Мақолаҳо
Мақолаи навМаълумоти калон - Ҳаҷми бузурги маълумот
Дар ду даҳсолаи охир фазои маълумотии ҷомеа тағйироти куллиро аз сар гузаронидааст. Афзоиши бесобиқаи ҳаҷми маълумоте, ки ҳар рӯз дар натиҷаи фаъолияти инсон, дастгоҳҳои ба ҳам пайваст ва системаҳои рақамӣ тавлид мешавад, технологияҳои муосир, аз
Зеҳни сунъӣ
Зеҳни сунъӣ асосан аз барномаҳо ва алгоритмҳои мураккаб иборат буда, имкон медиҳад, ки мошинҳо ва дастгоҳҳо фикр кунанд, хулоса бароранд, маълумот таҳлил намоянд ва ҳатто қарорҳои мустақил қабул кунанд. Ин раванд дар соҳаҳои гуногун: тиб, иқтисод,
ТАЪСИРИ МАНФИИ ГАРМШАВИИ ИҚЛИМ ВА БОРИШОТИ ҲАВОИ АТМОСФЕРА БА САБЗИШ ВА ИНКИШОФЁБИИ ЗИРОАТҲОИ КИШОВАРЗӢ ВА РОҲҲОИ МУТОБИҚШАВӢ БА РАВАНДИ ТАҒЙИРЁБИИ ИҚЛИМ
Дар тӯли 160 соли охир, шиддатнокии таъсиррасонии ҳарорати гармӣ ба дараҷаи аз ниҳои экологӣ ду маротиба зиёд гашта, баландшавии ҳарорати ҳаво боиси паст шудани ҳосилнокии зироатҳои ғалладонагиҳо, картошка ва сабзавот гардид. Дар натиҷа бо таъсири гармии
ТАҒЙИРЁБИИ ИҚЛИМ ВА ТАЪСИРИ ОН БА ҲАЙВОНОТИ КУРАИ ЗАМИН
Дар мақола дар бораи дар 100 соли охир ба ҳисоби миёна 0,6 дараҷа зиёдшавии иқлими сайёра сухан меравад. Баъд аз 100 соли оянда,яъне 2100 сол иқлими сайёра боз 5,8 дараҷа зиёд мешавад. Дар натиҷа ними дунёзери об мемонад. Бинобар барои пешгирии он,тамоми
ЗАРАРРАСОНҲОИ АСОСИИ ХАРБУЗА ВА УСУЛҲОИ МУБОРИЗА БАР ЗИДДИ ОНҲО
Дар мақола усулҳои мубориза бар зидди зараррасони асосии харбуза (магаси харбуза ва ғайра) бо истифода аз инсектитсидҳо (Фюри, Фастак, Конфидор, Моспилан, Вертимек) ва инчунин чораҳои агротехникӣ (шудгори чуқури тирамоҳӣ, яхобмонӣ, интихоби тухмии
ХУСУСИЯТҲОИ НАШЪУНАМО ВА ҲОСИЛНОКИИ ЗИРОАТҲОИ КИШОВАРЗӢ ДАР КИШТИ АНГОРӢ
Риояи дурусти истифодаи навъҳо ва дурагаҳои зироатҳои кишти такрорӣ вобаста ба шароити иқлимию хокии минтақаҳои ҷумҳурӣ барои пурра пухта расидани дони онҳо ва ҳосили баланди тарҳрезигашта аҳамияти калон дорад. Дар давраи нашъунамои зироатҳои ангорӣ
ТАШАККУЛЁБИИ НИШОНДИҲАНДАҲОИ БИОМЕТРИИ ҶУВОРӢ ВОБАСТА АЗ УСУЛИ ПАРВАРИШ ДАР ШАРОИТИ ТОҶИКИСТОНИ МАРКАЗӢ
Дар давраи нашъунамои зироатҳои саҳроӣ шароити хоку иқлим ва агротехника ба инкишофи растаниҳо таъсири калон мерасонад. Ҷуворӣ ҳамчун намояндаи зироати ғалладона бо суръати сусти ташаккулёбӣ дар зинаи аввали инкишоф аз дигар зироатҳо фарқ
Забон хишти аввалини кохи миллат аст
Ҳар як дарси омӯзгори забон ва адабиёти тоҷик ба мақсади илмомӯзии хонандагон ва тарбияи насли наврас дар рӯҳияи ватандӯстӣ, одамгарӣ, гиромӣ ва поку беолоиш нигоҳ доштани забони қадимаю вожаҳои ноби тоҷикӣ, хештаншиносӣ, хоксорӣ, фурӯтанӣ ва инчунин,
Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст
Шабҳое ҳастанд, ки гузашта мисли сояи дарахтони балут бар рӯи хотир меафтад. Номи ман Элеллена Уитмор аст ва рӯзе буд, ки ҷомеаи Вирҷиния маро ҳукм кард: «Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст». Дар ҳаштсолагӣ, вақте аспам тарсидаву маро ба замин
Microsoft Office
Microsoft Office яке аз машҳуртарин ва васеътарин маҷмӯаи барномаҳои офисӣ дар ҷаҳон мебошад, ки аз ҷониби ширкати Microsoft Corporation таҳия шудааст. Ин маҷмӯа барои кор дар соҳаҳои гуногун — аз корҳои идоравӣ ва таҳсил то тиҷорат ва илм — пешбинӣ
ҲИКОЯИ МОДАР ВА ФАРЗАНД
Писаре чанд вақт буд, ки аз Модараш дур буд. Модар ҳар рӯз ба писараш занг мезад ва мегуфт писарам зуд биё пеши ман, ки ман хеле туро ёд кардаам. Писар ҳар рӯз Модарашро фанд мекард ва мегуфт: Модар пагоҳ меоям, пагоҳ меоям. Ҳар рӯз ин гапро мегуфт, вале
РИВОЯТИ ТАРБИЯВӢ: ФАРИШТАИ НАВИСАНДАИ АЪМОЛ
Замоне, дар як деҳаи дурдаст, писарбачае бо номи Юсуф зиндагӣ мекард. Ӯ писари меҳрубон, вале каме беандеша буд. Гарчанде намоз мехонд ва дӯстдори амали нек буд, борҳо калимаҳое мегуфт, ки дағал ва сахт буданд. Ӯ гумон мекард, ки ҳар гапи гуфтанӣ, агар
РИВОЯТИ УСТОДИ ПӮШИДА
Замоне дар як шаҳри дур донишманде зиндагӣ мекард бо номи Ҳазрати Саъдӣ. Ӯ дар хирад, илму фазилат машҳур буд ва шогирдони зиёде дошт. Як рӯз ҷавоне ба назди ӯ омад ва гуфт: — Эй устод, ман мехоҳам доно ва донишманд шавам, то мардум ба ман эҳтиром
БЕҲТАРИН ҶОЙИ ДУНЁ
Меҳрафзун аз садои парандаҳо бедор шуд. Офтобаки хандонрӯ нав баромада, оламро равшан мекард. Вай суруру шодии парандагонро шунида, хушҳол шуд: – Хуш омадед, эй мурғакони зебо! Падараш гуфт: – Баҳор омад. Парастуҳо ба Ватан баргаштанд. – Падарҷон,
КИТОБ ЧӢ ТАВР ПАЙДО ШУД?
Дар замонҳои қадим одамон хонда ва навишта наметавонистанд. Онҳо андешаҳои худро шифоҳӣ баён мекарданд. Бо гузашти замон одамон фаҳмиданд, ки фикрашонро бояд нависанд. Аввал онҳо дар сангҳо ва деворҳои ғорҳо расм мекашиданд. Баъдтар ҳарфҳоро ихтироъ
Дӯстӣ - Маънии дӯст
Маънии дӯст рафиқи меҳрубону дилсӯз, мӯнису ғамхор, ҳамфикру ҳамроз ва шахси аз ҳама наздиктаринро ифода мекунад. Аз қадимулайём бузургони адабиёт дар асарҳои худ дӯст ва дӯстиро ситоиш намудаанд: Завқе ҷаҳон надорад, бе дӯст зиндагонӣ, Бедӯст
Бедор намудани ҳисси ватандўстӣ дар ниҳоди хонандагон.
Тарғиб намудани ҳисси ватандўстиву эҳтиром гузоштан ба арзишҳои фарҳангии миллӣ байни наврасону ҷавонон яке аз вазифаҳои асосии омўзгорон ба ҳисоб меравад. Барои бедор сохтан ва пурзўр намудани ҳисси ватандўстӣ дар ниҳоди наврасону ҷавонон роҳу усулҳои
Роҳҳои ба хондани китобҳои бадеӣ ҷалб намудани хонандагон.
Китоби бадеӣ яке аз воситаҳои асосии маданиятнок шудан,бой намудани фонди луғавӣ ва гирифтани ғизои маънавӣ барои ҳар як хонанда ба шумор меравад. Ҳангоми мутолиаи китоби бадеӣ хонанда худро ҳамроҳи қаҳрамонҳои он асар гоҳ дар набарду гоҳ дар шаҳрҳои
Инсон ҳар қадар аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд, ҳамон қадар камол меёбад ва савоб мегирад.
– Муаллим, дасисаҳои шайтон гуфтед, онҳо чӣ гуна мешаванд? Шайтон инсонро чӣ гуна васваса мекунад ва ба доми худ меафтонад? – Бисёр саволи хуб, вале мавзӯъ хеле доманадор аст. Дар як дарс онро баррасӣ кардан имконнопазир аст. Аммо яке аз макру
АСКАРОНИ ИХТИЁРИИ ШАЙТОН
Инсоне, ки ҳамеша шайтонро пайравӣ мекунад ва хостаҳои ӯро бекаму кост анҷом медиҳад, аз доираи инсоният берун шуда, фитрати одамии худро гум мекунад. Аҷиб аст, ки баъзе одамон аз сидқи дил розӣ ҳастанд, ки аз доираи инсонӣ берун бароянд. Чаро
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё