Мақолаҳо
Мақолаи навЧӣ гуна ҳамчун барномасоз дар даста самаранок ҳамкорӣ кунем?
Барномасозӣ, бар хилофи тасаввури бисёр одамон, фаъолияти инфиродӣ нест. Дар лоиҳаҳои воқеӣ таҳияи нармафзор натиҷаи ҳамкории барномасозон, тарроҳон, санҷишгарон, менеҷерони маҳсулот ва дигар аъзои даста мебошад. Ҳатто беҳтарин барномасозон низ бе
Муқаддимае ба коркарди забони табиӣ (NLP) барои таҳиягарон
Ҳар рӯз миллионҳо нафар аз абзорҳое монанди ChatGPT, ёварони ҳушманд ва муҳаррикҳои ҷустуҷӯ истифода мебаранд ва бо забони табиӣ бо онҳо суҳбат мекунанд. Аммо компютерҳо матнеро, ки барои инсон комилан фаҳмост, чӣ гуна дарк мекунанд? Ҷавоби ин савол дар
Асосҳои барномасозиро омӯзед, на фреймворкҳоро
Мо, барномасозон, чизҳои навро дӯст медорем ва бисёре аз мо аз аввалин касоне ҳастем, ки технологияҳои навро қабул мекунанд. Вақте технология ё абзори наве муаррифӣ мешавад, зуд ба он рӯ меорем, то санҷида бинем. Дарсҳоро меомӯзем, чанд лоиҳаи сода,
ЗАРФҲОИ ГИЛИН АЗ БОБИЛ
Коллеҷи Сент-Свитин, Донишгоҳи Ноттингем, Нюарк-на-Трент, Ноттингем 21 октябри соли 1934 Профессор Франклин Колдуэлл, роҳбари экспедитсияи илмии Бритониё, Ҳилл, Месопотамия. Профессори азиз! Панҷ лавҳаи гилине, ки ҳангоми кофтуковҳои
ТОҶИРИ ШУТУР АЗ БОБИЛ
Одам ҳар қадар гурусна бошад, фикраш ҳамон қадар равшантар кор мекунад ва бӯи хӯрокро ҳамон қадар тезтар ҳис мекунад. Таркад, писари Азур, чунин фикр мекард. Дар тӯли ду рӯз ӯ танҳо ду дона анҷир хӯрда буд. Онҳоро аз шохае гирифта буд, ки аз болои
ДЕВОРҲОИ БОБИЛ
Ҷанговари куҳансол Банзар роҳеро, ки ба қуллаи деворҳои бостонии Бобил мебурд, посбонӣ мекард. Дар болои сараш муҳофизони шуҷоъ бо душман меҷангиданд. Ояндаи шаҳри бузург ва садҳо ҳазор сокини он аз далерӣ ва маҳорати онҳо вобаста буд. Аз болои деворҳо
СОҲИБИ ТИЛЛОИ БОБИЛ
Панҷоҳ тангаи тилло! Дар ҳамёни Родан, найзасози Бобил, ҳеҷ гоҳ ин қадар тилло набуд. Усто хушҳолона аз кӯчаи марказӣ гузашта, аз қасри подшоҳ дур мешуд. Тилло дар ҳамёнаш бо ҳар қадам ҷарангос мезад ва ин ширинтарин мусиқие буд, ки ӯ дар умраш шунида
ПАНҶ ҚОНУНИ САРВАТ
Тилло ба касе ҷалб мешавад, ки даҳяки даромади худро ҷудо карда, ояндаи худ ва оилаашро таъмин мекунад. Тилло барои соҳиби оқиле, ки онро ба тиҷорати фоидаовар сармоягузорӣ мекунад, бо тамоми қувва кор мекунад. Тилло ба муҳофизат ниёз дорад ва
ПАНҶ ҚОНУНИ САРВАТ
— Агар байни як халтаи вазнини тилло ва тахтаи гилине, ки дар он суханони оқилона нақш бастаанд, интихоб медоштед, кадомашро афзал медонистед? Чеҳраҳои хастаи шунавандагон, ки дар торикии шом боз ҳам тиратар ба назар мерасиданд, бо шавқ равшан
Зарбулмасали бобилӣ
Агар инсон хушбахт бошад, вай дар ҳама чиз хушбахт аст. Ӯро ба Фурот бипартоед ва ӯ ҳатман бо гавҳаре дар даст аз об берун хоҳад омад. Орзуи бахт абадӣ ва вайроннашаванда аст. Сокинони Бобили қадим орзуи муваффақиятро мекарданд, чунон ки ҳамзамонони мо
ҲАФТ ҚОИДАИ БОЙГАРДОНӢ
Шуҳрати Бобил сол то сол бештар мегардид. Асрҳо гузаштанд, аммо мо то ҳол дар бораи он ҳамчун яке аз сарватмандтарин шаҳрҳои замони қадим ҳарф мезанем ва ганҷҳои он то ҳол хаёлотро ба ваҷд меоранд. Аммо Бобил на ҳамеша чунин буд. Сарвати он натиҷаи
БОЙТАРИН ОДАМ ДАР БОБИЛ
Замоне дар Бобили қадим марди хеле сарватманде бо номи Аркад зиндагӣ мекард. Дар бораи сарвати ӯ ривоятҳо мегуфтанд. Ӯ инчунин бо саховатмандии худ шуҳрат дошт. Ба камбағалон садақа медод, нисбат ба аҳли оилааш саховатманд буд ва зиндагии бошукӯҳе дошт.
Агентҳои зеҳни сунъӣ
Агентҳои зеҳни сунъӣ: технологияе, ки мустақилона вазифаҳоро иҷро мекунад Зеҳни сунъӣ дар солҳои охир аз як воситаи оддии ҷавобдиҳӣ ба системае табдил ёфтааст, ки метавонад на танҳо маълумот пешниҳод кунад, балки вазифаҳоро таҳлил карда, нақша тартиб
МӮРЧА, САНГПУШТ ВА РӮБОҲ
Буд, набуд, будгор буд, Замин набуд, шудгор буд. Як мӯрчаи пуркор буд, Сангпуштак ӯро ёр буд. Як рӯбоҳи маккор буд. Дар хӯрданак тайёр буд. Дар як замоне, дар як маконе як мӯрчаяк буд. Аввали баҳор буд, ки ин мӯрчаяк аз паи ризқу рӯзӣ ба берун
ҶАНБАҲОИ НАЗАРИЯВИИ ИРТИБОТИ МУТАҚОБИЛАИ МОЛИЯ БО ДИГАР КАТЕГОРИЯҲОИ ИҚТИСОДӢ ДАР РАВАНДИ ТАҚСИМНАМОИИ АРЗИШ
Раванди тақсимнамоии арзишии маҷмўи маҳсулоти ҷамъиятие, ки дар ҷараёни он арзиши дар истеҳсолот бавуҷудомада байни субъектҳои хоҷагӣ тақсим гардида, таъйиноти истифодабарӣ пайдо менамояд, бениҳоят мураккаб мебошад. Аз ин лиҳоз, он тақсим ва таъйиноти
ФАРИШТАМОҲИ ЗЕБОВУ ДОНО
Буд набуд, дар замони қадим подшоҳе буд. Вай ягонта ҳам фарзанд надошт. Рӯзе подшоҳ ба оина нигоҳ карда дид, ки мӯи сараш мӯйсафед шудаст, вай ғӯтаи фикр шуда, худ ба худ гуфт: «Сад афсӯс, писаре надорам, ки ба ҷои ман подшоҳӣ кунад». Як замоне зани
ТОҲИР ВА ЗУҲРО
Буд набуд, як подшоҳ буду як вазир. Ҳар ду муддати дароз бефарзанд буданд. Фақат вақте ки мӯи сарашон мошу биринҷ шуда, ришашон ба рӯи синаашон наздик омадан гирифт, занҳои онҳо умедвор гардиданд. Шоҳу вазир аз ин ҳодиса бисёр хурсанд шуда, зуд-зуд базму
ТӮТИҲОИ СУХАНГӮ
Буд набуд, будгор буд, замин набуд шудгор буд, як кали арзанкор буд, бедонаҳо қатор буд, дар як коса дӯғ буд, ҳамаи ин дурӯғ буд. Рост буд-мӣ, дурӯғ буд-мӣ дар замони қадим як подшоҳ буд. Вай се зан гирифт, чандин бор лолаҳо ба кӯҳсор шукуфта, рӯи
АБДУСАЛОМ ДЕҲОТӢ - ФИРӮЗАҶОН ХОБИДААСТ
Бачаҳои азиз! Абдусалом Пирмуҳаммадзода Деҳотӣ аз адибони маъруфу маҳбуби мардуми мост. Ӯ 14 марти соли 1911 дар маҳаллаи Боғи майдони шаҳри бостонии Самарқанд дар оилаи ҳунарманд зода шудааст. Дар шаҳри Самарқанд хонда, дар шаҳри Душанбе кору эҷод
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё