Мақолаҳо
Мақолаи навАбӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Калила ва Димна
«КАЛИЛА ВА ДИМНА» Асли ин достони машҳури ҷаҳонӣ ҳиндӣ буда, дар асри VI аз ҳиндӣ ба паҳлавӣ тарҷума шуда буд. Баъд онро дар асри VIII Абдуллоҳ ибни Муқаффаъ аз паҳлавӣ ба арабӣ гардонд. Дар аҳди Наср ибни Аҳмади Сомонӣ «Калила ва Димна»-ро Балъамӣ аз
Дар ситоиши Рӯдакӣ
ШАҲИДИ БАЛХӢ Ба сухан монад шеъри шуаро, Рӯдакиро суханаш талвино. Шоиронро хаву аҳсан мадеҳ, Рӯдакиро хаву аҳсан ҳиҷо. КИСОИИ МАРВАЗӢ Рӯдакӣ устоди шоирони ҷаҳон буд, Садяк аз ӯ туӣ, Кисоӣ, яргист. ШОИРИ ГУМНОМ Рӯдакӣ рафту монд ҳикмати
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Mодари май
Қасидаи "Модари май" Қасидаи мадҳияи дигари Рӯдакӣ, ки пурра ба даст даромадааст, ба сабаби бо ифодаи «модари май» шӯрӯъ шуданаш қасидаи «Модари май» ном гирифтааст. Ин қасида дар ситоиши малики Хуросон, яъне волии Хуросон Абӯҷаъфар Аҳмад ибни Муҳаммад
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Дар ситоиши Наср ибни Аҳмад
Дар пораҳои боқимондаи қасидаҳои Рӯдакӣ бо роҳҳо, шеваҳо ва усулҳои гуногун ба мамдӯҳон нисбат дода шудани сифатҳои олии инсонӣ ва сиёсатмадорӣ ба назар мерасад. Шоир ба ташбеҳу маҳоз ва истиора, тазоду муболиға ва иғроқ, талмеҳ, таҳнис, музораа, иҳом ва
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Ғазалҳо
Гирифт хоҳам зулфайни анбарини туро, Ба бӯса нақш кунам барги ёсамини туро. Ҳар он замин, ки ту як раҳ бар ӯ қадам биниҳӣ, Ҳазор саҷда барам хоки он замини туро. Ҳазор бӯса диҳам бар сахойи номаи ту, Агар бибинам бар мӯҳри ӯ нигини туро. Ба
Ҳофизи Шерозӣ — Ғазалҳо 3
Гул дар бару май дар кафу маъшуқ ба ком аст, Султони ҷаҳонам ба чунин рӯз ғулом аст. Гӯ, шамъ маёред дар ин ҷамъ, ки имшаб Дар маҷлиси мо моҳи рухи дӯст тамом аст. Дар мазҳаби мо бода ҳалол аст, валекин Бе рӯи ту, эй сарви гуландом, ҳаром аст.
Зиндаруд мушкилоти худро пеши арвоҳи бузург мегӯяд
(Муҳамад Иқболи Лоҳурӣ) Аз мақоми мӯъминон дурӣ чаро, Яъне аз фирдавс маҳҷурӣ чаро? Ҳаллоҷ Марди озоде, ки донад хубу зишт, Менагунҷад рӯҳи ӯ андар биҳишт. Ҷаннати мулло маю ҳуру ғулом, Ҷаннати озодагон сайри давом. Ҷаннати мулло хуру хобу
Дар ситоиш ва пайравии Ҳофиз
Садриддин Айнӣ - Мухаммас бар ғазали Ҳофиз Сайру гашти лолазорон ёд бод, Афту хези майгусорон ёд бод, Ишрати фасли баҳорон ёд бод, «Рӯзи васли дӯстдорон ёд бод, Ёд бод он рӯзгорон, ёд бод!» Сӯхт ҳиҷрон хирмани бунёди ман, Гашт вайрон хонаи
Деҳқони камбағал.
Як деҳқони камбағал буд. Дар дил орзуе дошт, ки бою бадавлат шавад. Рӯзе ҷуфт меронд, ки нӯги сипор ба чизе бархӯрд. Кофта дид, ки як кӯза. Аз зери хок бароварда дид, ки даруни кӯза пур аз тангаҳои зар! Марди деҳқон хурсанд шуда, кӯзаро ба халта андохта
Ҳофизи Шерозӣ — Ғазалҳо 2
Дар назарбозии мо бехабарон ҳайронанд, Ман чунинам, ки намудам, дигар эшон донанд. Оқилон нуктаи паргори вуҷуданд, вале Ишқ донад, ки дар ин доира саргардонанд. Ҷилвагоҳи рухи ӯ дидаи ман танҳо нест, Моҳу хуршед ҳамин оина мегардонанд. Аҳди
А. Фитрат - Қиёмат
Дӯсти ман лақаби «Почомир»-ро аз кӯкнорхона гирифтааст. Азбаски вай одами ҳушёр, ҳозирҷавоб ва гапзан буд, аҳли кӯкнорхона ба ӯ меҳрубон шуда, ин лақабро муносиб диданд. Номи худаш Рӯзиқул аст. Ин Рӯзиқул ба яке аз хасистарини бойҳои Бухоро, ки
Ҳофизи Шерозӣ
Зиндагинома Доир ба таърихи таваллуди Шамсуддин Муҳаммад Ҳофизи Шерозӣ (машҳур ба «Лисонулғайб») фикрҳо гуногунанд. Ӯ тахминан дар соли 726 ҳиҷрӣ, мутобиқ ба 1324-1325 милодӣ дар шаҳри Шероз таваллуд шудааст. Падараш - Баҳоуддин дар айёми кӯдакии Ҳофиз
Виктор Гюго - Ҳофизи Шерозӣ
Виктор Гюго – адиби маъруфи Фаронса ШОҲИ ФОРС (аз китоби «Савтҳои Машриқ») Подшоҳи форс дорад зиндагӣ бо тарсу бим, Дар тамуз ояд ба Тифлис, фасли дай дар Исфаҳон.. Баҳри тоҷу тахт дорад тарс аз ёрони худ, Бӯстонаш гулфишону посбон ҷанговарон,
Ҳофизи Шерозӣ - Ғазалҳо
Агар он турки шерозӣ ба даст орад дили моро, Ба холи ҳиндуяш бахшам Самарқанду Бухороро. Бидеҳ соқӣ, маи боқӣ, ки дар ҷаннат нахоҳӣ ёфт Канори оби Рукнободу гулгашти Мусаллоро. Фиғон, к-ин лӯлиёни шӯхи ширинкори шаҳрошӯб Чунон бурданд сабр аз
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Пандҳо
Пандҳои Рӯдакӣ Зиндагӣ дар назари Рӯдакӣ якнавохт нест. Ӯ дар кӯҳаншуданҳо, навшавиҳо, ҷои вайрониҳоро гирифтани ободониҳо ва баръакс, ба харобиҳо мубаддал гардидани ободиҳо ва тазоди табиат ҳаракати доимии ҳаёт ва мавҷудотро мебинад. Ӯ қонуни
Ҷалол Икромӣ - Духтари оташ
«ДУХТАРИ ОТАШ» Ҷалол Икромӣ дар байни солҳои 1958-1974 асарҳои сегонаи «Дувоздаҳ дарвозаи Бухоро»-ро навишта ба итмом расонд. Дар онҳо ҳаёти 70-солаи халқи тоҷик тасвир ёфтааст. Ба асарҳои сегона «Духтари оташ» (1962), «Вопасин амир» (1967) ва «Тахти
Ҷалол Икромӣ
(1909-1992) Бадриддин номи бобои Ҷалол Икромист. Ӯ аз деҳаи хушманзари Кӯҳистони Ховалинг, ки дар тобеи Беки Балҷувон буд, ибтидои асри XIX ба мақсади хондан ва соҳиби илму маърифат гаштан озими шаҳри овозадори Бухоро мешавад. Бо талошу саъю кӯшишҳои
Ҳабиб Юсуфӣ
Ҳабиб Юсуфӣ соли 1916 дар оилаи мударрис дар гузари Боғимайдони шаҳри Самарқанд таваллуд ёфтааст. Баъди хатми мактаби ҳафтсола вай ба Техникуми педагогии мардонаи тоҷикии шаҳри Самарқанд дохил шудааст. Дар соли 1935 техникумро хатм намуда, дар мактабҳои
Садриддин Айнӣ-Мухамас бар ғазали Соиб
Рафтам ба ҷустуҷӯяш дар кӯчаҳо давида, Ҳам ҷома чок карда, ҳам пираҳан дарида, Дар кӯи ӯ фитодам дар хоку хун тапида, «Он маҳлиқо баромад аз хона май кашида, Моил ба уфтодан чун меваи расида». Гесӯи мушкбӯро тоби каманд дода, Анворбахш рӯро
Аттори Нишопурӣ-Мухторнома
Пешгуфтор «Мухторнома» маҷмӯи рубоиёти Аттор аст, ки ба дасти худи ӯ аз рӯи мавзӯъ дастабандӣ ва мураттаб шуда ва фарогири панҷоҳ боб аст доир ба ишқ, тавҳиду ҳайрат, кӯшишу дарёфтани умр ва ғайра. Аттор худ дар муқаддимаи китоб ишора мекунад, ки
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё