Мақолаҳо
Мақолаи навМафҳуми инноватсия дар маориф
Инноватсия маънои навоварӣ, навсозӣ ва татбиқи ғоя, усул ё технологияҳои наверо дорад, ки фаъолияти мавҷударо беҳтар намуда, самаранокии онро баланд мебардорад. Ба ибораи дигар, инноватсия танҳо тағйирот нест, балки чунин тағйиротест, ки натиҷаи беҳтар
ДОНИШ ТАЛАБУ БУЗУРГИ ОМӮЗ
Дониш андар дил чароғи равшан аст, В-аз ҳама бад бар мани ту ҷавшан аст. Оре, дониш чароғи ақл, қуввати дил, дороиву сарват ва ҷавшани бузургест, ки касро аз ҳама гуна ранҷу азоб, кулфату дард ва афсурдагиву эҳтиёҷ дур месозад. Дониш барои инсон мояи
ҲУНАР ОМӮЗ, К-АЗ ҲУНАРМАНДӢ
Дар ҳунар кӯш, ки зар чизе нест, Ганҷу зар пеши ҳунар чизе нест. Ҳунаре неҳ, ки диҳад симу зарат, Ҳунари аз дилу ҷон ранҷбарат. Ҳунар сармояи гаронест, ки онро бо ягон дороӣ, сарват, симу зар иваз кардану харидан номумкин аст. Ҳунар инсонро бузургию
ВАЗИФАҲОИ МАНТИҚИИ МАТЕМАТИКӢ БАРОИ СИНФҲОИ ИБТИДОӢ
Математика - ҳамчун мавзӯъ ва илм бисёр хусусиятҳои худро дорад. Барои он ки хонандаи хурдсол вазифаҳоро дуруст ҳал карда тавонад, ӯ бояд қобилияти фикррониро инкишоф диҳад. Имрӯз, дарси муосири математикаро бидуни супоришҳо ва мушкилот барои рушди
ТАСВИРИ ЗАМИН. НАҚША, ХАРИТА, ГЛОБУС
Сайёраи Замин ниҳоят калон буда, андозаи онро тасаввур кардан душвор аст. Агар шахс хоҳад, ки ашё, ҳодиса ва воқеаҳои кураи Заминро бо чашми худ бинад, ба ӯ якчанд даҳсолаҳо вақт лозим мешавад. Аз ин рӯ, одамон роҳи осони омӯзиши Заминро ихтироъ
УФУҚ ЧИСТ ВА ЧАНД САМТ ДОРАД?
Моро фазо иҳота кардааст. Дар фазои атрофи мо ашёи гуногун, ба монанди хонаҳо, дарахтон, кӯҳҳо, теппа ва ғайра ҷой гирифтаанд. Барфу борон, раъду барқ ва бодҳои гуногун низ дар фазо рӯй медиҳанд. Маҳалле, ки ба назари мо менамояд, дар ҷойи кушод хеле
НАҚШИ ЗЕҲНИ СУНЪӢ ДАР ИСТИФОДАИ МАВОДҲОИ АЛГЕБРАВӢ ҲАНГОМИ ҲАЛЛИ МАСЪАЛАҲОИ МАТНӢ
Дар илми математика масъалаҳои матнӣ мавқеи махсус доранд, зеро онҳо робитаи байни ҳаёти воқеӣ ва мафҳумҳои абстрактии математикаро инъикос менамоянд. Барои ҳалли чунин масъалаҳо истифодаи маводҳои алгебравӣ, аз ҷумла тағйирёбандаҳо, муодилаҳо ва
Ай дил, бидон, ки обиди бе илм ҷоҳил аст
Ҳазрати Алӣ розияллоҳу ъанҳу дар бораи таҳсил ва истифодаи илм фармудаанд: *«Бародари азизам! Илмро ба даст намеоварӣ магар вақте ки шаш хислатро барои худ ҷамъ намоӣ, ман аз он шаш хислатро ба тафсил бароят баён ва равшан менамоям:
МУТАХАССИС, БАКАЛАВРИАТ, МАГИСТРАТУРА: УМУМИЯТ, ФАРҚИЯТ, БАРТАРИЯТУМУМИЯТ, ФАРҚИЯТ, БАРТАРИЯ
Дар ҷомеа баҳсҳои зиёде атрофи доштани дипломи мутахассис, бакалавр ва магистратура вуҷуд доранд ва ин ҳолат бисёриҳоро ба сўйи тафоҳум мувоҷеҳ сохтааст. Аз ин рў, зарур донистем, ба таври мушаххас ва дар доираи санадҳои меъёрию ҳуқуқӣ зинаҳои таҳсили
Рушди мактабу маориф – асоси пешравию пирўзӣ
Паёми навбатии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ки 28 декабри соли 2024 ироа гардид, дар муқоиса бо Паёмҳои солҳои қаблӣ бо чанд хусусияти хос фарқ мекунад: 1. Таъкиди махсус ба рушди технологияҳои рақамӣ. Дар Паёми имсола ба
ВАҲДАТ - ГАРАВИ ХУШБАХТӢ ВА РУШДИ МИЛЛАТ
Парокандагии миллӣ, ҷудоӣ ба маҳалу гурӯҳҳои байни тоҷикон, ки акнун истиқлолу озодӣ насибашон гаштааст, воқеан, даҳшат ва хатари азиме буд. Такдир ва сарнавишти миллати тоҷик дар солҳои 1992-1994 чун “ашки сари мижгон” дар вазъи ҳассосе қарор дошт.
СУЛҲИ ДЕРИНТИЗОРИ МО ОМАД
Раҳми Парвардигори мо омад, Нури Ҳақ бар диёри мо омад. Ҷанги шармандавори мо бигзашт, Сулҳи деринтизори мо омад. Лоиқ Шералӣ Сулҳу оштӣ дар табиату хислат, дар хуну фаросат ва дар имону дину мазҳаби мардуми тоҷик ҳамчун арзиши гаронбаҳо ва муқаддас
ИДҲОИ РАМАЗОН ВА ҚУРБОН
Мардуми тоҷик беш аз ҳазор сол мусулмон ва пайрави дини мубини исломанд. Аз ин рӯ, дар Тоҷикистон дар қатори ҷашнҳои миллӣ идҳои динӣ низ ботантана таҷлил карда мешаванд. Рамазон ва Қурбон аз ҷумлаи идҳои динии мардуми кишварамон мебошанд. Рамазон
РУСУМН НАВРӮЗӢ
Ҳанӯз дар ахди Сосониён мардум бисту панҷ рӯз пеш аз Наврӯз гандум, ҷав, нахӯд барин навъҳои ғалладонаро сабзонида, аз рӯйи сабзиши онҳо оғози корҳои деҳқонӣ ва авзои солро пешгӯйӣ мекарданд. Агар майсаи сабзида рост нашъунамо мекард, сол серӣ меомад,
НАВРӮЗ ВА ПАЙДОНШИ ОН
Бачаҳои азиз, шумо бояд таьрихи Наврӯзро, ки ҳамчун ҷашни миллии мо ҳар сол қайд мешавад, хуб донед. Огаҳӣ дошта бошед, ки баргузории ин ҷашн кадом рӯз аст, чаро онро Наврӯз меноманд. Ҷашни Наврӯз яке аз суннату анъанаҳои писандида ва неки тоҷикон аст,
ДАСТУР БАРОИ СОҲИБЗАБОНОН
Азизон, забони тоҷикӣ, ки худ ширину гуворост, муҳити тоза, оромию осудагиро мепарварад. Лаҳни форамро гӯши шунавою тоза, муҳити гуворо мебояд, ҳам гӯянда ва ҳам шунавандаи ин забон бояд одамони поку покиза, орӣ аз ҳар гуна олудагиҳо бошанд. Азизон,
ПЕШВОИ МИЛЛАТ ДАР БОБИ ЗАБОНИ МОДАРӢ
Забон барҷастатарин ва гӯётарин поя, шиноснома ва нишони бақои ҳар як халқу миллат аст. Забони тоҷикӣ ҳоло бояд ҷавобгӯйи ниёзҳои замон бошад ва тамоми таҳаввулоти сиёсию иқтисодӣ ва нҷгимоию фарҳангии ҷомеаро дар худ инъикос намояд. Боиси
МАРКАЗҲОИ ВИЛОЯТҲОИ ТОҶИКИСТОН
Бохтар яке аз шаҳрҳои калони Точикистон ва маркази вилояти Хатлон мебошад. Ин шаҳр соли 1926 таъсис ёфтааст. Он дар соҳили чапи рӯди Вахш дар баландии 428 метр аз сатҳи баҳр воқеъ гаштааст. Ҳарораги ҳаво дар ин шаҳр дар зимистон тахминан 0,9°С ва дар
ЗАБОНИ МО-ҶАҲОНИ МО
Забони давлатии Тоҷикистон забони тоҷикӣ аст (Аз моддаи 2-юми Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон). Яке аз рукнҳои асосии давлатдории миллӣ забони миллат ба шумор меравад. Бинобар ин, яке аз нишонаҳои асосии миллати тоҷик забони тоҷикӣ мебошад ва маҳз
ЧАРОҒИ ЗИНДАГИ
Тобистон. Ҳаво тафсидааст. Паранда дар осмон параш, чаранда дар замин пояш месузад. Кудакон ҷуй, дарё ва фаввораҳоро иҷора гирифтаанд. Чор тан аз чор сӯйи Душанбешаҳр дар сояи зарбеди лаби ҷӯй нишастаанд. Яке аз самти шарқӣ, дигаре аз самти ғарбӣ, сеюмӣ
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё