Мақолаҳо
Мақолаи навСАНОАТ – МУҲАРРИКИ АСОСИИ ИҚТИСОД
Агар иқтисодро ба мошине монанд кунем, саноат муҳаррики он аст. Саноат он ҷоест, ки ашёи хоми табиӣ (оҳан, нафт, пахта, чӯб) ба дасти меҳнати одамон ба молҳои муфид (мошин, либос, дору, хона) табдил меёбад. Бе саноат, кишвар танҳо ашёи хом мефурӯшад
САНОАТ
Саноат як соҳаи иқтисодиёт аст, ки молу маҳсулот истеҳсол мекунад. Молҳои саноатӣ хеле зиёд ва гуногунанд. Қалам, дафтар, либос, хӯрокворӣ, мошин, телефон, қатора, ҳавопаймо ҳама молҳои саноатианд. Маълум аст, ки ин қадар молҳои гуногунро танҳо як
КАНДАНИҲОИ ФОИДАНОК
Яке аз омилҳои асосии пешбарандаи иқтисодиёт ин коркарди канданиҳои фоиданок мебошад. Канданиҳои фоиданок ҷинсҳои кӯҳӣ ва маъдан (минерал)-ҳое мебошанд, ки одам дар фаъолияти хоҷагидориаш аз онҳо истифода мебарад. Ҳама намуди канданиҳои фоиданок сарвати
БОЙИГАРИҲОИ ТАБИАТ ВА МЕҲНАТИ ОДАМОН
Асоси иқтисодиётро бойигариҳои табиӣ ва меҳнати одамон ташкил медиҳанд. Об, ҳаво, рӯшноӣ, гармӣ, канданиҳои фоиданок, замин, рустаниҳо ва ҳайвонҳо бойигариҳои табиӣ мебошанд. Бе онҳо иқтисодиёт пеш намеравад. Барои он ки муҳаррики мошин ба кор дарояд ва
ИҚТИСОДИЁТ ЧИСТ?
Барои ҳаёт ва фаъолияти одам ҳаво, об, ғизо, гармӣ, равшанӣ, либос, пойафзол, китоб ва бисёр ашёи дигар зарур аст. Баъзеи онҳоро, масалан об, ҳаво, равшанӣ ва гармиро одам аз табиат мегирад. Вале ҳамаи он чизеро, ки барои инсон лозим аст, аз табиат ба
БЕХАТАРИИ ИНСОН ДАР ТАБИАТ
Дар байни сайёҳон ва шахсоне, ки ба табиат сафар мекунанд, қоидаҳои бехатарӣ вуҷуд доранд. Дар хотир доред, ки ҳангоми саёҳат эҳтиёткору ботартиб будан ва боодобона рафтор кардан зарур аст. Аксари нохушиҳо ҳангоми саёҳат ба табиат аз бетартибӣ ва
НАҚШИ ИНСОН ДАР БЕҲДОШТИ ВАЗЪИ ЭКОЛОГИИ ТАБИАТИ ЗАМИН
Одам аз рӯзи пайдоишаш дар оғӯши табиат зиндагӣ мекунад, зеро худи ӯ як ҷузъи табиат мебошад. Таъсири одам ба табиат хеле гуногун аст. Одам ҳангоми фаъолияташ табиатро тағйир дода, барои худ манзил, асбоб, либос ва дигар ашёи сунъӣ месозад. Таъсири
АҲАМИЯТИ ҲАЙВОНОТ БАРОИ ИНСОН
Ҳайвонҳоро ба фоидарасон ва зараррасон ҷудо кардан нодуруст аст. Албатта, ҳайвонҳо то андозае метавонанд ба одам зиён оранд. Масалан, баъзе аз онҳо метавонанд киштзорҳоро хароб кунанд, ҳайвонҳои даранда ба ҳайвонҳои хонагӣ ва худи одам ҳамла кунанд,
НАҚШИ НАБОТОТ ДАР ҲАЁТИ ИНСОН
Рустаниҳо барои инсон аҳамияти зиёд доранд. Ҳаёти инсонро бе истифодаи рустниҳо тасаввур кардан душвор аст. Дастархони пурнозу неъмати мо, асосан, аз ҳисоби маҳсулоти рустаниҳо фаровон мебошад. Аз рӯйи истифодаи рустаниҳо ҳамчун озуқа зироатҳои
ИСТИФОДАИ САРВАТҲОИ ТАБИӢ
Инсоният ашёи табииро дар давраҳои таърихӣ ба таври гуногун истифода мебурд. Одамони ибтидоӣ ҳамагӣ ду-се намуди рустанӣ ва якчанд намуди ҳайвонҳоро истеъмол мекарданд. Баъдан онҳо истифодаи хокро ёд гирифта, ба кишту кори зироатҳо шурӯъ намуданд.
ХОК ВА АҲАМИЯТИ ОН БАРОИ ИНСОН
Хосияти асосии хок ҳосилнокии он мебошад. Ҳосилнокии хок сабзиши рустаниҳоро таъмин мекунад. Хок дар ҳаёти инсон ниҳоят муҳим аст. Одам аз хок қариб ҳама чизи лозимиашро ба даст меорад. Хок манбаи асосии ғизо, бойигарии асосӣ мебошад, ки ҳаёти одамон ба
ОБ – САРЧАШМАИ ҲАЁТ
Об дар ҳаёти инсон ва дигар мавҷудоти зинда аҳамияти беандоза дорад. Зиёда аз 75 фоизи вазни бадани одамро об ташкил медиҳад. Агар одам 20 фоизи оби баданашро талаф диҳад, ин ба марг оварда мерасонад. Ҳамаи ҷараёнҳое, ки дар бадани одам ба амал меоянд,
НАҚШИ ҲАВО ДАР ҲАЁТИ ОДАМ
Барои нафаскашии одам, ҳайвонот ва дигар мавҷудоти зинда ҳаво зарур аст. Одам бе ҳаво ҳамагӣ якчанд дақиқа зиндагӣ карда метавонад. Барои он ки организми мо дуруст фаъолият кунад, бояд ҳатман бо гази оксиген таъмин шавад. Гази оксигенро мо аз ҳавои
ТАЪСИРИ ТАҒЙИРЁБИИ ИҚЛИМ БА ХУСУСИЯТҲОИ БИОЛОГӢ ВА ИНКИШОФЁБИИ ЗИРОАТИ ҶАВИ НАВИ МАҲАЛЛӢ
Дар охири асри XX дар экосистемаҳои табиии Тоҷикистон раванди фаъолшавии таъсири тағйирёбии иқлим фаъол гардида, дар ду даҳсолаи охир ба агросенозҳои ҷав ва дигар зироатҳои ғалладонагӣ таъсири манфии худро расонид. Таҷрибаи илмӣ муайян кард, ки бо
ҲОСИЛНОКИИ МУҚОИСАВИИ НАВЪҲОИ ПАХТАИ МИЁНАНАХ ҲАНГОМИ ШАРОИТИ ЯКХЕЛАИ ПАРВАРИШ ДАР НОҲИЯИ ДАНҒАРА
Пахта дар қиёс бо тамоми маҳсулоти саноатии хоҷагии қишлоқ азришнок буда, рўз то рўз талабот ба он дар бозорҳои дохиливу хориҷӣ меафзояд. Бо назардошти ин истеҳсоли мунтазами пахта метавонад боиси рушди устувори самтҳои мухталифи хоҷагии халқ гардад. Дар
ТАЪСИРИ ИНСОН БА ТАБИАТ
Инсон як ҷузъи ҷудонашавандаи табиат аст. Онҳо ба ҳамдигар алоқаи зич доранд. Шумо ин алоқамандиро дар чӣ мебинед? Тасаввур намоед, ки инсонро аз табиати Замин ҷудо кардем. Оё одам дар танҳоӣ бе табиат зиста метавонад? Албатта, не! Одам бе табиат як
ТАСВИРИ ЗАМИН. НАҚША, ХАРИТА, ГЛОБУС
Сайёраи Замин ниҳоят калон буда, андозаи онро тасаввур кардан душвор аст. Агар шахс хоҳад, ки ашё, ҳодиса ва воқеаҳои кураи Заминро бо чашми худ бинад, ба ӯ якчанд даҳсолаҳо вақт лозим мешавад. Аз ин рӯ, одамон роҳи осони омӯзиши Заминро ихтироъ
УФУҚ ЧИСТ ВА ЧАНД САМТ ДОРАД?
Моро фазо иҳота кардааст. Дар фазои атрофи мо ашёи гуногун, ба монанди хонаҳо, дарахтон, кӯҳҳо, теппа ва ғайра ҷой гирифтаанд. Барфу борон, раъду барқ ва бодҳои гуногун низ дар фазо рӯй медиҳанд. Маҳалле, ки ба назари мо менамояд, дар ҷойи кушод хеле
ОФТОБИ РӮЗГОР
Модар қиматтарин неъмати рӯйи дунё, сарчашмаи муҳаббати беканор, чашмаи мусаффо ва махзани нури маърифат, ҳимматбаландтарин фарди башар аст. Меҳри беохир ва навозиши гарми модар моро ба оламу одам ошно сохта, дар домони покаш муҳаббати инсониро
ҲАМСАФАРҲОИ СУНЪИИ ЗАМИН. ФАТҲИ КАЙҲОН
Таърихи азхудкунии кайҳон. Ҳанӯз 100 сол пеш одамон дар бораи парвоз ба кайҳон ва омӯхтани он танҳо орзу мекарданд. Дар натиҷаи пешравии илму техника ва пайдо шудани мушакҳои пуриқтидор ба одамон муяссар гардид, ки ин орзуи деринаи худро амалӣ
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё