад. Баръакс, шояд ҳанӯз чизҳои зиёде бошанд, ки нороҳатат кунанд, дилатро ранҷонанд ва ҳатто бихоҳӣ соатҳо дар бораашон гап занӣ. Аммо дигар
Зиндагии ту бо интихобҳои хурд сохта мешавад
Баъзан гумон мекунем, ки барои тағйир додани зиндагӣ бояд як қарори бузург қабул кунем: рӯзе ҷасур шавем, роҳи наверо интихоб намоем ва ногаҳон ҳама чиз дигар шавад. Аммо зиндагӣ одатан ин тавр сохта намешавад. Қисми зиёди он чизе, ки имрӯз ҳастем,
Телефонкасал
Имрўз «беморӣ»-и нав, яъне, «телефонкасал» ҷомеаро ба ташвиш овардааст. Истифодаи барномаҳо аз шабакаҳои иҷтимоӣ, албатта, аз фоида холӣ нест, вале зарар ҳам дорад. Дур нарафта, ба хонаи худ, ҳамсояи худ, дохили мусофиркашҳо нигаред, ҳолатҳои аҷибро
ХУДШИНОСИИ МИЛЛӢ ДАР АШЪОРИ БОЗОР СОБИР
Пеш аз он ки сари мавзўи худшиносии миллӣ дар ашъори ин ё он адиб андеша ронем, бояд барои дарки худи мафҳуми худшиносии миллӣ кўшиш ба харҷ диҳем. Оид ба масъалаи худшиносии миллӣ ва ҳувияти таърихӣ аз ҷониби бузургтарин мутафаккирон ва муҳаққиқон
УҲДАДОРИИ СОҲИБКОРИ ИНФИРОДӢ ДАР МУНОСИБАТҲОИ ҶАМЪИЯТӢ
Рушди устувори соҳибкорӣ кафолати инкишофи боэътимоди иқтисодиёт ва паст гардидани шиддати таъсири буҳрон буда, барои афзун шудани буҷети давлатӣ хуб мусоидат мекунад. Чӣ тавре аз маъхазҳои илмӣ бармеояд, соҳибкорӣ ҳамчун қувваи пешбаранда, неруи
МУНОСИБАТҲОИ ДИАЛЕКТИКӢ ДАР ҶОМЕАИ МУОСИР
Дар Паёми навбатии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба масъалаи омили инсонӣ таваҷҷуҳи хоса зоҳир карда шудааст, ки рушди минбаъдаи ҷомеаи Тоҷикистон дар ҳама соҳаҳо ба он алоқамандӣ
ШАРОИТҲОИ ИҶТИМОӢ ВА ОМИЛҲОИ ИШТИРОКИ ШАҲРВАНДОН ДАР ҲАЛ НАМУДАНИ МАСЪАЛАҲОИ АҲАМИЯТИ МАҲАЛЛИДОШТА ДАР ШАРОИТИ АЗНАВСОЗИИ ҶОМЕАИ ТОҶИКИСТОН
Худидораи маҳаллӣ дар заминаи амали иҷтимоии аҳолӣ ба вуҷуд омада, ҳамчун воситаи иштирок дар идоракунии корҳои ҷамъиятӣ ва бар дўши худ гирифтани маъсулият хизмат менамояд. Аз ин хотир, он ба сифати як шакли ҳокимияти оммавӣ баромад мекунад. Худидораи
ЗИНДА БОШ, ЭЙ ТОҶИКИСТОНИ АЗИЗ!
Тоҷикистон, меҳри покат дар дилу ҷони ман аст, Офтоби шуълапошат сон бар сад гулшан аст. Меҳри поки мардумат меҳри бузурги модарон, Мардуми меҳмоннавозат фахри даврони ман аст. Тоҷикистон кишвари бузургест, ки саропо меҳрофарину дилнишин,
ВАҲДАТИ МИЛЛӢ — ПОЯИ СУЛҲ АСТ
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам, Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам. Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он, Даҳр бинмояд ситоиши мардуми барнодилам. Сулҳу ваҳдат ибораҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин ва бо лаҳни шево садо дода,
ЗАН, МОДАР — ҲАСТИИ ЗИНДАГӢ
Модар — модар, ту беҳтарин армонӣ, Шодӣ ба дилу ба хонадон эҳсонӣ. Аз меҳру навозишат мунаввар олам, Дар даҳр ҳамеша ҷовидон мемонӣ. Оре, модар беҳтарин армон, азизтарин ҳастӣ, муқаддастарин муъҷиза ва арзандатарин сарватест, ки ҳамагонро ҳаёт
КИТОБ — МАНБАИ ДОНИШ
Аниси кунҷи танҳоӣ китоб аст, Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст. Оре, китоб ёр, беҳтарин дӯстдору ғамхор, нишондиҳандаи ҳаёти осоиштаву мададгори инсон аст. Китоб манбаи ягонаи пайдоиши илму дониш ва фазлу эҳсони инсони комил ба шумор меравад. Агар кас як
НОН — НЕЪМАТИ БЕБАҲОСТ
Дар ҳама дунё ба ҳар давру замон, Эҳтироми нон бувад аз ҳад калон. Он зи ҷумла нозу неъмат беҳтар аст, Қадри нон болотар аз симу зар аст. Нон қиматтарин ганҷ, бебаҳотарин амвол ва муқаддастарин ганҷинаи пурарзишу бебаҳост. Бе нон ҳаёт нест. Бе нон
МУҚАДАСОТИ МО
Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё